Uzasadnienie
W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca B. D. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Wskazał, że utrzymuje się z renty i dochodu z umowy zlecenia, łącznie 1074 zł miesięcznie. Posiada mieszkanie o pow. 53 m2,
Odpowiadając na zarządzenie referendarza o dodatkowe dokumenty i oświadczenia wskazała, że jej dochody nie wystarczają na bieżące utrzymanie i pożycza pieniądze od P. D. Przedstawiła także skarżąca umowę pożyczki na kwotę 4 tys. zł. Oświadczyła, ze zamieszkuje sama.
Rozpoznając wniosek referendarz zważył, co następuje
Instytucja prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym stanowi pomoc państwa przeznaczoną wyłącznie dla tych osób, które nie mają wystarczających środków finansowych na poniesienie kosztów postępowania.
W świetle art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje bowiem, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ww. aktu normatywnego, prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Podkreślić należy, że na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę wykazane.
Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię pod rygorem odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 w zw. z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach uznano, że wniosek ten zasługuje w całości na uwzględnienie. Wnioskodawczyni wykazała dostatecznie na dzień wydania niniejszego postanowienia, że poniesienie przez nią jakichkolwiek kosztów sądowych nie jest możliwe. Oznacza to także, że zasadne jest ustanowienie dla skarżącej adwokata z urzędu.
W konsekwencji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.