Uzasadnienie
Skarżący W. T. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie skierowania W. T. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Pismem z dnia 21 marca 2014 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty podnosząc, że posiadanie przez niego uprawnień do prowadzenia pojazdu jest mu niezbędne z uwagi na konieczność przemieszczania się w związku z wykonywaniem posług kapłańskich na rozległym terenie wiejskim, a ponadto konieczność dojazdu do szkoły, gdzie uczy religii. Zaś niemożność punktualnego dojazdu do szkoły może skutkować utratą pracy i pozbawieniem go dochodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
W zwrocie "w granicach danej sprawy" chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym. Na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (por. uchwała NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, LexPolonica nr 346982; ONSA 2001, nr 1, poz. 7).
Skoro przedmiotem niniejszego postępowania jest skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, odmawiające skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty z dnia 15 lipca 2013 r., nr [...], to w granicach tej sprawy nie mieści się decyzja Starosty, którą skierowano skarżącego W. T. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, a której dotyczy wniosek skarżącego. Kwestia będąca przedmiotem analizy w zakresie zaskarżonego postanowienia pozwala jedynie na ustalenie możliwości dalszego procedowania (lub nie) odnośnie decyzji pierwszoinstancyjnej.
Wskazać należy, że pomiędzy postępowaniem dotyczącym przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a postępowaniem w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji nie zachodzi tożsamość przedmiotowa.
Zakres przedmiotowy sprawy, w której Starosta wydał decyzję z dnia 15 lipca 2013 r. obejmował kwestię skierowania skarżącego W. T. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w związku z przekroczeniem przez niego 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego, zaś w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zakres przedmiotowy obejmuje kwestię odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji, a zatem wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność przedmiotu obu spraw, nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym.
W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty nie mógł zostać uwzględniony.
Wobec powyższego, Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.