Uzasadnienie
Miejski Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. w dniu 7 listopada 2017 r. wydał orzeczenie o niepełnosprawności małoletniej O.W., które jej przedstawiciel ustawowy – M. W. odebrał w dniu 17 listopada 2017 r.
M. W. w dniu 3 stycznia 2018 r. wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia. Jednocześnie w tej samej dacie złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, uzupełniony pismem z dnia 24 stycznia 2018 r.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2018 r. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie, działając na podstawie m.in. art. 59 § 2 w zw. z art. 58 k.p.a., odmówił O. W. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia o niepełnosprawności.
Organ odwoławczy wskazał, że w orzeczeniu Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w G. zawarto pouczenie o przysługującym prawie wniesienia odwołania w terminie 14 dni od doręczenia orzeczenia. Strona otrzymała orzeczenie w dniu 17 listopada 2017 r, a odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu wniosła w dniu 3 stycznia 2018 r., tj. po uprawomocnieniu się orzeczenia. Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. O powyższym Wojewódzki Zespół zawiadomił stronę przy piśmie z dnia 17 stycznia 2018 r. W piśmie tym wezwano też stronę do nadesłania szczegółowych wyjaśnień.
W ocenie organu argumenty przywołane we wniosku o przywrócenie terminu z dnia 3 stycznia 2018 r. i w dodatkowych wyjaśnieniach z dnia 24 stycznia 2018 r. nie pozwalają na uznanie, że skarżący spełnił przesłanki określone w art. 58 § 1 k.p.a.
O. W. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego - ojca M. W., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. polegające na przyjęciu, że nie zostały spełnione warunki do przywrócenia terminu, podczas gdy wystąpiły wszystkie przesłanki, aby powyższy termin przywrócić. Przedstawiciel ustawowy małoletniej wyjaśnił, że w styczniu 2017 r. zginęła w wypadku matka skarżącej. Po jej śmierci musiał zająć się córką w takim samym zakresie, jak wcześniej niepracująca żona, nie rezygnując z pracy. Złożenie wniosku w sprawie orzeczenia o niepełnosprawności było dla niego rzeczą nową. Nie wiedział, że zawarte w orzeczeniu stwierdzenie, że córka nie wymaga opieki, wiąże się z brakiem prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Gdy dowiedział się, że w orzeczeniu musi być rozstrzygnięcie o konieczności stałej opieki, złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017, poz.1257), w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu odwoławczego odmawiające przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia organu pierwszej instancji.
W myśl art. 124 § 2 k.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.
Organ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania stwierdzając, że argumenty przywołane przez skarżącego we wniosku i dodatkowym piśmie "nie pozwalają na uznanie, że skarżący spełnił przesłanki określone w art. 58 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego".
Zauważyć wobec tego należy, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania zamyka możliwość merytorycznego skontrolowania rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Uzasadnienie tego rodzaju postanowienia wymaga przedstawienia okoliczności, które strona przywołała we wniosku i dokonania ich analizy pod kątem spełnienia przesłanek z omawianego przepisu. Pozwala to na poznanie argumentacji organu, który nie podziela przekonania wnioskodawcy, co umożliwia zarówno stronie merytoryczne odniesienie się do tej argumentacji we wniesionej skardze, jak również Sądowi w prześledzeniu toku rozumowania organu przy podjęciu tego rodzaju rozstrzygnięcia.
W przywołanych przez organ pismach przedstawiciela ustawowego skarżącej przywołał on szereg okoliczności faktycznych w celu wykazania przesłanek z przywołanego przepisu. Tych okoliczności organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu nie przywołał, jak też, co w niniejszej sprawie najistotniejsze - nie odniósł się do nich w żaden sposób, poza nie poddającym się weryfikacji autorytatywnym stwierdzeniem, że nie pozwalają one na uznanie, że przesłanki przywrócenia terminu nie zostały spełnione.
Jak wynika z przywołanego wyżej art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej, co oznacza, że nie mogą ich w tej działalności zastępować. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do całkowicie samodzielnej oceny argumentów wniosku o przywrócenie terminu, skoro organ administracji, na którym obowiązek taki spoczywał, oceny takiej nie dokonał.
W tej sytuacji, z braku jakichkolwiek merytorycznych argumentów organu w omawianym zakresie, zaskarżone postanowienie wymyka się spod kontroli Sądu.
Nadmienić też trzeba, nawiązując do sformułowania użytego przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że M. W. jest przedstawicielem ustawowym małoletniej strony postępowania O. W., a nie skarżącym.
Mając na uwadze powyższe Sąd, stwierdzając naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżone postanowienie.
Przy ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącej rzeczą organu odwoławczego będzie wnikliwa ocena, czy okoliczności sprawy i przedstawiona przez stronę argumentacja pozwalają na przywrócenie skarżącej terminu do wniesienia odwołania, czy też brak jest do tego podstaw.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.