Uzasadnienie
A.Z. (dalej jako "skarżąca") wnioskiem z dnia 28 czerwca 2019 r. zwróciła się do Dyrektora Przedszkola [...] nr [...] w S. o przyznanie 8 godzin wczesnego wspomagania rozwoju dla niepełnosprawnej córki na rok 2019/2020.
W dniu 16 grudnia 2019 r. A. Z. wniosła w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") ponaglenie w sprawie, domagając się od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. "wydania decyzji oraz jej doręczenia, w odpowiedzi na złożony w dniu 28 czerwca 2019 r. wniosek".
Postanowieniem z dnia 30 grudnia 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. działając na podstawie z art. 37 § 6 k.p.a. orzekło, że wniesione przez skarżącą ponaglenie nie ma uzasadnionej podstawy.
W dniu 21 stycznia 2020 r. A. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 30 grudnia 2019 r. nr [...], które w ocenie skarżącej "utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. w związku z działaniem Dyrektora Wydziału Edukacji w S. w sprawie niedoręczenia decyzji o wymiarze godzin wczesnego wspomagania rozwoju niepełnosprawnego dziecka w roku szkolnym 2019/2020".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.wniosło o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych jest możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na te akty jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z powyżej wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, iż przedmiotem skargi mogą być tylko postanowienia, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie, albo rozstrzygające sprawę co do istoty. Co oczywiste, skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne.
W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Takie ukształtowanie prawa do wniesienia zażalenia wynika z charakteru postanowienia, które nie załatwia sprawy co do istoty, lecz dotyczy poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania (zgodnie z art. 123 § 2 k.p.a.). Dlatego nie ma tu znaczenia wola podmiotu, do którego kierowane jest dane postanowienie. Prawo do wniesienia zażalenia wynika bowiem z elementu obiektywnego w postaci istnienia normy prawnej przewidującej takie prawo.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. Zastosowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. regulacja przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy. Przepis ten nie zawiera jednakże normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Nie jest to również postanowienie kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Powyższe postanowienie ma charakter wpadkowy (incydentalny) i nie przysługuje na nie zażalenie.
Jak wskazano powyżej zaskarżone przez skarżącą postanowienie nie mieści się w kategorii określonej w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., a zatem nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Wystąpienie powyższej okoliczności skutkować musi odrzuceniem wniesionej skargi na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 punkt 1 tej ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli zainicjowana tą skargą sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.