Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 września 2020 r. nr [...] Burmistrz Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku złożonego w dniu 22 czerwca 2020 r. odmówił A. M. Z. (dalej także jako "wnioskodawczyni" albo "skarżąca") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką J. M. (ur. 10 sierpnia 1954 r. i zamieszkałą w [...] przy ul. [...]).
W podstawie prawnej decyzji organ pierwszej instancji powołał m.in. art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") oraz art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 111; dalej powoływanej w skrócie jako "u.ś.r").
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce albo ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności
- - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Co istotne, świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała:
- 1) nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub
- 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.).
Organ podniósł, że matka wnioskodawczyni legitymuje się orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z dnia 3 grudnia 2019 r. zaliczającym J. M. do osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (orzeczenie wydane czasowo do dnia 31 grudnia 2024 r.) jak i orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 19 czerwca 2020 r. na okres do dnia 30 czerwca 2023 r. W drugim ze wskazanych orzeczeń nie wskazano daty lub okresu powstania niepełnosprawności.
W następstwie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ ustalił, że wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z matką. Centrum życiowe wnioskodawczyni i jej rodziny skupia się w mieszkaniu matki. Z ustaleń pracownika socjalnego wynika, że wnioskodawczyni jest jedyną osobą, która sprawuje całodobową opiekę nad matką.
Organ podniósł dalej, że wnioskodawczyni po raz ostatni była zatrudniona do dnia 29 stycznia 2016 r. W okresie od dnia 11 lutego 2019 r. do dnia 11 maja 2020 r. była uprawniona do świadczenia rodzicielskiego w związku ze sprawowaniem opieki nad dwojgiem dzieci. Od dnia 3 grudnia 2019 r. do dnia 22 czerwca 2020 r. wnioskodawczyni nie była aktywna zawodowo sprawując opiekę nad matką.
Mając powyższe okoliczności na uwadze organ pierwszej instancji podniósł, że niepodejmowanie zatrudnienia (bądź rezygnacja z aktywności zawodowej) nie jest wymuszone koniecznością sprawowania opieki tylko i wyłącznie nad matką lecz spowodowane jest wyłącznie przyczynami leżącymi po stronie wnioskodawczyni. Organ ustalił, że w skład rodziny wnioskodawczyni wchodzi mąż oraz czworo małoletnich dzieci (najstarsze 6 lat, kolejne w wieku 3 lata i 9 miesięcy oraz bliźnięta w wieku rok i siedem miesięcy). Ich wiek wskazuje na fakt, że wymagają one opieki i pomocy w prawidłowym funkcjonowaniu.
W ocenie organu niepodejmowanie zatrudnienia (bądź rezygnacja z aktywności zawodowej) została w niniejszej sprawie podyktowana sytuacją rodzinną – wychowaniem czwórki małoletnich dzieci. Gdyby nieposiadanie tak małych dzieci sam rozmiar (deklarowany przez wnioskodawczynię "wedle potrzeby") i zakres sprawowanej opieki (przygotowanie ubrania i posiłku, towarzyszenie podczas wizyt lekarskich, pomoc przy codziennej toalecie) nie jest na tyle absorbujący aby wnioskodawczyni nie mogła podjąć zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Zdaniem organu pierwszej instancji opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną musi w oczywisty sposób stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej a jej zakres wykluczać możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zawodowej. Zatem związek między rezygnacją z zatrudnienia (albo jego niepodejmowaniem) a sprawowaną opieką musi być bezpośredni. Okoliczności wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego utwierdzają organ pierwszej instancji w przekonaniu, że w realiach sprawy nie istnieje związek przyczynowy wynikający z art. 17 u.ś.r.
Organ pierwszej instancji nawiązując do treści art. 17 ust. 1b u.ś.r. wskazał ponadto, że nie jest znany okres powstania niepełnosprawności matki wnioskodawczyni. Okoliczność ta również stanowi o braku możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Powyższe okoliczności, na tle przedstawionego stanu prawnego, uzasadniały w ocenie organu pierwszej instancji wydanie decyzji odmownej.
Pismem z dnia 12 października 2020 r. wystosowanym w następstwie złożenia w dniu 1 października 2020 r. wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego organ wezwał wnioskodawczynię do złożenia oświadczenia o miejscu zamieszkania. W odpowiedzi wnioskodawczyni wskazała, że zamieszkuje w [...] przy ul. [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji A. M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, to jest przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie ze złożonym wnioskiem.
Wydanej decyzji wnioskodawczyni zarzuciła:
- - naruszenie prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
- - naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że niepodejmowanie przez stronę pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (legitymującą się stosownym orzeczeniem wraz z określonymi wskazaniami);
- - naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a polegające na błędnym przyjęciu, że nie ma bezpośredniego związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem pracy przez stronę a koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką oraz błędne przyjęcie, że zakres świadczonej przez stronę opieki względem matki nie wyklucza możliwości zatrudnienia chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy, a w konsekwencji brak podejmowania przez organ działań zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, pozwalającego na wydanie rozstrzygnięcia z uwzględnieniem słusznego interesu strony.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]decyzją z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zakwestionowaną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium wskazało, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy brakiem aktywności zawodowej wnioskodawczyni a sprawowaniem przez nią opieki nad matką. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika wprost, że po dniu 29 stycznia 2016 r. wnioskodawczyni nie podejmowała zatrudnienia. Z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS wynika, że niezdolność J. M. do samodzielnej egzystencji istniała na dzień 1 października 2019 r. Z wywiadu środowiskowego oraz ze złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia nie wynika również aby rozmiar i zakres opieki wymuszał na wnioskodawczyni rezygnację z podjęcia pracy zarobkowej chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Kolegium wskazało, że matka wnioskodawczyni nie jest osobą leżącą, porusza się o lasce, jest w stanie samodzielnie przygotować sobie posiłki oraz je zjeść. Czynności opiekuńcze związane z matką to przygotowanie lekarstw i ich podanie (dwa razy dziennie), pomoc w czynnościach higienicznych oraz towarzyszenie w trakcie wizyt lekarskich i na spacerach.
Pozostały czas wnioskodawczyni wypełniony jest czynnościami związanymi z prowadzeniem gospodarstwa domowego (pranie, sprzątanie, zakupy, opłacanie rachunków). Z opisu opieki nie wynika aby czynności opiekuńcze zajmowały taką ilość czasu w ciągu dnia aby wnioskodawczyni przy należytej organizacji opieki nie mogła podjąć pracy zarobkowej w szczególności w niepełnym wymiarze czasu pracy.
Ponadto istotnym jest wskazanie, że wnioskodawczyni ma pod opieką czworo małoletnich dzieci (w wieku 6, 4 i 2 lata – bliźnięta), co wskazuje z jednej strony na to, że w rzeczywistości nie może poświęcać ona całego swojego czasu na opiekę nad matką, z drugiej zaś, że ewentualne niepodejmowanie zatrudnienia jest podyktowane właśnie opieką nad dziećmi. Opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. związana być musi wyłącznie z osobą chorego a nie polegać na prowadzeniu gospodarstwa domowego. Prowadzenie gospodarstwa domowego nie wyklucza bowiem podjęcia zatrudnienia. Nie zawsze również ustalenie znacznego stopnia niepełnosprawności automatycznie pozwala przyjąć, że osoba niepełnosprawna wymaga opieki w takim rozmiarze, który uniemożliwia opiekunowi podjęcie aktywności zawodowej nawet w niepełnym wymiarze czasu pracy. Opieka ubiegającego się o przyznanie świadczenia nad osobą niepełnosprawną musi w sposób oczywisty stanowić przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej, a jej zakres wykluczać możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. W realiach sprawy takiego związku brak zatem świadczenie pielęgnacyjne nie mogło być przyznane.
Kolegium wskazało nadto, że z powyższych przyczyn zarzuty naruszenia art. 17 ust. 1 i ust. 1b u.ś.r. nie zasługują na uwzględnienie.
W sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania. Organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący przeprowadził bowiem postępowanie wyjaśniające, właściwie dokonał jego oceny i szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko.
W skardze na wyżej wskazaną decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. M. Z. reprezentowana przez pełnomocnika wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji podniosła zarzuty:
- - naruszenia prawa materialnego mającego istotny wpływ na wydanie decyzji poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia okoliczności, że na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) doszło do uznania niekonstytucyjności części wskazanej normy prawnej w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP;
- - naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, to jest art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że rezygnacja z pacy zarobkowej przez skarżącą nie jest spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o znacznym stopniu niepełnosprawności w sytuacji, gdy skarżąca pełni stałą, codzienną opieką nad matką i z tego względu zrezygnowała z zatrudnienia i nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej;
- - naruszenia przepisów postępowania mającego wpływ na wynik sprawy, to jest art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji wydanej z naruszeniem prawa materialnego;
- - naruszenia przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia przy orzekaniu interesu społecznego i słusznego interesu strony, który wyraża się w szczególności pominięciem celu w jakim ustawodawca przewidział istnienie świadczenia pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd bada zaskarżone orzeczenie (w realiach niniejszej sprawy decyzję administracyjną) pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tym samym aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
Przedmiotem oceny Sądu skarżąca uczyniła decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką J. M. Wskazać w tym miejscu należy, że w art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych szczegółowo określono przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.
Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:
- 1) matce lub ojcu,
- 2) opiekunowi faktycznemu dziecka,
- 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,
- 4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności – jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
W ocenie Sądu zestawiając okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy ze wskazaną regulacją prawną organy orzekające prawidłowo uznały, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie spełniła przesłanki rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jej niepodejmowania w związku ze sprawowaniem opieki.
W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych a opisanych szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie można wyprowadzić wniosku, że wnioskodawczyni zrezygnowała z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad matką. Z opisu opieki z dnia 10 czerwca 2020 r. nie wynika nadto aby czynności opiekuńcze zajmowały wnioskodawczyni znaczną część dnia skoro wnioskodawczyni sama zadeklarowała, że większość czynności wykonuje wyłącznie "wedle potrzeby". W ocenie Sądu istotnym jest również podkreślenie, że wnioskodawczyni ma pod opieką czworo małoletnich dzieci (w wieku 6, 4 i 2 lata – bliźnięta).
W świetle zasad doświadczenia życiowego niezwykle trudne jest w takiej sytuacji pogodzenie czynności opiekuńczych nad małymi dziećmi z opieką nad dorosłą osobą niepełnosprawną. Jak zasadnie podniósł organ odwoławczy tego typu sytuacja faktyczna wskazuje z jednej strony na to, że w rzeczywistości skarżąca nie może poświęcać całego swojego czasu na opiekę nad matką (która to opieka w świetle art. 17 ust. 1 u.ś.r. ma być opieką stałą lub długotrwałą), z drugiej zaś, że ewentualne niepodejmowanie zatrudnienia jest podyktowane nie koniecznością opieki nad matką (jako okoliczność wyłączna) lecz także opieką nad małoletnimi dziećmi.
Określone wątpliwości na tle deklarowanych czynności opiekuńczych i zakresu opieki budzi również to, że skarżąca wbrew deklaracji nie zamieszkuje wraz z matką. Okoliczność ta wynika wprost z oświadczenia skarżącej z dnia 15 października 2020 r. dołączonego do akt administracyjnych organu pierwszej instancji już po wydaniu decyzji odmawiającej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W oświadczeniu tym skarżąca wskazała wprost inny adres zamieszkania niż adres jej matki przedstawiony we wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i w kwestionariuszu wywiadu środowiskowego.
Nie kwestionując złego stanu zdrowia matki skarżącej i konieczności wsparcia matki przez skarżącą (do czego skarżąca jest zobowiązana zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy; tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 1359), należy podkreślić za organami, które nie negują faktu należytego sprawowania opieki przez skarżącą, że sama konieczność sprawowania opieki nie stanowi w świetle art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych samodzielnej podstawy do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Z wywiadu środowiskowego wynika, że matka skarżącej mimo posiadanego orzeczenia o niezdolności do samodzielnej egzystencji jest w stanie określone czynności wykonywać samodzielnie bez stałej obecności skarżącej.
W kontekście wskazywanego przez skarżącą celu istnienia świadczenia pielęgnacyjnego Sąd wskazuje, że system świadczeń rodzinnych został tak skonstruowany, aby rekompensować utratę dochodów z powodu konieczności pielęgnacji członka rodziny wymuszającej rezygnację lub niepodejmowanie zatrudnienia. Wnioskujący musi zatem sprawować stałą opiekę nad osobą niepełnosprawną i być jej niezbędny w tak znacznym wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy.
W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był w pełni wystarczający dla stwierdzenia, że pomiędzy sprawowaną przez skarżącą opieką nad matką a rezygnacją przez nią z podjęcia zatrudnienia lub niepodejmowaniem zatrudnienia nie istnieje związek przyczynowy. Przyczyny rezygnacji z zatrudnienia lub niepodejmowania zatrudnienia przez skarżącą – jak zasadnie wykazały organy orzekające – są inne.
Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na prawidłowej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, który pozwolił na wyczerpujące ustalenie istotnych okoliczności sprawy, to jest zakresu i rozmiaru sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką i kwestii związanych z możliwością jej samodzielnego funkcjonowania w określonych sferach życia. Ustalenia poczynione w tym zakresie znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego przez organ rozstrzygnięcia, które w ocenie Sądu w całości odpowiada prawu.
Z uwagi na powyższe zapatrywania Sąd nie uczynił przedmiotem szerszych rozważań zagadnień związanych z zarzutem naruszenia prawa materialnego poprzez zastosowanie w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r. Wypada w tym miejscu jedynie wskazać, że wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. (sygn. akt K 38/13) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, który również stanowił podstawę orzekania przez organy. Sąd wskazuje, że organ pierwszej instancji, który do tej kwestii się odniósł wadliwie uznał, że skarżąca nie może uzyskać żądanego świadczenia m.in. z tego względu, że nie można ustalić daty powstania niepełnosprawności matki skarżącej. Wobec faktu, że w sprawie nie została przez skarżącą spełniona podstawowa przesłanka określona w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (co organy obydwu instancji wykazały w sposób prawidłowy) wskazane powyżej uchybienie nie mogło samodzielnie determinować wydania orzeczenia uwzględniającego wniesioną skargę.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.
Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a.