Uzasadnienie
Wnioskiem datowanym na dzień 6 stycznia 2009 r. "A" w R. zwróciła się do Wydziału Geodezji Urzędu Miasta z wnioskiem "o wydanie wyciągu z rejestru gruntów i budynków dotyczącego lokalu mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...], dla którego Sąd Rejonowy w S.[...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze KW [...]".
W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku wskazano, że właścicielem w/w lokalu jest E. B. - dłużnik wnioskodawcy. W toku prowadzonej egzekucji zobowiązano zaś wierzyciela do przedłożenia wyciągu z rejestru gruntów i budynków w celu dokonania opisu i oszacowania. Stąd też wystąpienie z w/w wnioskiem było konieczne.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2009 r. Prezydent Miasta,w oparciu o art. 123 i 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne odmówił wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu wydanego postanowienia podniesiono, że informacje z operatu ewidencyjnego mogą być wydawane osobom fizycznym i prawnym, które w tym zakresie mają interes prawny. Wnioskodawca zmierza z kolei do poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika, co świadczy wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego. Interes faktyczny wyklucza zaś możliwość wydania żądanego wypisu.
W zażaleniu na powyższe postanowienie "A" w R. wskazała, że złożony wniosek stanowił następstwo wezwania do wykonania obowiązku nałożonego przez komornika sądowego. Żądany wypis jest bowiem konieczny do przeprowadzenia czynności opisu i oszacowania. Tym samym wierzyciel - działając w oparciu o prawomocne orzeczenie sądu powszechnego zaopatrzone w klauzulę wykonalności realizuje swój interes prawny. Stanowisko organu I instancji jakoby wierzyciel poszukiwał majątku nieruchomego dłużnika w świetle stanu faktycznego sprawy jest zatem całkowicie chybione.
Po rozpoznaniu w/w zażalenia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego działając w oparciu o art. 123, art. 217 - 219 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 24 ust. 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 913 - 920 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podtrzymując stanowisko organu I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie wierzyciel może się wykazać jedynie interesem faktycznym a nie interesem prawnym, którego wymaga przepis art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Nadto wierzyciel w sposób nieuprawniony wykorzystuje postępowanie administracyjne w celu ustalenia nieruchomości dłużnika. Temu celowi służy zaś postępowanie o wyjawienie majątku normowane przepisami Kodeksu postępowania cywilnego. Stąd też odmowa wydania żądanego wypisu przez Prezydenta Miasta była w pełni zasadna i zasługuje na aprobatę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" w R. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie postanowień. Wydanemu rozstrzygnięciu organu II instancji zarzucono niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 3 w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracji a wyrażonych w art. 7, 77 i 107 § 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu skargi - w nawiązaniu do argumentacji zawartej w zażaleniu na postanowienie organu I instancji - wskazano, że porównanie sytuacji w jakiej znajduje się skarżąca z sytuacją wierzyciela poszukującego majątku dłużnika jest nieporozumieniem. Okoliczność ta świadczy bowiem o braku zrozumienia stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy.
Wierzyciel - co jeszcze raz podkreślono - nie poszukuje majątku dłużnika a stara się wykonać obowiązek, który w toku postępowania egzekucyjnego z nieruchomości został nań nałożony przez komornika sądowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W myśl art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo w sposób, który ma wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W rozpatrywanej sprawie żądanie strony skarżącej koncentruje się wokół potwierdzenia przez organ administracji publicznej faktów i stanu prawnego wynikającego z prowadzonego rejestru publicznego - ewidencji gruntów i budynków prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) poprzez wydanie wypisu z ewidencji gruntów i budynków.
Wbrew twierdzeniom organów orzekających w sprawie, wniosek skarżącej z dnia 6 stycznia 2009 r. nie zmierzał do poszukiwania majątku nieruchomego dłużnika, ten jest bowiem stronie skarżącej znany. Na okoliczności te wskazywała skarżąca w zażaleniu, do czego organ odwoławczy w ogóle się nie odniósł, akceptując stanowisko organu pierwszej instancji w sprawie. Tymczasem, zgodnie z przyjętą w art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego zasadą dwuinstancyjności, konieczne jest by rozstrzygnięcia organów orzekających w obu instancjach zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. W przypadku postępowania odwoławczego jego istota polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, w tym na kontroli zasadności zarzutów podniesionych w zażaleniu od orzeczenia pierwszoinstancyjnego (art. 138 w zw. z art. 140 k.p.a.), co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia organu odwoławczego.
Dokonując pod tym kątem kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że nie odpowiada ono wskazanym wyżej wymogom i jako takie wydane zostało z naruszeniem cytowanych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z kolei odnosząc się do przedmiotu niniejszego postępowania należy zauważyć, że strona skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek w związku wezwaniem jej przez komornika sądowego do uzupełnienia braków złożonego przez nią w sądowym postępowaniu egzekucyjnym wniosku o dokonanie opisu i oszacowania nieruchomości przez złożenie wyciągu z rejestru gruntów i budynków, pod rygorem nie przystąpienia do sporządzenia opisu i oszacowania. Obowiązek dołączenia do wniosku takiego wezwania wynika z treści art. 943 § 1 pkt 1 k.p.c., który stanowi m.in. że przy wniosku o dokonanie opisu i oszacowania wierzyciel powinien złożyć odpowiedni wyciąg jeżeli nieruchomość jest objęta katastrem nieruchomości (ewidencja gruntów i budynków).
Z treści mających odpowiednie zastosowanie w sprawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wydawania zaświadczeń oraz art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że jeśli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, to osoba która, w związku z treścią takiego przepisu ubiega się o wydanie wypisu i wyrysu z operatu ewidencyjnego winna takie poświadczenie uzyskać. Taki wniosek wynika z brzmienia art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., który w takich przypadkach "nakazuje" wydać odpowiednie poświadczenie.
Wynika z powyższego, że w sytuacji, gdy obowiązek dołączenia do wniosku o opis i oszacowanie nieruchomości w sądowym postępowaniu egzekucyjnym wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika z przepisu prawa, osoba domagająca się - z powołaniem na ten przepis - takiego wypisu od organu prowadzącego ewidencję winna go uzyskać.
Na marginesie należy zauważyć, że - jakkolwiek odnosi się to wprost do pojęcia interesu prawnego, zachowuje jednak aktualność również w odniesieniu do niniejszej sprawy - w orzecznictwie oraz doktrynie przyjmuje się, że interes prawny nie zachodzi z reguły, gdy zainteresowany może na innej drodze osiągnąć w pełni ochronę swoich praw. W przypadku czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżący może bowiem realizować swoje prawa poprzez inicjację stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w trybie przepisów k.p.c. Taka sytuacja nie występuje jednak w sprawie będącej przedmiotem rozpatrzenia, bowiem jedynym organem mogącym dostarczyć skarżącej informacje w postaci wypisu i wyrysu z ewidencji gruntów jest organ ją prowadzący, w tym stanie rzeczy nie można stwierdzić, że możne je ona uzyskać w inny sposób.
Tym samym należy stwierdzić, że niezasadnie organy obu instancji negatywnie rozpatrzyły wniosek skarżącej z dnia 6 stycznia 2009 r. odmawiając wydania wypisu z ewidencji gruntów.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wskazania co do dalszego toku postępowania wynikają z powyższych rozważań.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej wyżej ustawy.