Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę B. W. na opisane postanowienie Wojewody Pomorskiego.
Wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2008 r. skarżąca zwróciła się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem, skarżąca jest matką samotnie wychowującą dwoje dzieci, nie posiada nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Źródłem dochodów trzyosobowej rodziny jest wynagrodzenie ze stosunku pracy skarżącej w wysokości 1482 zł brutto miesięcznie oraz alimenty na rzecz dzieci w łącznej kwocie 600 zł miesięcznie. Powyższe dane potwierdza załączone do wniosku zaświadczenie pracodawcy z dnia 10 marca 2008 r. o wysokości zarobków skarżącej oraz kopia odpisu wyroku Sądu Okręgowego z dnia 19 stycznia 2006 r. orzekającego rozwiązanie małżeństwa skarżącej.
Na potwierdzenie ponoszonych kosztów utrzymania, do wniosku dołączono kopie następujących dokumentów: informacji z dnia 17 stycznia 2008 r. o wysokości opłat za użytkowanie lokalu mieszkalnego (535,83 zł), faktury za gaz z dnia 19 marca 2008 r. na kwotę 130,84 zł oraz blankietu wpłaty należności za energię elektryczną w kwocie 232,42 zł, której termin wymagalności upływa z dniem 26 maja br.
Na wstępie podkreślić należy, iż wnioskodawca korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych na podstawie przepisu art. 239 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., który stanowi, iż strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Zgodnie z brzmieniem art. 262 P.p.s.a. przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Z przepisu art. 245 § 3 P.p.s.a. wynika, że prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Przy czym uwzględnienie wniosku w części dotyczącej ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika jest dodatkowo uwarunkowane niepozostawaniem przez stronę w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym (art. 246 § 3 P.p.s.a.).
Biorąc pod uwagę dane zawarte we wniosku oraz przedłożonych dokumentach źródłowych, uznać należało, że skarżąca wykazała dostatecznie, iż nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za taką oceną przemawia miesięczna wysokość uzyskiwanego dochodu (2082 zł), przeznaczonego na potrzeby trzyosobowej rodziny oraz brak zasobów finansowych.
Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.