Uzasadnienie
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił decyzję Burmistrza [...] z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. [...] orzekającą o odmowie wymeldowania M. S. z pobytu stałego z lokalu Nr [...] w miejscowości P. i orzekł o jego wymeldowaniu z przedmiotowego lokalu.
Jako podstawę prawną zaskarżonego orzeczenia powołano art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. Nr 87, poz. 960 z 2001 r. z późn. zm.).
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza wprawdzie, że M. S. "pomieszkuje" w przedmiotowym lokalu jednak jego pobyt w miejscu stałego zameldowania ma jedynie charakter czasowy.
Zdaniem organu II instancji z zeznań świadków można wywnioskować, że swoje centrum życiowe skarżący skoncentrował na terenie Niemiec, natomiast w przedmiotowym lokalu bywa w związku z wykonywaną pracą.
Instytucja zameldowania ma charakter ewidencyjny i powinna odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu i tylko tym celom służyć.
Skoro skarżący zorganizował swoje centrum życiowe na terenie Niemiec to jego pobyt w P. ma charakter czasowy.
Zdaniem Wojewody [...] skarżący opuścił przedmiotowy lokal dobrowolnie i w lokalu tym nie zamieszkuje co oznacza, że zostały spełnione obie przesłanki z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (publ. jak wyżej).
Decyzję tę zaskarżył M. S. Wnosząc o jej uchylenie skarżący zarzuca błąd w ustaleniach faktycznych polegający na bezpodstawnym przyjęciu, iż lokal Nr [...] w P. opuścił i zorganizował swoje centrum życiowe na terenie Niemiec.
Pobyt skarżącego w przedmiotowym lokalu ma charakter trwały i w nim znajduje się jego centrum życiowe.
Działalność zarobkowa – skarżący jest większościowym udziałowcem w spółce jawnej "A" z siedzibą w P. – zmusza go do częstych wyjazdów za granicę w celu załatwienia kontraktów handlowych.
Wprawdzie w Niemczech przebywa jego żona z 15-letnim synem, ale to nie oznacza, że skarżący urządził swoje centrum życiowe na terenie Niemiec.
Zeznania świadków na których oparł się organ odwoławczy dotyczą okresu kiedy żył ojciec skarżącego to jest sprzed trzech lat. Od 2002 roku skarżący stale przebywa w P. gdzie założył firmę.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wnosił o jej oddalenie powołując się na motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest zasadna.
Na tym samym materiale dowodowym organy obu instancji doszły do krańcowo różnych wniosków.
Zgodzić należy się z organem II instancji, iż zameldowanie ma charakter stricte ewidencyjny i nie rodzi żadnych praw do lokalu. Nie oznacza to jednak, że dla wydania decyzji zgodnej z prawem nie zachodzi potrzeba wszechstronnego wyjaśnienia sprawy.
Jeżeli w sprawie istnieją wątpliwości co do opuszczenia lokalu przez skarżącego, część świadków to potwierdza, część natomiast utrzymuje, iż skarżący przedmiotowy lokal zamieszkuje, to organ winien rozważyć potrzebę przeprowadzenia rozprawy administracyjnej ewentualnie skonfrontować świadków.
Pomocnym w sprawie będzie wyjaśnienie miejsca pobytu żony skarżącego wraz z 15 letnim synem. Ustalenie czy w Niemczech przebywa na stałe, czy syn uczęszcza do szkoły i gdzie i od kiedy zamieszkuje w Niemczech. Charakter pracy skarżącego może wskazywać na potrzebę podróżowania po Europie, co uniemożliwiałoby jego czasowe zameldowanie w innym poza P. miejscem pobytu.
Nie można jednak wykluczyć, że w P. zarejestrowana jest jedynie firma skarżącego, a on sam faktycznie zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu na terenie Niemiec, to jednak jak to wyżej wskazano wymaga przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w tym rozprawy administracyjnej.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając, iż zaskarżona decyzja zapadła z obrazą art. 7 Kpa na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Mając na uwadze treść uchylonej decyzji Sąd orzekł w trybie art. 152 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia art. 200 cytowanej ustawy.
MK