Uzasadnienie
R. W. w dniu 10 lutego 2014r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody z dnia 10 lipca 2013 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 29 kwietnia 2013 r. o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego.
Wraz ze skargą złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Uzasadniając wniosek skarżący przytoczył fragment uzasadnienia decyzji, zgodnie z którym rozstrzygnięcie ma służyć uporządkowaniu i zaktualizowaniu ewidencji ludności oraz zapobieżeniu fikcji meldunkowej, a następnie wskazał, że " z uwagi na doraźny charakter decyzji wynikający z faktu mojego pobytu w zakładzie karnym skargi na decyzję z 10.07.2013r. doręczoną mi do zakładu karnego 30.07.2013r., nie wniosłem w terminie i proszę o jego przywrócenie".
Z wniosku wynika również, że po opuszczeniu zakładu karnego skarżący nie ma dostępu do lokalu, którego jest współwłaścicielem, bowiem drugi współwłaściciel wymienił zamki i odmówił udostępnienia kluczy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja wraz z prawidłowym pouczeniem o sposobie i terminie do wniesienia skargi została doręczona skarżącemu dnia 30 lipca 2013r, zatem termin wniesienia skargi upłynął z dniem 29 sierpnia 2013 r. Skarżący natomiast wniósł skargę w dniu 10 lutego 2014r., czyli bez wątpienia z uchybieniem terminu do jej wniesienia.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02, publ. Mon. Praw. 2002/23/1059).
Powszechnie przyjmuje się jako kryterium braku winy obiektywny miernik staranności, jakiej można oczekiwać od strony dbającej należycie o swoje interesy.
Dokonując oceny twierdzeń skarżącego dotyczących przyczyn uchybienia terminu do wniesienia skargi stwierdzić należy, że skarżący uchybił terminowi nie z powodu zewnętrznych okoliczności uniemożliwiających mu złożenie skargi w terminie, a z powodu tego, że ocenił, że wydana w jego sprawie decyzja ma charakter "tymczasowy", czy też "doraźny". Innymi słowy- skarżący w niewłaściwy sposób ocenił skutki wiążące się z wydaną decyzją.
W ocenie Sądu, przywołane we wniosku okoliczności nie uprawdopodabniają braku winy. Skarżący w czasie, gdy mógł wnieść skargę w terminie ocenił, że nie jest to konieczne, później jednak uznał, że niezaskarżona przez niego skargą decyzja nie jest dla niego korzystna. W tej sytuacji skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi z powodu niedostatecznego zadbania o własne interesy, a niedbalstwo jest postacią winy.
Wobec powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi na mocy art. 86 § 1 a contrario p.p.s.a.