Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 lutego 2009 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art.40 ust. 3, 41 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 z ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania J. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 14 stycznia 2009 r. nr [...], mocą której odmówiono stronie, jako osobie bezrobotnej, skierowania na kurs prawa jazdy kat. D i poniesienia kosztów szkolenia ze środków Funduszu Pracy
Rozstrzygnięcie to zapadło na tle następującego stanu faktycznego:
w dniu 8 stycznia 2008 r. J. B. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna.
W dniu 15 grudnia 2008 roku J. B. wystąpił do Urzędu Pracy [...] z wnioskiem o skierowanie na kurs prawa jazdy kat. D, ukończenie którego pozwoliłoby wnioskującemu podjąć pracę w firmie "A" w [...]. Do wniosku J. B. dołączył oświadczenie firmy, iż zobowiązuje się ona do zatrudnienia wnioskującego w charakterze kierowcy autobusu pracowniczego po ukończeniu kursu prawa jazdy kat. D. Organ I instancji wniosku nie uwzględnił.
W uzasadnieniu do decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art.40 ust. 1 - 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym: ust. 1 - Starosta inicjuje, organizuje i finansuje z Funduszu Pracy szkolenia bezrobotnych, osób pobierających rentę szkoleniową i żołnierzy rezerwy w celu zwiększenia ich szans na uzyskanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, podwyższenia kwalifikacji zawodowych lub zwiększenia aktywności zawodowej, w szczególności w przypadku:
- 1) braku kwalifikacji zawodowych;
- 2) konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy;
- 3) utraty zdolności do wykonywania pracy w dotychczas wykonywanym zawodzie;
- 4) braku umiejętności aktywnego poszukiwania pracy, i ust. 3:
Starosta kieruje bezrobotnego, osobę pobierającą rentę szkoleniową i żołnierza rezerwy na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli uprawdopodobni, że szkolenie to zapewni uzyskanie odpowiedniej pracy lub podjęcie działalności gospodarczej, koszt tego szkolenia nie przekroczy 200 % przeciętnego wynagrodzenia, a także jest spełniony przynajmniej jeden z warunków, o których mowa w ust. 1, oraz art. 41 ust. 4, stosownie do którego, w przypadku skierowania bezrobotnego, osoby pobierającej rentę szkoleniową lub żołnierza rezerwy na szkolenie koszty tego szkolenia są finansowane z Funduszu Pracy.
Analizując treść przywołanych przepisów na tle stanu faktycznego sprawy, organ wyjaśnił, ze w przypadku J. B. nie występuje przesłanka braku kwalifikacji zawodowych, gdyż strona ma kwalifikacje tokarza oraz prawo jazdy kat. A, B, CE oraz ukończony kurs dokształcający dla kierowców przewożących rzeczy.
Od dnia ukończenia tego kursu do dnia wydania decyzji odmownej (tj. do dnia 14.01.2009 r.) Urząd Pracy [...] dysponował 11 ofertami pracy dla kierowcy samochodu osobowego oraz 20 ofertami pracy dla kierowcy samochodu ciężarowego, czyli – zgodnymi z kwalifikacjami J. B. Oferty były dostępne dla wszystkich zainteresowanych, czyli – również dla J. B. Oznacza to, ze w sprawie nie występuje również przesłanka z art. 40 ust.1 pkt.2 ustawy, tj. konieczność zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy. Stan faktyczny sprawy nie wyczerpuje również hipotezy art.40 ust. 1 pkt. 3 ustawy, ponieważ J. B. nie utracił zdolności do wykonywania pracy w dotychczasowo wykonywanych zawodach. W sprawie zachodzi również warunek z art. 40 ust.1 pkt. 4 ustawy, gdyż wnioskujący umie aktywnie poszukiwać pracy, co potwierdza znalezienie oferty pracy dołączonej do wniosku oraz to, ze strona wielokrotnie zmieniała miejsce pracy.
Zatem w sprawie nie zaistniała przesłanka z art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bowiem nie jest spełniony przynajmniej jeden z warunków, o którym mowa w art.40 ust. 3 ustawy. Ponieważ zgodnie z art. 6 kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa organ I instancji nie mógł skierować strony na wnioskowane szkolenie.
Dodano również, że organ I instancji sfinansował J. B. szkolenie na kursie prawo jazdy kat. CE, po ukończeniu którego strona miała zagwarantowaną pracę oraz powołano się na konieczność oszczędnego i racjonalnego gospodarowania środkami Funduszu Pracy.
Odniesiono się do zarzutów podniesionych w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J.B. podniósł zarzut, że decyzja jest tendencyjna i nie uwzględnia oczekiwań skarżącego. Skarżący ma ukończone kursy umiejętności przewozu osób i przewozu rzeczy i jest zdania, że ma predyspozycje do skierowanie Go na kurs prawa jazdy kat. D. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie ustosunkowując się do podniesionych zarzutów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty dotyczące słuszności bądź celowości zaskarżonego aktu. Badana jest legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość postępowania poprzedzającego wydanie decyzji. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga okazała się zasadna.
Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń, w tym – skierowania na kurs dla bezrobotnych i jego sfinansowanie, reguluje ustawa o promocji zatrudnienia. Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.
W sprawie niniejszej organ odwoławczy przywołał, jako prawną podstawę orzekania w sprawie - m.inn. - art. 40 ust. 1 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i uznał za uzasadnioną odmowę skierowania J. B. na dodatkowy kurs (prawo jazdy D), podając, za organem I instancji, iż nie została wyczerpana trzecia przesłanka art. 40 ust. 3 ustawy, a mianowicie – spełnienie przynajmniej jednego z warunków, o których mowa w ust. 1 tego przepisu.
Organ jednak przeoczył, że sformułowanie przepisu art. 40 ust. 3 ustawy, w jego brzmieniu w dniach orzekania, wskazuje na obowiązek organu wydania skierowania na wskazane w ust. 3 art. 40 szkolenie ("Starosta kieruje...") przy spełnieniu przynajmniej jednego z warunków, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy, a zatem – decyzja odmowna wymaga szczegółowego uzasadnienia nawiązującego do konkretnych, indywidualnych okoliczności sprawy rozważonych z zachowaniem ogólnych zasad wynikających z przepisów kpa.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji J. B. wskazywał, że w sprawie może mieć zastosowanie art. 40 ust.1 pkt. 2 cyt. ustawy i mimo lakoniczności odwołania, zarzut ten nie został należycie rozważony i odparty w uzasadnieniu do zaskarżonej decyzji.
Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący jest osobą urodzoną w roku 1949, zatem – zgodnie z przepisami ustawy – znajduje się w szczegółowej sytuacji na rynku pracy (art.49 pkt.3 cyt. aktu).
Z akt wynika, że J. B. objęty był staraniami organu I instancji zmierzającymi do znalezienia propozycji pracy i na te oferty pracy powołuje się organ I instancji lecz zważyć należy, że omawiany przepis mówi o "konieczności zmiany lub uzupełnienia kwalifikacji w związku z brakiem propozycji odpowiedniej pracy."
W związku z tym, iż z akt sprawy nie wynika by J. B. odmówił przyjęcia proponowanej pracy, odpowiedniej do kwalifikacji i możliwości skarżącego (nie podnosi tego również organ I instancji), należy rozważyć, czy oferty pracy, jakimi w czasie objętym postępowaniem dysponował organ I instancji, były ofertami odpowiedniej pracy w sytuacji J. B. i – dopiero wówczas można zasadnie twierdzić, ze w sprawie skarżącego nie jest spełniony co najmniej jeden z warunków z art. 40 ust. 1, jak tego wymaga art. 40 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia...
Ze znajdujących się w aktach dokumentów z przebiegu aktywizacji zawodowej bezrobotnego wynika, że to pracodawcy odmawiali zatrudnienia skierowanego ze względu na: brak doświadczenia na danym typie samochodu ("B"),brak zaświadczeń ("C"),brak miejsc ("D"),brak praktyki na tirach ("E"), zatrudnienie w późniejszym terminie ("F") itp. Zatem – mimo dysponowania przez Urząd Pracy [...] ofertami zatrudnienia skarżący w okresie objętym postępowaniem nie znalazł pracy, co może również wskazywać na brak umiejętności aktywnego poszukiwania – odpowiedniej do wieku i kwalifikacji – pracy (pkt.4 ust. 1 art. 40 ustawy).
Wskazywanie, ze J. B. ma kwalifikacje tokarza w sytuacji, gdy, jak oświadczył na rozprawie przed sądem skarżący, nie pracował on w tym zawodzie od ponad 40 lat, nie jest uzasadnione i nie odpowiada wymogom art. 7,8 i 11 kpa.
Reasumując, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, bowiem organ odwoławczy nie wyjaśnił w sposób dostateczny wszystkich okoliczności faktycznych oraz nie rozważył materiału dowodowego sprawy z uwzględnieniem przepisów art. 7, 77 § 1 i 80 kpa i ogólnych zasad tego kodeksu. Prowadziło to do podjęcia orzeczenia naruszającego przepisy art.40 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia orzeczenia.
Ponowne rozpatrzenie sprawy winno nastąpić w myśl art. 27 ustawy z dnia 19 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw, (Dz. U. Nr 6 z 2009 roku, poz.33),który brzmi: sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według dotychczasowych przepisów.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.