Uzasadnienie
D. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2009r. nr [...], uchylającą decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy dokonania rejestracji pojazdu na rzecz O. P..
Wraz ze środkiem zaskarżenia skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, iż o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedziała się od swego ojca M. S., który odpis tej decyzji otrzymał od J. P. w lutym 2009r. W tym czasie skarżąca, zamieszkująca na stałe w K., przebywała w szpitalu w związku z zagrożeniem ciąży i o zaskarżonej decyzji dowiedziała się dopiero w dniu 2 marca 2009 r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze o odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie bądź oddalenie. Organ stwierdził, że stroną postępowania w sprawie o rejestrację pojazdu jest tylko właściciel pojazdu, legitymujący się dowodem jego własności, będący jednocześnie wnioskodawcą. W ocenie organu przymiot strony przysługiwał jedynie wnioskodawcy, a nie skarżącej, która nie ma interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny. Może ona składać wszelkie dowody umożliwiające organowi rozpatrzenie sprawy, a nie może jednak uczestniczyć w tym postępowaniu jako strona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis ten określa początek biegu terminu do wniesienia skargi tylko w przypadku doręczenia rozstrzygnięcia skarżącemu. Nie określa natomiast wprost, od kiedy termin ten biegnie w sytuacji, gdy skarżącemu rozstrzygnięcia tego nie doręczono. Mimo braku wyraźnego uregulowania ustawowego w ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę aktualny w tej mierze jest pogląd wyrażony na gruncie nieobowiązującej już ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którym skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu i któremu nie doręczono decyzji, może skorzystać z uprawnienia złożenia skargi przed upływem 30 dni od daty doręczenia decyzji innej stronie tego postępowania.
Jeżeli z tego uprawnienia nie skorzysta, nie może skutecznie domagać się sądowej kontroli decyzji administracyjnej, chyba że w złożonym w wymaganym terminie wniosku o przywrócenie terminu uprawdopodobni, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (postanowienie NSA z dnia 29 stycznia 1998 r. sygn. akt I SA 413/97, System Informacji Prawnej LEX nr 44541).
W sprawie niniejszej w toku postępowania administracyjnego skarżąca uznana została za stronę - doręczono jej decyzję organu pierwszej instancji z dnia 12 września 2008 r. Nie doręczono jej natomiast decyzji organu odwoławczego.
Uznać wobec powyższego należy, że strona postępowania administracyjnego, która nie brała udziału w postępowaniu odwoławczym i której nie doręczono decyzji, może wnieść skargę do sądu administracyjnego w terminie przewidzianym dla stron będących adresatami decyzji, określonym w art. 53 § 1 p.p.s.a. (porównaj wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu sygn. akt II SA/Op 65/06, ONSAiWSA 2007/2/31).
W tej sytuacji w ocenie Sądu skarżąca jest legitymowana do złożenia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 stycznia 2009 r.
Decyzja ta została doręczona tylko O. P. jako stronie postępowania. W aktach administracyjnych brak dowodu doręczenia, jednak z informacji udzielonej przez Naczelnika Urzędu Pocztowego w K. wynika, że decyzja została doręczona O. P. w dniu 20 stycznia 2009 r. Wobec powyższego termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 19 lutego 2009 r. Skoro zatem skarżąca wniosła skargę w dniu 9 marca 2009 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), skarga złożona została po upływie terminu. Skarżąca złożyła jednak jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane przesłanki zostały spełnione łącznie.
Jak podkreślono wyżej, jedną z przesłanek przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a więc jeżeli dochowała ona należytej staranności.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie doręczył skarżącej zaskarżonej przez nią decyzji, a wiedzę o jej treści powzięła od osób trzecich. Ponadto skarżąca mieszka na stałe w K., a w okresie, kiedy jej ojciec otrzymał kopię przedmiotowej decyzji przebywała w szpitalu. Informację o wydaniu decyzji powzięła w dniu 2 marca 2009 r., zaś skargę wniosła w dniu 9 marca 2009 r. czyli z zachowaniem 7 -dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 ust. 1 p.p.s.a.
Biorąc pod uwagę wskazane powyżej okoliczności, w ocenie Sądu zostały spełnione wszystkie przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a., tzn. strona wystąpiła w terminie 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi z wnioskiem o jego przywrócenie, w którym uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak winy, a jednocześnie dopełniła czynności, dla której zakreślony był termin, tj. wniosła skargę.
W tym stanie sprawy, uznając wniosek za uzasadniony, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.