Uzasadnienie
Uzasadnienie
Orzeczeniem nr [...] z dnia 29 sierpnia 2003 r. Komendant Miejski Policji uznał S. K. winnym tego, że:
- - dnia 5 maja 2003 r. przystępując do służby, wbrew obowiązkowi zachowania w trzeźwości znajdował się w stanie nietrzeźwości i podjął w tym stanie czynności służbowe, czym naruszył art. 70 § 2 Kodeksu wykroczeń,
- - dnia 5 maja 2003 r. przystępując do służby w stanie nietrzeźwości posiadał przy sobie broń służbową P-64 z dwoma magazynkami i 12 sztukami amunicji czym naruszył art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w związku z § 11 pkt 3 ppkt. b Zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów i wymierzył karę wydalenia ze służby w Policji.
Rozstrzygnięcie to po rozpatrzeniu odwołania S. K. zostało orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 września 2003 r. Nr [...] utrzymane w mocy.
W związku z tym Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 14 października 2003 roku zwolnił S. K. ze służby w Policji.
Rozstrzygnięcie to w dniu 14 października 2003 r. próbowano doręczyć adresatowi bezpośrednio, jednak z uwagi na jego nieobecność w miejscu zamieszkania zostało ono wysłane 16 października 2003 r. za pośrednictwem poczty.
Od orzeczenia tego odwołanie w dniu 18 listopada 2003 r. wniósł S. K., domagając się jego uchylenia z uwagi na rażące naruszenie prawa. Odwołujący się stwierdził, że rozkaz personalny został mu wysłany w czasie, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim od psychiatry i nie mógł brać udziału w czynnościach.
Rozpatrując ten środek zaskarżenia [...] Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr 22 z dnia 2 grudnia 2003 r. na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez S. K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że z dokumentacji S. K. wynika, że rozkaz personalny nr [...] z dnia 14 października 2003 r. jest konsekwencją wydanego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu S. K. ze służby w Policji. W dniach 14 i 16 października 2003 r. Komendant Miejski Policji przez swoich pracowników zgodnie z art. 39 K.p.a. usiłował doręczyć osobiście przedmiotowy rozkaz. Jednak w miejscu zamieszkania adresata nie zastano.
Wobec tego zgodnie z art. 44 K.p.a. przesyłkę w dniu 16 października 2003 r. złożono w placówce pocztowej na 7 dni. Awizowana przesyłka nie została odebrana. W związku z tym doręczenie uznano za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Wobec tego odwołanie z dnia 18 listopada 2003 r. uznano za złożone z uchybieniem terminu.
Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł S. K., domagając się jego uchylenia oraz wnosząc o stwierdzenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów określonych w K.p.a. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego oraz stwierdzono, że rozkaz personalny o wydaleniu ze służby został skutecznie doręczony w dniu 17 listopada 2003 r., a odwołanie od niego wniesiono 18 listopada 2003 r.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).
Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 1 § 1 oraz 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie swej właściwości pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W rozpatrywanym przypadku przedmiot zaskarżenia stanowiło postanowienie wydane na podstawie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W związku z tym przedmiotem sądowej kontroli nie były inne orzeczenia wydawane w sprawie.
Art. 134 K.p.a. w dacie orzekania przez organ administracji stanowił, że "Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne".
Postanowienie takie może jednak być wydane tylko i wyłącznie w tych przypadkach, gdy środek zaskarżenia został wniesiony po upływie ustawowego terminu, a żadna ze stron postępowania nie wniosła o jego przywrócenie w trybie art. 58 K.p.a.
W przypadkach budzących wątpliwości organ administracji w pierwszej kolejności zgodnie z wynikającą z art. 8 K.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa powinien dołożyć należytej staranności przy ustalaniu treści każdego podania, a w przypadkach wątpliwych wyjaśnić, jaka była treść wniosku złożonego przez stronę postępowania.
W rozpatrywanym przypadku skarżący stwierdził, że decyzja została wydana w czasie, gdy był na zwolnieniu lekarskim od psychiatry i nie mógł brać udziału w czynnościach. Z treści tego fragmentu odwołania wynika pośrednio, że skarżący podaje przyczynę, dla której nie mógł wcześniej wnieść środka zaskarżenia. W związku z tym organ administracji powinien rozważyć czy nie stanowi to wniosku o przywrócenie terminu w trybie art. 58 K.p.a. Wniesione bowiem zostało odwołanie, podana została również przyczyna dokonania tego w takim terminie.
W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy w ogóle nie rozważał możliwości przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oraz w żaden sposób nie ustosunkował się do argumentów podniesionych w tym zakresie. Dlatego też należy stwierdzić, że postanowienie stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu było przedwczesne. W pierwszej kolejności organ odwoławczy powinien bowiem rozważyć, czy w odwołaniu nie jest zawarty wniosek o przywrócenie terminu oraz, czy nie zachodzą przesłanki do jego przywrócenia. Dopiero bowiem po rozpatrzeniu tego wniosku zachodziłyby podstawy do wydania postanowienia w trybie art. 134 K.p.a.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne jedynie w przypadku, gdy zaskarżone postanowienie nadaje się z istoty swej do wykonania. Zaskarżone i uchylone postanowienie dotyczyło uchybienia terminu do wniesienia odwołania i nie podlegało wykonaniu, orzekanie o możliwości jego wykonania było zatem bezprzedmiotowe.