Uzasadnienie
Decyzją (rozkazem personalnym) z dnia 26 stycznia 2005r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] utrzymał w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Miejskiego Policji [...] nr [...], zwalniający K. K. ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2004r. Jako podstawę prawną decyzji organów obu instancji wskazano przepis art. 41 u.1 pkt.3 w zw. z art. 45 u. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.). W uzasadnieniu wskazano, że orzeczeniem nr [...] z dnia 20 sierpnia 2004 r. Komendant Miejski Policji [...] uznał K. K. winnym popełnienia zarzucanych czynów i wymierzył mu karę dyscyplinarną - wydalenia ze służby. Orzeczenie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Konsekwencją tego orzeczenia jest obligatoryjne zwolnienie policjanta ze służby.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję K. K., domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji.
W uzasadnieniu skarżący zarzucił orzeczeniu dyscyplinarnemu naruszenie zasady domniemania niewinności, gdyż zapadło ono przed prawomocnym zakończeniem postępowania karnego prowadzonego wobec skarżącego przed Sądem Rejonowym w S.. Skarżący podniósł także, że zwolniono go ze służby bez zasięgnięcia wymaganej opinii Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów.
Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja (rozkaz personalny) Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] utrzymująca w mocy decyzję (rozkaz personalny) Komendanta Miejskiego Policji [...] zwalniającą K. K. ze służby w Policji.
W myśl art. 41 u.1 pkt.3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. nr 7, poz. 58 ze zm.) policjanta zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Zatem decyzja o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji wydana w oparciu o powyższy przepis ma charakter związany, co oznacza, że wobec istnienia ostatecznego orzeczenia dyscyplinarnego o wydaleniu ze służby właściwy organ ma ustawowy obowiązek zwolnienia policjanta ze służby.
Podnoszone przez skarżącego w skardze zarzuty dotyczą w głównej mierze nie decyzji o zwolnieniu ze służby lecz postępowania dyscyplinarnego, które doprowadziło do wydania orzeczenia o wydaleniu ze służby w Policji. Zarzuty te nie mogły być przedmiotem badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Nie było bowiem przedmiotem zaskarżenia orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne wobec skarżącego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego braku opinii związku zawodowego to wskazać należy, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji przewiduje obowiązek zasięgnięcia opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów przed zwolnieniem policjanta ze służby jedynie w przypadku zamierzonego zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 8 ustawy o Policji. Są to zatem sytuacje gdy przyczyną zwolnienia ma być ważny interes służby lub popełnienie czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia pozostanie policjanta w służbie.
W przypadku zwolnienia policjanta z innych przyczyn, a zatem również i z powodu orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia go ze służby opinia związku zawodowego nie jest wymagana.
Wobec powyższego, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.