Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 kwietnia 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Skarżący wniósł zażalenie.
Postanowieniem z 30 maja 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w niniejszej sprawie poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w Gdańsku na pełnomocnika skarżącego wyznaczyła radcę prawnego A. K. Podejmując czynności pełnomocnik z urzędu uzupełnił złożone przez skarżącego zażalenie i złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzje Wojewody.
We wniesionym zażaleniu na postanowienie o odrzuceniu skargi pełnomocnik zawarł wniosek o przyznanie wynagrodzenia za udzieloną pomoc prawną. Oświadczył, że opłaty nie zostały zapłacone ani w całości ani w części.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek starszy referendarz sadowy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z treści powołanego przepisu wynika obowiązek ustalenia, czy pomoc prawna została rzeczywiście stronie udzielona, bowiem pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie za pomoc prawną faktycznie udzieloną (por. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 720/04).
Jednocześnie wskazać należy, że Sąd odpowiada w tym zakresie za zasadność i legalność wydatkowania środków publicznych (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Warszawa 2007 r., s. 317).
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielanej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, reguluje w rozpatrywanej sprawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715) – dalej jako "rozporządzenie".
W myśl § 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują:
- 1) opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz
- 2) niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego ustanowionego z urzędu.
Natomiast w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje Rozdział 4 rozporządzenia. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2 lit. "d" rozporządzenia, opłata w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
Natomiast stosownie do treści § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1 i 2 podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego z urzędu nie podjęła żadnych czynności w postępowaniu przed Sądem I instancji. Zapoznała się z aktami sprawy dopiero po zakończeniu postępowania tj. po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik uzupełniła zażalenie na to postanowienie wnosząc o zasądzenie kosztów za pełnienie funkcji pełnomocnika według norm przepisanych.
W tej sytuacji uznano, że należy przyznać pełnomocnikowi wynagrodzenie za postępowanie zażaleniowe w wysokości 120 zł, podwyższone o kwotę 27,60 zł stanowiącą stawkę 23 % podatku od towarów i usług, co łącznie stanowi kwotę 147,60 zł.