Uzasadnienie
K. G. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza w przedmiocie ustalenia obowiązku zwrotu przez skarżącą wydatków poniesionych zastępczo przez gminę za pobyt M. N. w domu pomocy społecznej.
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przy czym wniosek ten nie został uzasadniony.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. 270) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności (...), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).
Osoba wnioskująca o wstrzymanie wykonania decyzji jest obowiązana wykazać, że w konkretnej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, baza LEX nr 477258, postanowienie NSA z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, baza LEX nr 493672). Obowiązek ten polega na uprawdopodobnieniu zaistnienia takich okoliczności.
W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie podała jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Stąd Sąd nie mógłby ocenić wniosku w odniesieniu do cytowanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania aktu. Sąd nie może domyślać się w czym skarżący dopatruje się wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu, a prowadzenie dochodzenia w tym zakresie nie jest obowiązkiem Sądu.
Na marginesie należy zauważyć, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest w żaden sposób uzależniona od oceny zasadności skargi.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.