Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 maja 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła na pełnomocnika J. J. z urzędu radcę prawnego B. B. Wyrokiem z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 218/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę J.J. na opisaną decyzję Wojewody [...] oraz przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu i zwrot poniesionych wydatków.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku pełnomocnik skarżącego działający przez substytuta adwokata T. J. wniósł – w przypadku jej oddalenia – o zasądzenie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu według norm przepisanych. Jednocześnie oświadczył, iż wynagrodzenie to nie zostało uiszczone w całości ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 249/10, oddalił skargę kasacyjną wskazując m.in., że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonane czynności ze względu na to, że prowadził sprawę w pierwszej instancji i nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.