Uzasadnienie
A. T. wystąpiła do Prezydenta Miasta o zmianę, na podstawie art. 155 k.p.a., pięciu decyzji tego organu, wydanych w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w S., w celu umieszczenia tam ogródka gastronomicznego. Wnosiła o zmianę tych decyzji poprzez wpisanie jako ich adresata [...] s.c. A. W., zamiast A. T. Decyzją z dnia 21 sierpnia 2009 r. Prezydent Miasta odmówił zmiany wskazanych decyzji.
Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 19 marca 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
A. T. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję organu odwoławczego. Zawarła w niej wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, wskazując na nieprawidłowości w działaniu SKO. Zaznaczyła, że Zarząd Komunalny w S. nałożył na nią opłaty, które była w stanie tylko częściowo uregulować, a zapłata pozostałej kwoty w wysokości 16.862 zł wiązałaby się z koniecznością ubiegania się o pożyczkę lub inną formę finansowania. Zaciągnięcie kolejnych zobowiązań stanowiłoby dla skarżącej, w relacji do jej zarobków, powstanie znacznej szkody.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło m.in., że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających jej trudną sytuację materialną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Z akt administracyjnych wynika, że pięcioma decyzjami Prezydenta Miasta (a nie Zarządu Komunalnego) nie tylko udzielono skarżącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, lecz też nałożono na nią z tego tytułu opłaty. Następnie skarżąca zwróciła się o zmianę tych decyzji, i przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję odmawiającą zmiany tychże pięciu decyzji.
Zaskarżona do tutejszego Sądu decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, żadnych opłat na skarżącą nie nakłada.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie p.p.s.a., sąd administracyjny ma możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W doktrynie i orzecznictwie powszechnie akceptowany jest pogląd, że ochroną tymczasową mogą być objęte jedynie akty administracyjne, które nadają się do wykonania w sposób dobrowolny lub w drodze egzekucji (szerzej por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska; Wydawnictwo prawnicze LexisNexis. Warszawa 2005 r. s. 295. oraz wyrok NSA z dnia 25 maja 2009 r. II OZ 455/09, baza Lex nr 564242).
W zdecydowanej większości decyzje odmowne nie kwalifikują się do wykonania. Nie nadają się też do wykonania decyzje odmawiające zmiany innych decyzji. W tej sytuacji zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, wobec czego niemożliwe jest wstrzymanie jej wykonania.
Zauważyć też należy, że argumentacja skarżącej dotycząca konieczności uiszczenia opłat w kwocie 16.862 zł odnosi się nie do zaskarżonej decyzji, a do decyzji nakładających stosowne opłaty. Kwestia wyrządzenia szkody skarżącej mogłaby być rozważana w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczących opłat, jednak tych rozstrzygnięć niniejsze postępowanie nie dotyczy. Z zaskarżonej decyzji nie wynika obowiązek ponoszenia jakichkolwiek kosztów, czy zaciągania zobowiązań.
Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.