Uzasadnienie
Starosta decyzją z dnia 23 marca 2011 r., na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i, art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), orzekł o utracie przez A. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 marca 2011 r., ponieważ wymieniony nabył prawo do zasiłku stałego.
A. M. odwołał się od tej decyzji wyjaśniając, że 18 marca 2011 r. otrzymał decyzję z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o przyznaniu mu zasiłku stałego. W dniu 23 marca 2011 r. dostarczył w/w decyzję do Urzędu Pracy. Jego zdaniem właśnie z tą datą winna nastąpić utrata statusu osoby bezrobotnej. Niezgodne z prawem jest ustalenie daty utraty statusu bezrobotnego wstecz.
Decyzją z dnia 15 kwietnia 2011 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2010 r. strona została zarejestrowana w Urzędzie Pracy w P. jako osoba bezrobotna. Od dnia 1 marca 2011 r. nabyła zaś prawo do zasiłku stałego na podstawie decyzji Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 14 marca 2011 r. Posiadanie takiego prawa stanowi negatywną przesłankę do posiadania statusu osoby bezrobotnej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Decyzja o przyznaniu zasiłku stałego powoduje skutek od dnia określonego w rozstrzygnięciu, a nie od daty jej doręczenia stronie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. M. domagał się uchylenia opisanych wyżej decyzji.
W uzasadnieniu podniósł, że nie mógł wcześniej złożyć informacji o przyznaniu zasiłku stałego, gdyż otrzymał ją dopiero 18 marca 2011 r. Wskazał również, że 12 kwietnia 2011 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w K. zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia 14 marca 2011 r. w części dotyczącej pierwszego dnia przyznania prawa do zasiłku stałego oraz jego wysokości. Zgodnie z decyzją zmieniającą zasiłek stały przyznany został od dnia 10 marca 2011 r., a zatem zaskarżona decyzja błędnie wskazywała dzień utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Stwierdził przy tym, że powoływana przez skarżącego decyzja z dnia 12 kwietnia 2011 r. zmieniła jedynie wysokość przyznanego świadczenia, nie zaś datę jego przyznania. Dodał, że ratio legis art. 33 ust. 4 pkt 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprowadza się do tego by wyeliminować sytuację dublowania się dwóch wzajemnie wykluczających się świadczeń w postaci ubezpieczenia zdrowotnego.
W piśmie procesowym z dnia 13 czerwca 2011 r. skarżący oświadczył, że domaga się orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 10 marca 2011 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. i ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, za osobę bezrobotną w rozumieniu ustawy nie może być uznana osoba, która pobiera zasiłek stały.
Decyzją z dnia 14 marca 2011 r. nr [...], wydaną przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z upoważnienia Wójta Gminy, przyznano skarżącemu świadczenie z pomocy społecznej w formie zasiłku stałego za okres od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 28 lutego 2014 r. w wysokości 238,50 zł. Nie jest także kwestionowana okoliczność, że powyższą decyzję adresat otrzymał w dniu 18 marca 2011 r., a w dniu 23 marca 2011 r. okazał ją w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. Uwzględniając powyższe oczywistym jest, że skarżącego należało pozbawić statusu osoby bezrobotnej. Upoważnienie do takiego rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienie i instytucjach rynku pracy.
Skarżący kwestionował jedynie datę z jaką pozbawiono go tego statusu. Początkowo twierdził, że powinno to nastąpić w dniu 23 marca 2011 r. tj. z dniem okazania decyzji w Urzędzie Pracy. W skardze zaś, że z dniem 10 marca 2011 r., gdyż decyzja Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 14 marca 2011 r. została zmieniona w zakresie daty przyznania świadczenia decyzją z dnia 12 kwietnia 2011 r. W odniesieniu do tego ostatniego twierdzenia Sąd zauważa, że w aktach sprawy znajduje się kopia decyzji zmieniającej z dnia 12 kwietnia 2011 r. nr [...]. W rozstrzygnięciu tej decyzji mówi się jedynie o zmianie decyzji "w ten sposób, że od dnia 1.04.2011 r. do dnia 28.02.2011 r. ustalam wysokość zasiłku stałego na kwotę 324 zł". Natomiast w uzasadnieniu opisując stan faktyczny sprawy organ wskazał, że stronie przyznano świadczenie "na okres od dnia 10 marca 2011r do dnia 28 luty 2014 r w kwocie 238.50 zł miesięcznie".
Zatem, twierdzenia skarżącego co do zmiany decyzji w zakresie daty przyznania świadczenia są chybione. Zapis w uzasadnieniu decyzji wynikał z omyłki, zaś decyzja ta nie zmieniała daty przyznania świadczenia.
Wobec jednoznacznego sformułowania przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz faktu, że zasiłek stały został przyznany skarżącemu od dnia 1 marca 2011 r. trzeba podzielić stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Definicja legalna osoby bezrobotnej zawarta w wyżej wymienionym przepisie wyklucza sytuację, że ktoś kto otrzymuje zasiłek stały może być uznawany za osobę bezrobotną, w rozumieniu ustawy. Skora skarżącemu przysługiwało wskazane świadczenie w od dnia 1 marca 2011 r. to organ słusznie pozbawił go statusu osoby bezrobotnej z tym dniem. Brak podstaw do przyjęcia, że mogło to nastąpić dopiero w dniu 23 marca 2011 r. lub w dniu 10 marca 2011 r.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.