Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 czerwca 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.) oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 14 marca 2016 r., nałożył na A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] w L., karę pieniężną w wysokości 15.000 zł - ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 2 ww. ustawy z kwoty 31.500 zł, za naruszenie określone pod lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ww. ustawy, tj.: nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.
W uzasadnieniu organ wskazał że przeprowadzono kontrolę wyżej wskazanego przedsiębiorcy. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem obowiązków i warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz aktów prawnych określonych w art. 4 pkt 22 tej ustawy. Zakres kontroli obejmował okres od 1 kwietnia 2015 r. do 31 stycznia 2016 r.
Analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów ujawniła naruszenie określone pod Ip. 6.3,7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. W toku czynności kontrolnych ustalono, iż w dniu 8 lipca 2015 r. miała miejsce kontrola drogowa przewozu drogowego wykonywanego na rzecz przedsiębiorstwa A. W. Z kontroli sporządzono protokół kontroli o nr [...]. Na wykresówce z dnia kontroli sprawdzonej przez kontrolującego inspektora końcowy stan licznika wyniósł 432.117 km przebiegu. Z uzyskanych od przedsiębiorcy dokumentów wynika, iż był to jedyny przewóz drogowy realizowany w okresie objętym kontrolą.
W toku czynności kontrolnych w obecności A. W. (dalej zwanego: "stroną", "skarżącym") dokonano oględzin pojazdu marki Man o nr rej. [...], którym w dniu 8 lipca 2015r. realizowano przewóz drogowy. Z przebiegu oględzin sporządzono protokół wraz ze dokumentującymi stan faktyczny zdjęciami. Z dokumentu wynika, iż licznik przebiegu kilometrów wynosi 435.774, zatem różnica w przebiegu to 3.657 km. Do protokołu z kontroli z dnia 14 marca 2016 r. nr [...] strona nie wniosła żadnych uwag.
Organ uzyskał informację z Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, z której wynika, że pojazd marki Man o nr rej. [...] wielokrotnie w okresie objętym kontrolą poruszał się odcinkami dróg, co do których wymagane jest uiszczenie opłaty elektronicznej. Stwierdził dalej, że za okres od 11.07.2015 r. do dnia 30.09.2015 r. biorąc pod uwagę jedynie dni pracy od poniedziałku do piątku, przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie łącznie 63 wykresówek dokumentujących czas pracy kierowców prowadzących ten pojazd oraz potwierdzających realizację przewozów drogowych.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że organ naruszył przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. – dalej: "k.p.a."). Wniosła o ponowne jej przesłuchanie, które potwierdzi, że przejazdy wykonywane na jej rzecz podlegały wyłączeniu z rozporządzenia (WE) nr 561/2006/WE, a w konsekwencji także spod rozporządzenia nr 3821/85, co oznacza, że nie miała ona obowiązku przechowywania i udostępniania na żądanie organów kontrolnych wykresówek lub danych z tachografów zainstalowanych w pojazdach. Skoro nie miała ona obowiązku stosowania urządzenia rejestrującego, to jednocześnie nie sposób przyjąć, żeby jej kierowcy przestrzegali zasad użytkowania tachografów.
Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 5 stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 ustawy o transporcie drogowym, lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 33 ust. 2, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz. Urz. UE.L Nr 60, str. 1), art. 6-8, art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz.
UE L 102 z 11.04.2006), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.), uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy stwierdził, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.
Według art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r., pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca zobowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Zgodnie z art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
W dniu 2 marca 2016 r. rozporządzenie (EWG) nr 3821/85 zostało uchylone przez rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. Opisane w sprawie naruszenie regulował art. 13, art. 14 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, a obecnie art. 33 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014. Obie regulacje są tożsame. Zgodnie z art. 33 ust. 2 rozporządzenie Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek.
Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
W myśl art. 25 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy kierowców w formie:
zapisów na wykresówkach;
wydruków danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;
plików pobranych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego;
innych dokumentów potwierdzających czas pracy i rodzaj wykonywanej czynności;
rejestrów opracowanych na podstawie dokumentów, o których mowa w pkt 1-4.
Zgodnie z art. 25 ust. 2 ww. ustawy, ewidencję czasu pracy, o której mowa w ust. 1 pracodawca:
udostępnia kierowcy na jego wniosek;
przechowuje przez okres 3 lat po zakończeniu okresu nią objętego.
W myśl art. 26e ustawy o czasie pracy kierowców:
ewidencję czasu pracy, o której mowa w art. 26d, przechowuje się przez okres dwóch lat po zakończeniu okresu nią objętego.
podmiot, na rzecz którego wykonywany jest przewóz drogowy wydaje osobom, o których mowa w art. 1 pkt lb, kopię ewidencji czasu pracy.
Konsekwencją powyższego jest treść lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub innego dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 500 złotych - za każdy dzień.
Dalej organ odwoławczy zacytował art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. art. 107 § 3 k.p.a. i uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie jest wystarczający do bezsprzecznego stwierdzenia dokonanego naruszenia. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów proceduralnych, zwłaszcza tych zapewniających stronie czynny w nim udział. Organ odwoławczy pismem z dnia 10 listopada 2016 r. wezwał organ niższej instancji do udzielenia informacji, czy w toku postępowania korzystał z materiału z "A" Sp. z o.o. w celu ustalenia przejazdów pojazdu marki Man o nr rej. [...]. W odpowiedzi dostał informację, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego korzystał z materiału z "A" Sp. z o.o. w celu ustalenia wskazanych przejazdów. W aktach niniejszej sprawy nie znajduje się jednak żaden dokument potwierdzający zawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego z firmy "A" w celu ustalenia przejazdów, na podstawie których ustalono przejazdy w związku z czym organ odwoławczy nie jest w stanie zweryfikować ilości wykresówek.
Przekazując sprawię do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy zalecił załączenie do akt sprawy materiałów z "A" na podstawie których organ pierwszej instancji ustalił przejazdy oraz zawiadomić o nich stronę postępowania.
A. W. zaskarżył decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o jej "umorzenie", jak również o "umorzenie" decyzji organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności:
* art. 6 k.p.a. - gdyż, decyzja została wydana bez poszanowania obowiązującego prawa,
* art. 7 k.p.a. - ponieważ organ administracji publicznej wydał decyzję bez podjęcia wszelkich czynności mających na celu dogłębne wyjaśnienie stanu faktycznego i obowiązujących w tym zakresie przepisów,
* art. 8 k.p.a. - ponieważ sposób przeprowadzenia postępowania przez organ wydający decyzję podważył zaufanie do władzy publicznej, a ponadto:
- 2. naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przez organ pierwszej instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień.
W uzasadnieniu skarżący argumentował, że przejazdy w jego przedsiębiorstwie były wykonywane zgodnie z art. 3 lit. aa oraz lit. h rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który stanowi, że nie ma zastosowania do przewozu drogowego
- - pojazdami lub zespołami pojazdów o maksymalnej dopuszczalnej masie nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy, które to pojazdy są używane wyłącznie, w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa oraz pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie stanowi głównego zajęcia kierowcy;
- - pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 ton używanymi do niezarobkowego przewozu rzeczy.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 561/2006 rozporządzenie ma zastosowanie do przewozu drogowego rzeczy, gdy dopuszczalna masa całkowita pojazdów łącznie z przyczepą lub naczepą przekracza 3,5 tony.
W trakcie przejazdów we wskazanym okresie pojazdem o nr rej. [...] nie przewożono ładunku, miały one charakter przejazdów niehandlowych.
Na zakończenie skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1, art. 81 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie powstrzymując dotychczasowe stanowisko. Wspomniał przy tym, że zaskarżona decyzja miała charakter kasacyjny, zgodnie z żądaniem odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryteria kontrola zaskarżonej decyzji organu odwoławczego prowadzi do uznania, że skarga nie mogła być uwzględniona.
Na wstępie należy podkreślić, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest wydana przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzja z dnia 5 stycznia 2017 r. uchylająca w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym i przekazująca tę sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Podstawę prawną wydania takiego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) - zwanej dalej "k.p.a." – zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Podkreślenia wymaga, że wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja kasacyjna jest w istocie rozstrzygnięciem procesowym, gdyż nie kształtuje ona stosunku materialnoprawnego. Decyzja ta jest wydawana, gdy orzekający organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania związane z obowiązkiem dokładnego wyjaśnienia sprawy. W szczególności - jak wynika z brzemienia tego przepisu - uchylenie przez organ odwoławczy decyzji z tego powodu możliwe jest w sytuacji, gdy organ niższej instancji nie ustalił poprawnie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II GSK 1952/12, LEX nr 1450732).
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji i akt sprawy, przyczyną uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, które skutkowało przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia, było niedostatecznie przeprowadzone przez ten organ postępowanie wyjaśniające dotyczące okoliczności istotnych dla dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny stanu faktycznego, tj. naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązków przewozu drogowego wynikających z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przepisów prawa wspólnotowego, w tym rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, a także rozporządzenia Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.
[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydając decyzję o nałożeniu kary stwierdził, że w okresie od 11 lipca 2015 r. do dnia 30 września 2015 r. przedsiębiorca nie okazał podczas kontroli w przedsiębiorstwie łącznie 63 wykresówek dokumentujących czas pracy kierowców prowadzących ten pojazd oraz potwierdzających realizację przewozów drogowych. Jak ustalił organ odwoławczy, organ pierwszej instancji dokonał takich ustaleń na podstawie materiału z "A" Sp. z o.o.
Ponieważ w aktach sprawy brak było ww. materiałów, na podstawie których ustalono przejazdy, zasadnie organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organ odwoławczy. Prawidłowo przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wymaga bowiem, by materiał dowodowy na podstawie którego rozpatrywana jest sprawa był w aktach postępowania oraz, co istotne w sprawie, by strona miała możliwość zapoznania się z całym materiałem dowodowym i wyrażenia swojego stanowiska w sprawie. Zgodnie zaś z art. 81 k.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie został zawiadomiony o zebraniu materiału dowodowego z firmy "A", w oparciu o który dokonano ustalenia przejazdów ww. samochodem.
W myśl zasady wyrażonej w art. 15 k.p.a. każda sprawa rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji podlega, na skutek złożonego odwołania, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez organ odwoławczy. Dwukrotne rozpoznanie sprawy oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnego postępowania wyjaśniającego, w związku z czym organ odwoławczy zobligowany jest do ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, a nie kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Co do zasady, orzeczenie organu odwoławczego, jeżeli nie utrzymuje w mocy zaskarżonej decyzji powinno mieć charakter reformacyjny (art. 138 § 1 k.p.a.). Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy orzeczenia kasacyjnego stanowi wyjątek od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy i jest ograniczona wymogiem spełnienia przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. Takie przesłanki w rozpoznawanej sprawie - jak wyżej wskazano - wystąpiły.
Ocena tej kwestii przez organ drugiej instancji jest prawidłowa. Po pierwsze, postępowanie pierwszoinstancyjne przeprowadzone zostało z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 80 i 81 k.p.a.). Po wtóre, wobec nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego nie można było przyjąć, że zostały wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności. Po trzecie pozostający do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie jest taki, że organ drugiej instancji nie mógł skorzystać z uzupełnienia materiału dowodowego na podstawie art. 136 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając w niniejszej sprawie decyzję kasacyjną z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Organ odwoławczy nie dopuścił się również podnoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa procesowego. Organ ten prowadził postępowanie z poszanowaniem zasad wyrażonych w art. 6 – 8 k.p.a., potwierdzeniem zaś tego jest treść zaskarżonej decyzji, którą – po dostrzeżeniu wad jakimi dotknięte było postępowanie w pierwszej instancji - wskazano, jak należy prawidłowo przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sprawie.
Natomiast uwzględniając kasacyjny charakter zaskarżonej decyzji, Sąd dokonując jej kontroli nie może odnieść się, co do podnoszonych przez skarżącego zarzutów merytorycznych dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż decyzja ta oparta jedynie na podstawie formalnej, nie zawiera w tej mierze rozstrzygnięcia.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności oraz stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.