Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 25 stycznia 2012 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania E. P.-S.od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 listopada 2011r. orzekającej o odmowie wymeldowania M. S. z pobytu stałego w lokalu przy [...] w [...], na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał m.in., iż z wnioskiem o wymeldowanie M. S. z miejsca pobytu stałego w wymienionym lokalu wystąpiła E. P.-S.. Wnioskodawczyni napisała, iż M. S. nie zamieszkuje w spornym lokalu od kwietnia 2008 r. oraz, że nie ma w nim żadnych rzeczy osobistych.
Postępowanie przed organem I instancji zakończono wydaniem decyzji orzekającej o odmowie wymeldowania M. S. ze spornego lokalu.
Organ I instancji wskazał, iż na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego nie potwierdzono w sposób nie budzący wątpliwości, iż M. S. pod wskazanym adresem zamieszkuje stale, jednak postępowanie dowodowe nie pozwoliło też na stwierdzenie, że M. S. opuścił miejsce zamieszkania w sposób trwały.
Wobec powyższych ustaleń organ I instancji wydał decyzje o odmowie wymeldowania M. S. z miejsca zamieszkania przy [...] w [...].
W odwołaniu E. P.-S. podała, że M. S. zawarł nowy związek małżeński i zamieszkuje z nowa żoną w innym miejscu oraz wskazała świadków, którzy mogą tę okoliczność potwierdzić.
Organ odwoławczy uznał odwołanie E. P.-S. za uzasadnione. W ocenie organu z akt wynika, iż obie strony brały czynny udział w toczącym się postępowaniu, lecz zebrany dotychczas materiał dowodowy nie dał dość wyczerpujących informacji. Z zeznań świadków może wynikać, że M. S. pod wskazanym adresem w spornym lokalu nie zamieszkuje, jednak sam zainteresowany jednoznacznie stwierdza, że ten właśnie lokal stanowi centrum życiowe strony.
W tej sytuacji w ponownie prowadzonym postępowaniu należałoby przeprowadzić inne dowody, a w szczególności zawnioskowane przez E. P.-S., która wskazała na konieczność przesłuchania dodatkowych świadków mogących potwierdzić okoliczności podnoszone przez odwołująca się.
Wskazano również na rozbieżności w zeznaniach przesłuchanych już świadków.
Organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia mając na uwadze brak wykonania wszystkich czynności wyjaśniających.
Na opisaną decyzję Wojewody [...] M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący podniósł, że rozstrzygnięcie o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia jest nieprawidłowe i zbędne, ponieważ w sprawie wszystko zostało już wyjaśnione (również - przez skarżącego), a decyzja Wojewody [...] narusza interes prawny skarżącego.
Skarżący wskazywał już w odwołaniu, że w toku postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] o podział majątku stron, E. P.-S. podała, że skarżący zamieszkuje aktualnie we wspólnej nieruchomości stron, a od 2008 roku w innej części budynku, niż poprzednio, dalej jednak pod tym samym adresem.
Skarżący w toku całego postępowania podkreślał, że nigdy nie miał zamiaru i nadal nie zamierza opuścić przedmiotowego lokalu, w lokalu tym zamieszkuje i w tym miejscu znajduje się ośrodek życiowych interesów skarżącego.
W odwołaniu E. P.-S. wskazała, że skarżący "prawdopodobnie" mieszka w dzielnicy [...]; w rzeczywistości skarżący dogląda tam mieszkania znajomych, którzy czasowo wyjechali. Wieloaspektowość stanu przebywania na stałe w danym lokalu musi prowadzić do wniosku, iż sam fakt przejściowej nieobecności czy też występowanie nawet regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważniają jeszcze do stwierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu, jakie nadaje temu terminowi art. 15 ust. 2 ustawy meldunkowej. O stosownym opuszczeniu lokalu może być mowa dopiero wtedy, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywać na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych.
W ocenie skarżącego organ II instancji dokonał nieprawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a zaskarżona decyzja jedynie niepotrzebnie przedłuża postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012r., poz. 270).
Skarga nie jest uzasadniona.
Przywołane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji Wojewody [...] przepisy, tj. - art. 138 § 2 k.p.a. i art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (jednolity tekst z 2006 r., Dz. U. Nr 139, poz.993.), stanowią, odpowiednio:
art. 138 § 2 kpa: " Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ", a przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych:
"organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się".
Zatem decyzję o wymeldowaniu wydaje się w razie bezspornego ustalenia, że dana osoba dobrowolnie opuściła miejsce swego stałego pobytu, opuszczenie to ma charakter trwały i osoba ta nie dopełniła obowiązku meldunkowego.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt, twierdzenie skarżącego, że nie opuścił przedmiotowego lokalu i nadal koncentruje w nim swoje interesy życiowe, przeciwstawione zostało twierdzeniu zainteresowanej E. P.-S., iż skarżący w lokalu nie zamieszkuje, bowiem wyprowadził się, zawarł nowy związek małżeński i zajmuje mieszkanie z żoną w dzielnicy [...] czy [...].
O niezamieszkiwaniu skarżącego w lokalu przy [...] w [...] świadczy również szereg innych dowodów, wymienionych w uzasadnieniu do decyzji organu I instancji.
Opisane okoliczności świadczą o tym, że uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organu I instancji było uzasadnione, bowiem stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony oraz rozpatrzony w sposób dostateczny do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie.
W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy bezspornie ustalić, ewentualnie na podstawie zeznań świadków zawnioskowanych przez E. P.-S., czy ma miejsce i jaki charakter ma opuszczenie lokalu przez M. S. i zastanowić się ponownie nad zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym – dołączonym do odwołania E.P.-S..
Zgodnie z zasadami wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, większości najważniejszych ustaleń faktycznych w sprawie powinien dokonać organ pierwszej instancji, natomiast stosownie do art. 78 § 1 i 2 kpa, żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, a organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy.
Wskazówki organu odwoławczego zmierzają zatem do dokonania ustaleń faktycznych będących podstawą decyzji w sprawie zameldowania skarżącego.
Tylko bezsporne ustalenia organu pierwszej instancji okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia pozwoli na podjęcie prawidłowej decyzji w przedmiocie wymeldowania skarżącego albo odmowy orzeczenia o wymeldowaniu.
W świetle powyższego zarzuty skargi są nieuzasadnione, gdyż zaskarżona decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.