Uzasadnienie
1. Skarżąca K. L. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Miasta z dnia 24 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji [...] Liceum Ogólnokształcącego w G., domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa materialnego. Podała, że skargę wnosi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym w zw. z art. 92 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym.
Wskazała, że wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa, jednak organ do dnia wniesienia skargi nie ustosunkował się do tego pisma.
Rada Miasta w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie.
Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Strona może wnieść skargę w trybie art. 101 ust. 1 w/w ustawy po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia w terminie wskazanym w treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Kwestia ta została przesądzona w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. II OPS 2/07 (opubl. w ONSAiWSA z 2007 r. nr 3, poz. 60).
Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przepis powyższy rozróżnia pojęcia "doręczenie" i "wniesienie". Wiąże on termin do wniesienia skargi – w przypadku braku udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie - z wniesieniem wezwania, nie zaś z jego doręczeniem organowi, co pozwala wnoszącemu skargę na pewne ustalenie daty rozpoczęcia biegu sześćdziesięciodniowego terminu w przypadku milczenia organu.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 22 grudnia 2011 r. (dowód nadania k. 59), zaś skargę wniosła w dniu 29 lutego 2012 r. (dowód nadania k. 40). Skoro – wobec powyższego - ostatnim dniem sześćdziesięciodniowego terminu był dzień 20 lutego 2012 r., skarga została złożona po terminie.
Art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Wobec powyższego Sąd na mocy przywołanego przepisu orzekł jak w punkcie 1 postanowienia.
2. Pełnomocnik skarżących w piśmie z dnia 13 kwietnia 2012 r. cofnął skargę wniesioną przez skarżących poza skargą wniesioną przez K. L. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętej wadą nieważności. W sprawie niniejszej okoliczności takie nie zachodzą.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.