Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lutego 2023 r. Zarząd Województwa Pomorskiego (dalej: "organ", "Zarząd Województwa") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 18 listopada 2021 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności G. G. (dalej: "skarżący") za zaległości V. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w L. (dalej: "spółka", "beneficjent") z tytułu braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. 2020 r., poz. 818 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"), art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 4 i 5, art. 66b ust. 2 oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j.
Dz. U. 2022 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "u.f.p.") oraz art. 107 § i§ 2 pkt 1-2 i 4, art. 108 §1, art. 109 § 2 pkt 1, art. 116 §1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 2651 ze zm., dalej: "O.p.").
Decyzja organu odwoławczego zapadła na tle następującego stanu faktycznego:
Na podstawie umowy z dnia 18 października 2017 r. o dofinansowanie projektu "Z powrotem na rynku pracy" przyznano spółce dofinansowanie w łącznej kwocie 822. 435,04 zł.
W trakcie realizacji projektu przeprowadzono kontrolę, w toku której zweryfikowano wydatki rozliczone przez spółkę w ramach wniosków o płatność złożonych w okresie od dnia 1 września 2017 r. do dnia 30 listopada 2018 r. W wyniku stwierdzonych naruszeń procedur Zarząd Województwa Pomorskiego ostateczną decyzją z dnia 5 marca 2020 r. zobowiązał spółkę do zwrotu środków stanowiących dofinansowanie w wysokości 28.179,42 zł wraz z odsetkami za zwłokę liczonymi od dnia 3 sierpnia 2018 r.
Spółka nie dokonała zwrotu środków.
Wobec bezskutecznej egzekucji z majątku spółki organ, zawiadomieniem z dnia 23 czerwca 2021 r., wszczął z urzędu postępowanie wobec skarżącego, byłego prezesa zarządu spółki, w sprawie orzeczenia odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu braku zwrotu środków dofinansowania. Następnie decyzją z dnia 18 listopada 2021 r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za ww. zaległości spółki oraz zobowiązał skarżącego do zwrotu należności głównej w kwocie 28.179,42 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 6.868 zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 302,73 zł.
Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organowi I instancji zarzucił naruszenie:
1/ art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w zw. z art. 11 w zw. z art. 21 Prawa upadłościowego oraz art. 8 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki złożony został z przekroczeniem ustawowego terminu 30 dni od dnia zaistnienia stanu niewypłacalności, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, że w sprawie wystąpiły przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze spółką;
2/ art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w zw. z art. 11 Prawa upadłościowego, poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że stan niewypłacalności spółki nastąpił już w 2019 r., podczas gdy sprawozdanie finansowe za ten rok wykazuje przychód, w konsekwencji nie sposób mówić o zaistnieniu stanu trwałej utraty przez spółkę zdolności do regulowania wymagalnych zobowiązań.
Skarżący wskazał, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki złożył w dniu 5 lutego 2020 r., w ustawowym terminie. Stan niewypłacalności spółki powstał zaś z chwilą doręczenia decyzji wydanej przez Ministra Finansów i Polityki Regionalnej, tj. w dniu 23 stycznia 2020 r. – w tym momencie spółka powzięła wiedzę o konieczności zwrotu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, co spowodowało jej niewypłacalność. Skarżący nie zgodził się z przyjęciem domniemania stanu niewypłacalności z art. 11 Prawa upadłościowego jako przesłanki stanu niewypłacalności. O stanie niewypłacalności w świetle powołanej regulacji można mówić jedynie wówczas, gdy spółka utraci zdolność do regulowania wymagalnych zobowiązań i ma to charakter trwały.
W ocenie skarżącego wyniki finansowe spółki przedstawione przez organ I instancji (tj. odnotowany w 2019 r. zysk) dawały zarządowi spółki podstawy do przyjęcia, że sytuacja spółki ulega poprawie i tym samym brak jest przesłanki trwałości.
Zarząd Województwa decyzją z dnia 23 lutego 2023 r. utrzymał w mocy decyzję własną. Ponownie rozpatrując sprawę organ ustalił, że skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki od dnia jej rejestracji, tj. od dnia 3 grudnia 2009 r. do dnia 8 września 2020 r., tj. dnia wykreślenia do reprezentacji spółki w związku z rezygnacją złożoną w dniu 16 lipca 2020 r. Skarżący pełnił funkcję w okresie, w którym zostało udzielone spółce dofinansowanie wykorzystane następnie z naruszeniem procedur (tj. w dniu 3 sierpnia 2018 r.) oraz w okresie, w którym powstały nieprawidłowości skutkujące powstaniem obowiązku zwrotu środków.
Tym samym została spełniona pierwsza z pozytywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości spółki wskazanych w art. 66b ust. 2 u.f.p. Organ odwoławczy przyjął, że wystąpiła również druga pozytywna przesłanka, tj. bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec spółki. Postanowieniem z dnia 26 maja 2021 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku spółki. Natomiast Sąd Rejonowy [...], postanowieniem z dnia 18 czerwca 2020 r. sygn. akt [...], na podstawie art. 13 ust. 1 Prawa upadłościowego, oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. W ocenie organu nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 116 § 1 O.p., wyłączających odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółki.
Wbrew twierdzeniom skarżącego wniosek o ogłoszenie upadłości spółki został złożony po upływie 30 dni od dnia zaistnienia stanu niewypłacalności spółki. Organ ustalił, że termin płatności najstarszych zaległości spółki powinien nastąpić w okresie do 14 dni od dnia doręczenia wezwania do zapłaty. Doręczenie to miało miejsce w dniu 30 lipca 2019 r., wobec czego termin do zapłaty upłynął w dniu 13 sierpnia 2019 r. Tym samym zobowiązanie pieniężne w wysokości 28.179,42 zł wraz z odsetkami było wymagalne od dnia 14 sierpnia 2019 r. Spółka nie uregulowała także zobowiązania w wysokości 127 116 zł wobec Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w związku z niedokonaniem zwrotu środków stanowiących nieprawidłowość, które stało się wymagalne w dniu 2 października 2019 r. W konsekwencji za datę, w której spółka stała się niewypłacalna, w rozumieniu przepisów Prawa upadłościowego, należało uznać dzień 3 stycznia 2020 r. – pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania spółki (należności Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi).
Zobowiązania te nie były jedynymi wymagalnymi na ten czas zobowiązaniami spółki. Z oświadczenia skarżącego z dnia 13 stycznia 2021 r. wynika bowiem, że w tamtym czasie wobec spółki postępowanie egzekucyjne prowadził komornik sądowy. W związku z tym zarząd spółki w terminie 30 dni, licząc od dnia 3 stycznia 2020 r., powinien podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia jej upadłości. Wniosek o ogłoszenie upadłości spółki winien był zostać zgłoszony do dnia 3 lutego 2020 r. Wniosek taki został przez spółkę złożony dopiero w dniu 12 marca 2020 r. (a nie jak wskazuje skarżący w dniu 5 lutego 2020 r.), co potwierdza informacja z Sądu Rejonowego [...].
W ocenie organu skarżący nie dowiódł, że spółka nie utraciła zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Za gołosłowne uznano twierdzenie skarżącego, że dopiero z chwilą doręczenia decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 16 stycznia 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję nr 19/2019 Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 14 listopada 2019 r. spółka powzięła informację, że ma do uregulowania należność w wysokości przekraczającej 127.000 zł. O wysokości należności spółka wiedziała znacznie wcześniej. Z uzasadnienia decyzji wynika, że do spółki skierowano co najmniej dwa wezwania do zapłaty (w dniu 20 sierpnia 2019 r. i w dniu 13 września 2019 r.). Świadomość konieczności dokonania zwrotu środków nie była zatem dla zarządu spółki zaskoczeniem, co najmniej od tego okresu. Organ przyjął, że niewypłacalność spółki miała charakter trwały najpóźniej w dniu 3 stycznia 2020 r. Wskazują na to nie tylko przytoczone przez organ egzekucyjny w postanowieniu z dnia 26 maja 2021 r. narastające zaległości spółki z tytułu opłat czynszowych, ale także sama treść wniosku o ogłoszenie upadłości, w którym skarżący wskazał, że spółka nie dysponuje majątkiem, który mógłby zabezpieczyć zwrot należności Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, a także pozostałych wymagalnych już zobowiązań, których nie sprecyzował ani w treści wniosku o ogłoszenie upadłości, ani w toku postępowania administracyjnego.
Organ nie podzielił stanowiska skarżącego, że odnotowany w 2019 r. zysk dawał zarządowi spółki podstawy do przyjęcia, że jej sytuacja ulega poprawie. Z włączonych do akt sprawy wydruków dokumentów finansowych spółki wynika, że spółka wykazała stratę nie tylko w 2016 r. Bilanse sporządzone przez zarząd wykazały stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego także w latach 2017-2018. Pomimo niekorzystnej sytuacji finansowej spółki w głosowaniu wspólników podjęto jednogłośną decyzję o kontynuowaniu przez spółkę działalności. Osiągnięty przez spółkę w 2019 r. zysk nie tylko nie pokrył strat z lat ubiegłych, ale nie starczyłby na zawiązanie ewentualnych rezerw pozwalających na pokrycie strat powstałych w 2020 r. Organ zauważył przy tym, że składając sprawozdanie finansowe w protokole ze zgromadzenia wspólników z dnia 29 czerwca 2020 r. wskazano, że wspólnicy są świadomi, że spółka złożyła do Sądu wniosek o ogłoszenie upadłości oraz że będą musieli rozważyć podjęcie kroków zmierzających do likwidacji spółki.
Co więcej, z dokumentów finansowych spółki wynika, iż przeważającą część przychodów (pozostałych przychodów operacyjnych) wykazywanych w sprowadzaniach finansowych stanowiły środki pozyskane z dotacji na realizowane przez spółkę projekty współfinansowane ze środków europejskich. Natomiast zysk w wysokości 287 596,38 zł osiągnięty przez spółkę w 2019 r. nie pozwalał na pokrycie strat poniesionych od początku prowadzenia działalności, które w latach 2016-2018 wynosiły odpowiednio 185.104,58 zł, 365.917,10 zł oraz 404.282,27 zł. Jednocześnie pomimo powiększających się zaległości w terminowym regulowaniu zobowiązań spółka podejmowała ryzyko prowadzenia dalszej działalności gospodarczej.
Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczność wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, daty złożenia wniosku oraz przyczyn i daty zaistnienia stanu niewypłacalności spółki. Okoliczności te zostały już stwierdzone innymi dowodami, w tym przedstawionymi przez skarżącego.
Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając uchylenia decyzji i umorzenia postępowania wobec stwierdzenia braku podstaw do orzeczenia solidarnej ze spółką odpowiedzialności skarżącego, alternatywnie uchylenia decyzji organów obu instancji i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Podniósł zarzut naruszenia następujących przepisów:
1/ art. 77 k.p.a. w zw. z art. 13 § 1 Prawa upadłościowego, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, przejawiające się w błędnym uznaniu, że niewypłacalność spółki miała charakter trwały najpóźniej w dniu 3 stycznia 2020 r.;
2/ art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przejawiające się w zaniechaniu przeprowadzenia dowodu z zeznań skarżącego w charakterze strony na okoliczność momentu i przyczyn powstania stanu niewypłacalności;
3/ art. 6 k.p.a., poprzez działanie przez organy wbrew przepisom prawa – dokonywanie interpretacji przepisów na własny użytek, pod z góry obraną tezę, której przyświeca wyłącznie cel fiskalny, przy czym interpretacja organu stanowi przejaw oderwania od realiów prowadzenia działalności gospodarczej w demokratycznym państwie prawa oraz stoi w sprzeczności z logiką i doświadczeniem życiowym;
4/ art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania polegające na subiektywnym przyjęciu, że złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie zostało dokonane w odpowiednim terminie i zasadne jest przeniesienie odpowiedzialności na skarżącego, co stanowi naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania, a tym samym doszło do prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Zarządu Województwa Pomorskiego, utrzymująca w mocy decyzję z dnia 18 listopada 2021 r., orzekającą solidarną odpowiedzialność G. G. za zaległości V. Spółki z o. o. w likwidacji z siedzibą w L. z tytułu braku zwrotu środków otrzymanych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Pomorskiego na lata 2014-2020, określonych w decyzji administracyjnej z dnia 5 marca 2020 r. oraz zobowiązującą go do zwrotu środków publicznych stanowiących niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, tj. należności związanych z realizacją projektu nr [...] wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.
W niniejszej sprawie sporna była kwestia, czy organ zasadnie uznał solidarną odpowiedzialność skarżącego za należności ciążące na spółce na skutek nie zgłoszenia przez niego, we właściwym czasie, wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Skarżący okoliczność tę kwestionował.
Wskazać zatem należy, że zgodnie z art. 60 pkt 6 ustawy o finansach publicznych, należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności, są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym.
W myśl art. 67 ust.1 u.f.p., do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (dalej jako "o.p.").
Ordynacja podatkowa przewiduje odpowiedzialność innych podmiotów za zobowiązania podatnika, które określane są w o.p. jako "osoby trzecie".
Odpowiedzialność podatkową osób trzecich normują przepisy rozdziału 15 działu III o.p.
Zgodnie z art. 107 § 1 o.p., w przypadkach i w zakresie przewidzianych w niniejszym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie.
Z kolei z art. 107 § 2 pkt 2 o.p. wynika, że osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych.
W myśl art. 108 § 1 o.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji.
Odpowiedzialność osób trzecich ma charakter posiłkowy, a możliwość orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej jest uwarunkowana wcześniejszym niewykonaniem zobowiązania przez podatnika. Odpowiedzialność osób trzecich nie może powstać bez uprzedniego powstania obowiązku wobec pierwotnego dłużnika, a osoba trzecia nie ma żadnego wpływu na istnienie i wysokość zobowiązania w zakresie należności podatnika, które kształtują się bez jej udziału. Na osobach trzecich nie ciąży obowiązek podatkowy, lecz odpowiadają one za cudzy dług. Jest to odpowiedzialność solidarna - obok podatnika, płatnika, inkasenta czy następcy prawnego. Zgodnie ze stosowanym odpowiednio art. 109 § 2 pkt 1 o.p. w razie niedotrzymania terminu płatności osoba trzecia odpowiada również za naliczone po dniu wydania decyzji o jej odpowiedzialności odsetki za zwłokę od zaległości. Decyzja administracyjna powinna ukształtować zobowiązanie przenoszone na osobę trzecią w ten sposób, aby objąć nim istniejące w dacie jej wydania zobowiązanie podatnika – w tym przypadku spółki - w całości, czyli uwzględnić kwotę główną zaległego podatku (zobowiązania) wraz z odsetkami od tej należności, obciążającymi podatnika.
W dniu wydania zaskarżonej decyzji – 23 lutego 2023r. – obowiązywał art. 66b u.f.p., który wszedł w życie w dniu 21 sierpnia 2022 r. na mocy art. 113 pkt 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021- 2027 (Dz.U. z 2022r., poz.1079). Zgodnie bowiem z art. 140 ust. 1 w/w ustawy, do postępowań o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 113, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie art. 113 pkt 4 lit. b i pkt 5, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 113, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą.
Zgodnie z art. 66b ust.2 u.f.p., osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, ustala się według stanu z dnia powstania naruszeń określonych w art. 189 ust. 3 lub w art. 207 ust. 1.
Organ w sposób właściwy zastosował powyżej przytoczone unormowania.
Przepisem wskazującym przesłanki, które muszą być spełnione dla możliwości ustalenia solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej jest art. 116 § 1 o.p., zgodnie z którym za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, prostej spółki akcyjnej, prostej spółki akcyjnej w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:
- 1) nie wykazał, że:
- a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2020 r. poz. 814) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albo
- b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
- 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Przesłanki orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki są zatem następujące:
- - zaległość dotyczy zobowiązań, które zaistniały w wyniku powstania naruszeń w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu spółki;
- - egzekucja należności wobec spółki okazała się bezskuteczna w całości lub w części;
- - członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;
- - członek zarządu nie wskazał mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.
Na organie podatkowym spoczywa zatem obowiązek wykazania bezskuteczności egzekucji wobec spółki oraz okoliczności pełnienia przez członka zarządu funkcji w dniu, w którym powstały naruszenia skutkujące koniecznością zwrotu środków, a członka zarządu (byłego członka zarządu) obciąża wykazanie, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, bądź niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy, bądź wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.
Stwierdzić należy, że poza sporem pozostaje, że w momencie powstania obowiązku zapłaty skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu spółki, bowiem funkcję tę pełnił od dnia 3 grudnia 2009 r. do 8 września 2020 r., a w tym czasie naruszenia skutkujące koniecznością zwrotu środków powstały. Także egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna, czego dowodzą bezspornie dokumenty przedstawione i omówione przez organ. Organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 15 czerwca 2021 r. umorzył postępowanie egzekucyjne wobec spółki na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 u.p.e.a., z uwagi na stwierdzenie, że nie uzyska kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. W trakcie prowadzonego przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego nie uzyskano żadnych środków z rachunków bankowych spółki, a uzyskane ze sprzedaży samochodu osobowego (rok produkcji 2012) środki pokryły jedynie część powstałych środków egzekucyjnych; pozostałą częścią obciążono wierzyciela - Zarząd Województwa Pomorskiego.
W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., sygn. akt II FPS 6/08, stwierdzenia bezskuteczności egzekucji dokonuje się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego. Należy ją rozumieć w ten sposób, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji nie doszło do zaspokojenia wierzyciela i brak jest możliwości zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności. Dla wykazania tej przesłanki wystarczy, że organ na podstawie zebranych dowodów wykaże, że egzekucja nie może przynieść żadnych pozytywnych rezultatów. Bezskuteczność egzekucji może być więc wykazana na podstawie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, ale też na podstawie każdego innego prawnie dopuszczalnego dowodu przedstawiającego okoliczności wynikające z czynności przeprowadzonych w postępowaniu egzekucyjnym, a dowodzących jego bezskuteczności.
Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że organ wykazał zaistnienie obu pozytywnych przesłanek odpowiedzialności skarżącego, o której mowa w art. 116 § 1 o.p.: zaległość dotyczy zobowiązań, które zaistniały w wyniku powstania naruszeń w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu spółki; egzekucja należności wobec spółki (która z dniem 18 sierpnia 2021 r. została zlikwidowana i wykreślona z rejestru KRS}, okazała się bezskuteczna.
Organ w wydanej decyzji przyjął, że zaistniały przesłanki ustalenia solidarnej odpowiedzialności skarżącego, określone art. 116 § 1 o.p.
Należy zatem ocenić, czy organ prawidłowo uznał, że skarżący nie wykazał okoliczności, zwalniających go od tej odpowiedzialności.
W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że skarżący nie wskazał mienia spółki, umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.
Odnosząc się natomiast do przesłanki braku wykazania przez członka zarządu, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy zauważyć należy, że nie było sporne, że w niniejszej sprawie nie doszło ani do otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, ani do zatwierdzenia układu. Doszło natomiast do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, przy czym sporna była zarówno sama data złożenia wniosku, jak i to, czy został on złożony we właściwym czasie. Z Ordynacji podatkowej nie wynika, jak należy ustalać i oceniać ów "właściwy czas". Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (tj. Dz. U. z 2022 r, poz. 1520 ze zm., dalej jako "p.u.") stanowi w art. 10, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny.
Art. 11 p.u. stanowi zaś, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1). Domniemywa się, że dłużnik utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jeżeli opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące (ust. 1a). Dłużnik będący osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, jest niewypłacalny także wtedy, gdy jego zobowiązania pieniężne przekraczają wartość jego majątku, a stan ten utrzymuje się przez okres przekraczający dwadzieścia cztery miesiące (ust. 2).
W myśl art. 21 ust. 1 p.u. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.
Zgodnie z art. 21 ust. 2 p.u., jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto na podstawie ustawy, umowy spółki lub statutu ma prawo do prowadzenia spraw dłużnika i do jego reprezentowania, samodzielnie lub łącznie z innymi osobami.
Aby uwolnić się od odpowiedzialności członkowie zarządu muszą wykazać się należytą starannością w działaniach zmierzających do wystąpienia o wszczęcie postępowania upadłościowego (restrukturyzacyjnego, układowego). Nie spełnia tego wymogu podjęcie stosownych czynności w tym kierunku, jednak niepozwalających na osiągnięcie celu postępowania upadłościowego, np. zgłoszenie wniosku, ale nie we właściwym czasie, czy też złożenie wniosku, który został odrzucony z przyczyn formalnych. Niezłożenie wniosku o upadłość w terminie (tj. we właściwym czasie) czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie cytowanego wyżej przepisu (zob. uchwała NSA z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej "CBOSA").
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że właściwym czasem do zgłoszenia upadłości jest czas, w którym wszczęte postępowanie upadłościowe może doprowadzić do równomiernego, choćby częściowego zaspokojenia wszystkich wierzycieli oraz że nie jest to czas, kiedy dłużnik nie posiada majątku na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego (por. wyrok NSA z 8 grudnia 2020r., sygn. akt II FSK 2054/18, LEX nr 3121956; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 260/22, LEX nr 3420764).
Sąd poglądy powyższe podziela.
Zauważyć w tym miejscu należy, że członek zarządu powinien podjąć działania zmierzające do wykazania okoliczności, zwalniających go z tej odpowiedzialności. Na nim w pierwszej kolejności spoczywa wykazanie tych okoliczności. Ponadto w uchwale z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 o.p. organ podatkowy zobowiązany jest wskazać istnienie przesłanek odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność.
W ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu organy podatkowe sprostały powyższym standardom postępowania. Zaskarżona decyzja przedstawia bowiem zarówno ocenę istnienia przesłanek pozytywnych, jak też analizę przyczyn wyłączających odpowiedzialność skarżącego.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że organ dokonał szeregu nadużyć przy interpretacji pojęcia czasu właściwego do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości stwierdzić należy, że stanowisko to jest bezzasadne. Skarżący prawidłowo wskazuje, że art. 116 o.p. nie zawiera definicji czasu właściwego, wobec czego należy sięgnąć do unormowań prawa upadłościowego. Nie inaczej jednak postąpił organ wydając kwestionowaną decyzję. W jej uzasadnieniu przywołano przepisy prawa upadłościowego i oceniono ustalony stan faktyczny przez pryzmat tych właśnie przepisów.
Skarżący zarzuca, że nie można momentu "właściwego czasu" do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości interpretować rozszerzająco, uwzględniając cele postępowania upadłościowego. Z treści skargi wynika, że zdaniem skarżącego przy ocenie zaistnienia "właściwego czasu" należy poprzestać na treści art. 21 prawa upadłościowego, a stan niewypłacalności musi mieć charakter trwały, a nie przemijający.
Z stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić. Skoro bowiem art. 21 ust. 1 p.u. określa, kiedy należy zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości, a powinno nastąpić to nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, konieczne jest posłużenie się także innymi przepisami p.u., z których można wyprowadzić wniosek o wystąpieniu podstaw do ogłoszenia upadłości. Przepisami tymi są przywołane powyżej przepisy art. 10 i 11 p.u. Określają one, że upadłość ogłasza się wobec dłużnika, który stał się niewypłacalny, czyli gdy utracił on zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Sytuacja taka ma miejsce, gdy opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych przekracza trzy miesiące. Taka właśnie sytuacja faktyczna stała się podstawą uznania przez organ w niniejszej sprawie, że skarżący powinien być obciążony odpowiedzialnością za długi spółki.
Sąd podziela przy tym stanowisko organu, poparte orzeczeniami sądów administracyjnych, że dla określenia, czy istnieją podstawy ogłoszenia upadłości znaczenie ma ustalenie, czy dłużnik wykonuje, czy też nie, wymagalne zobowiązania. Niewypłacalność zachodzi nie tylko w sytuacji, gdy dłużnik nie ma środków, ale także gdy nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn.
Skarżący twierdzi, że dochował 30 – dniowego terminu na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, bowiem początek stanu niewypłacalności należy wiązać dopiero z doręczeniem spółce decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 16 stycznia 2020 r., co nastąpiło w dniu 23 stycznia 2020 r.
Z kolei organ w zaskarżonej decyzji z dnia 23 lutego 2023 r. wskazuje, że datą, w której spółka stała się niewypłacalna, jest dzień 3 stycznia 2020 r. Organ w decyzji tej dokonał ponownej analizy wymagalności należności spółki i uznał, że był to pierwszy dzień po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania spółki – wobec Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi, w wysokości 127116 zł - które było wymagalne najpóźniej na dzień 2 października 2019 r. Organ, dokonując ustaleń w kwestii utraty przez spółkę zdolności do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych szczegółowo przedstawił ujawnione zobowiązania spółki oraz terminy ich płatności, w kontekście opóźnień przekraczających trzy miesiące w wykonaniu zobowiązań pieniężnych. Organ wskazał także, że przedstawione zobowiązania nie były jedynymi zobowiązaniami wymagalnymi w tym czasie, bowiem wobec spółki prowadzone było także postępowanie egzekucyjne przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...].
Należy zwrócić uwagę, że organ w wydanej decyzji przedstawił i omówił sytuację finansową spółki, poczynając od roku 2016 aż do roku 2020. Ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, by spółka w dniu 3 stycznia 2020 r. miała środki na pokrycie należności wobec Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi w kwocie 127116 zł, oraz należności wobec Zarządu Województwa Pomorskiego w kwocie 28 179,42 zł. Tych zobowiązań spółka także później nie uregulowała. Organ zasadnie też zwrócił uwagę na fakt, że skarżący jako prezes zarządu spółki miał świadomość wysokości należności wobec Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi.
Sąd zgadza się z organem, że spółka stała się niewypłacalna w rozumieniu przepisów Prawa upadłościowego najpóźniej w dniu 3 stycznia 2020 r., który był pierwszym dniem po upływie trzech miesięcy od opóźnienia w zapłacie drugiego z kolei zobowiązania spółki. Dokonanych przez organ ustaleń i ich oceny w omawianym zakresie nie można uznać za interpretację rozszerzającą momentu "właściwego czasu" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Wbrew stanowisku skarżącego omawiane unormowania mają na celu ochronę wierzycieli, którzy na skutek zgłoszenia wniosku o upadłość nie we "właściwym czasie" nie mają szans na odzyskanie swoich wierzytelności. Powyżej przytoczone wyroki NSA i WSA w Bydgoszczy (II FSK 2054/18 i I SA/Bd 260/22) stanowisko Sądu orzekającego w niniejszej sprawie potwierdzają.
Odnosząc się do tezy skarżącego, że gdyby podzielić stanowisko organu podmiot gospodarczy musiałby stale utrzymywać rezerwy finansowe na spłatę choćby częściową wierzycieli i na pokrycie kosztów potencjalnego postępowania stwierdzić trzeba, że w niniejszym przypadku chodzi przede wszystkim o taką kondycję finansową podmiotu gospodarczego, która pozwala mu na bieżące i terminowe pokrywanie zobowiązań. Jeżeli sytuacja finansowa podmiotu gospodarczego odpowiada unormowaniom art. 11 p.u., to członkowie jego zarządu, nie zgłaszając wniosku o ogłoszenie upadłości, biorą na siebie ryzyko, że zostaną obciążeni długami solidarnie z tym podmiotem w trybie art. 116 § 1 o.p.
W ocenie Sądu organ dokonał prawidłowych ustaleń, dotyczących zobowiązań spółki i terminów ich płatności, prawidłowo odnosząc te ustalenia do treści art. 11 ust.1 i ust. 1a p.u. Ustalenia swe organ szczegółowo przedstawił i omówił, a Sąd nie znalazł podstaw do ich zakwestionowania.
Sąd nie podziela subiektywnego przekonania skarżącego, że właściwy czas na zgłoszenie upadłości nastąpił w dniu 23 stycznia 2020 r., uznanym przez skarżącego za dzień wystąpienia trwałej niewypłacalności spółki. W dniu tym doręczono spółce decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 16 stycznia 2020 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Łodzi z dnia 14 listopada 2019 r. Zdaniem skarżącego trwała niewypłacalność spółki zaistniała we wskazanym terminie.
Odnosząc się do powyższego stanowiska stwierdzić trzeba, że "właściwy czas" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości należy oceniać według kryteriów obiektywnych, a nie subiektywnych. Z ustalonego przez organ stanu faktycznego w sposób obiektywny wynika, kiedy ów czas właściwy wystąpił. Przekonanie skarżącego, że jest to dzień 23 stycznia 2020 r. jest natomiast wynikiem subiektywnej oceny zaistniałych zdarzeń. Organ wskazywał w wydanej decyzji, że skarżący już dużo wcześniej wiedział o wysokości ciążących na spółce należności.
Podkreślić w tym kontekście należy, że w skarżący w uzasadnieniu skargi stwierdził, że wykluczenie możliwości pozyskania przez spółkę środków w ramach realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich spowodowało, że znikła "jakakolwiek szansa" na poprawę sytuacji finansowej spółki. Z twierdzenia tego, wbrew intencji skarżącego wynika, że kondycja finansowa spółki była zła już dużo wcześniej.
Potwierdza to stanowisko organu, że wcześniej, niż w dniu 23 stycznia 2020 r., zaistniał "właściwy czas" na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości.
Zarzut skargi, dotyczący naruszenia przez organ przepisów postępowania poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań skarżącego w charakterze strony na okoliczność momentu i przyczyn powstania stanu niewypłacalności jest bezzasadny. Zgodnie z art. 86 k.p.a. organ administracji publicznej może przesłuchać stronę, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - dla ich wyjaśnienia. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione przez organ dowodami z dokumentów. Nie było zatem podstaw do przesłuchania skarżącego.
Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania.
Zgodnie z art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2).
Przepis art. 2 Konstytucji RP, określający zasadę zaufania do organów stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego stwierdzić należy, że zasada umacniania zaufania obywatela do władzy publicznej ma przede wszystkim charakter proceduralny. W myśl tej zasady organ administracji powinien prowadzić postępowanie w sposób mający na celu realizację innych zasad postępowania administracyjnego w możliwie największym stopniu. Zasada zaufania odnosi się do legalności wydawanych decyzji i postanowień, obowiązku informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, czynnego udziału stron w postępowaniu, przekonywania stron o zasadności przesłanek rozstrzygnięcia. Postępowanie prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej odczytywane w powiązaniu z zasadą legalizmu i praworządności to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne.
Skarżący, zarzucając naruszenie zasady bezstronności i równego traktowania utożsamia to naruszenie z przyjęciem przez organ, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nie zostało złożone w odpowiednim terminie, co skutkowało przeniesieniem odpowiedzialności na skarżącego.
Stwierdzić wobec powyższego należy, że orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zaległości spółki, oparte na prawidłowo zebranym i rozpatrzonym materiale dowodowym, przy właściwym zastosowaniu przepisów prawa w żadnej mierze nie może być uznane za naruszenie zasady bezstronności, a tym bardziej równego traktowania. Naruszeniem tych zasad nie może być wydanie rozstrzygnięcia niekorzystnego dla skarżącego, który z nim się nie zgadza. Subiektywne odczucia skarżącego w zakresie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie nie mogą przesądzać o naruszeniu art. 8 k.p.a., czy też art. 2 Konstytucji RP.
W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że skarżący, pełniący funkcję Prezesa Zarządu Spółki powinien w terminie 30 dni, licząc od dnia 3 stycznia 2020 r., podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości spółki. Wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać zgłoszony do dnia 3 lutego 2020 r. Wniosek taki został złożony jednak dopiero w dniu 12 marca 2020 r., co potwierdza informacja z Sądu Rejonowego [...], znajdująca się w aktach administracyjnych. Skarżący przedłożył wniosek o ogłoszenie upadłości opatrzony datą 5 lutego 2020 r. Nie został on jednak opatrzony prezentatą sądu, a data na nim widniejąca jest sprzeczna z informacją uzyskaną z Sądu Rejonowego [...]. Nadmienić trzeba, że zgłoszenie w sądzie wniosku o ogłoszenie upadłości w rozumieniu art. 21 ust. 1 p.u. należy rozumieć jako zgłoszenie wniosku skutecznie, czyli w sposób umożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie.
Wniosek o ogłoszenie upadłości, złożony w dniu 12 marca 2020 r., został postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt [...] oddalony na podstawie art. 13 ust. 1 p.u., to jest z uwagi na to, że majątek dłużnika nie wystarczał nawet na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego.
Oddalenie przez sąd upadłościowy wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z uwagi na to, że jej majątek nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego świadczy w realiach niniejszej sprawy o tym, że w dacie złożenia wniosku był on już spóźniony. Nie był zatem wnioskiem złożonym "we właściwym czasie", w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. (zob. wyroki NSA: z 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt l GSK 708/15, z 27 kwietnia 2017r., sygn. akt II FSK 1500/15, z 22 lutego 2018 r., sygn. akt II FSK 257/16, z 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II FSK 2077/17, z 17 listopada 2020 r., sygn. akt I GSK 889/17 i z 7 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1338/21, CBOSA). Oznacza to, że nie zaistniała przesłanka wyłączająca odpowiedzialność skarżącego za omawiane zaległości spółki (art. 116 § 1 pkt 1 lit a o.p.).
Należy zwrócić też uwagę na prezentowane w orzecznictwie stanowisko, że w sytuacji oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak środków na jego prowadzenie, zbędne jest ustalanie dokładnej daty, w jakiej wniosek powinien być złożony, aby można było uznać, że nie jest spóźniony, w świetle art. 116 § 1 pkt 1 lit. a o.p. Oczywiste jest bowiem, że w takich okolicznościach określenie konkretnej daty zaistnienia stanu niewypłacalności nie ma wpływu na ocenę spełnienia omawianej przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości spółki w trybie tego przepisu (zob. wyroki NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3486/15 i z 26 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 1999/19, CBOSA).
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że organ zasadnie uznał solidarną odpowiedzialność skarżącego za należności ciążące na spółce na skutek nie zgłoszenia przez niego, we właściwym czasie, wniosku o ogłoszenie upadłości spółki.
W tym stanie rzeczy Sąd, nie podzielając zarzutów skargi i nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.