Uzasadnienie
Na wniosek B. S. w dniu 12 czerwca 2007 roku wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie o wymeldowanie S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...].
Po rozpatrzeniu odwołania S. S. decyzja organu i instancji o wymeldowaniu ze wskazanego lokalu została uchylona przez Wojewodę [...], a sprawa wróciła do ponownego rozpatrzenia.
W trakcie postępowania wyjaśniającego ustalono, między innymi, ze pozew S.S. o wstąpienie w stosunek najmu lokalu, którego dotyczy sprawa o wymeldowanie, wpłynął do Wydziału I Cywilnego Sądu Rejonowego w [...] i zarejestrowany został pod sygn akt [...]. Organ I instancji ustalił również, że dniu 15 listopada 2007 roku odbędzie się rozprawa.
W tym stanie rzeczy Burmistrz Miasta i Gminy [...] postanowieniem z dnia 11 października 2007 r. orzekł o zawieszeniu postępowania w sprawie wymeldowania S. S. z przedmiotowego lokalu.
W uzasadnieniu do postanowienia podano, że S. S. zwrócił się również do Rzecznika Praw Obywatelskich, Okręgowej Rady Adwokackiej [...] i do Sądu Rejonowego [...] i "do czasu wyjaśnienia wszystkich spraw organ postanawia zawiesić postępowanie o wymeldowanie".
W dniu 5 stycznia 2009 roku Burmistrz Miasta i Gminy [...] powołując art. 97 § 2 kpa postanowił podjąć zawieszone postępowanie w sprawie wymeldowania S. S. ze wskazywanego lokalu, a w uzasadnieniu podał, że organ uzyskał wyrok Sądu Rejonowego [...] w sprawie sygn akt [...] z dnia 1 kwietnia 2008 roku o oddaleniu powództwa S. S. o wstąpienie w stosunek najmu lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Zatem, zdaniem organu, ustąpiły przyczyny, dla których postępowanie zawieszono i można kontynuować postępowanie w sprawie wymeldowania z lokalu.
Zażalenie na postanowienie wniósł S. S., a w zażaleniu i licznych pismach wykazywał, że sporny lokal przydzielono rodzinie B. S. bezprawnie, czym naruszono prawa żalącego się i spowodowano jego bezdomność.
Wniesiono o uchylenie postanowienia.
Wojewoda [...], postanowieniem z dnia 12 marca 2009 roku, z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2006 roku, Nr 139, poz.993), uznał, że zażalenie S. S. jest nieuzasadnione i zaskarżone postanowienie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu wskazano, że organ I instancji słusznie uznał, iż oddalenie powództwa z roszczeniem o ustalenie wstąpienia w stosunek najmu, z jakim wystąpił S.S. p-ko Gminie [...], stanowi rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, z powodu którego zawieszono postępowanie.
Uzyskanie informacji, że zapadł wyrok uzasadniało podjęcie zawieszonego postępowania, w związku z czym prawidłowe było podjęcie postępowania w sprawie o wymeldowanie.
Na opisane postanowienie S. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W skardze zarzucono, że postanowienie jak i wymeldowanie skarżącego ze spornego lokalu jest krzywdzące.
Skarżący opisał w jaki sposób – w ocenie skarżącego niesłusznie – skarżący pozbawiony został prawa do lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując na argumenty przedstawione w uzasadnieniu do postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Na wstępie wskazać należy, iż skarżący podnosi w skardze argumenty dotyczące kwestii wymeldowania ze spornego lokalu, podczas gdy przedmiotem niniejszego postępowania i ocenie sądu poddana jest – na tym etapie i w tej sprawie – jedynie zgodność z prawem postanowień o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...].
Innymi słowy – w tej sprawie sąd oceniał, czy Wojewoda [...] zasadnie orzekł, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego podjął zawieszone postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącego.
Z zaskarżonych postanowień organu I i II instancji wynika, że podjęcie zawieszonego postępowania nastąpiło z powołaniem przepisów art. 97 § 2 kpa, który stanowi, ze gdy ustąpiły przyczyny zawieszenia postępowania organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na wniosek strony.
Z akt wynika, że Burmistrz Miasta i Gminy [...] w dniu 11.10.2007 roku postanowił o zawieszeniu postępowania w sprawie o wymeldowanie skarżącego ze spornego lokalu do czasu wyjaśnienia w toku postępowania przed sądem powszechnym praw skarżącego do lokalu, to znaczy – do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w [...], czy skarżący wstąpił w stosunek najmu do tego lokalu.
Ponieważ w dniu 29 września 2008 roku (w postanowieniu – omyłkowo 2009 roku) organ I instancji uzyskał prawomocny od dnia 2 czerwca 2008 roku wyrok Sądu Rejonowego [...] w sprawie sygn akt [...] oddalający powództwo skarżącego, to słusznie uznał, że ustały przyczyny, dla których zawieszono postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącego.
Postanowienie to zostało utrzymane w mocy zaskarżonym postanowieniem Wojewody [...], w uzasadnieniu do którego organ odwoławczy szczegółowo wyjaśnił, z jakich przyczyn uważa postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania za uzasadnione.
Sąd w pełni podziela argumenty podniesione przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 12 marca 2009 roku. Z opisanych wyżej przyczyn skarga S. S. na to postanowienie nie zasługiwała na uwzględnienie.
Można dodać, że – skoro skarżący opuszcza w dniu 25 listopada br. zakład karny, to w dobrze pojętym interesie skarżącego leży uregulowanie spraw meldunkowych skarżącego i zaskarżone postanowienie Wojewody [...] praw skarżącego nie narusza.
Tym samym w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przepisów prawa, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach orzeczono w myśl art. 205 § 2 w zw. z art. 242 cyt. ustawy.