Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 129 § 2, art. 134 k.p.a., stwierdziło uchybienie przez A. M. terminu do wniesienia odwołania od decyzji Marszałka Województwa z dnia 13 października 2016 r. w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 17.11.2016r. do organu I instancji wpłynęło pismo A. M., reprezentowanej przez adwokata, określone jako wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych. Pismo to zostało potraktowane przez Marszałka Województwa jako odwołanie od decyzji z dnia 13.10.2016r. i przesłane do organu odwoławczego. SKO wezwało stronę o sprecyzowanie, czy pismo jest odwołaniem, czy nowym wnioskiem o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. W odpowiedzi strona wyjaśniła, że stanowi ono odwołanie od decyzji z dnia 13.10.2016r. Jednocześnie wskazała, że rezygnuje z ustanowionego pełnomocnika.
Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zaskarżona decyzja z dnia 13.10.2016r. została doręczona stronie w dniu 24.10.2016r. Termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 7.11.2016r, a odwołanie złożone zostało w dniu 14.11.2016r. (data nadania w urzędzie pocztowym), czyli po terminie do jego wniesienia.
Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy w drodze postanowienia stwierdza uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania. Zatem Kolegium, na skutek złożenia odwołania po terminie, nie ma możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy, a może jedynie stwierdzić uchybienie terminu do jego wniesienia.
A. M. wniosła skargę na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Wskazała, że pełnomocnictwo dla adwokata zostawiła zaraz po tym, jak otrzymała decyzję organu I instancji. Ze swoim pełnomocnikiem miała kontakt e - mailowy i telefoniczny. Pełnomocnik zapewnił ją, że wysłał odwołanie. Odległości były zbyt duże i może dlatego nie były dochowane terminy. Wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd, podnosząc zarzuty kwestionujące merytorycznie decyzję organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia 13 października 2016 r., którą organ uchylił własną decyzję w sprawie zasiłku pielęgnacyjnego.
Stosownie do art. 129 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej k.p.a.) odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie (art. 129 § 2).
Podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił art. 134 k.p.a., według którego organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została doręczona skarżącej w dniu 24 października 2016 r. Termin do wniesienia odwołania od powyższej decyzji upłynął w dniu 7 listopada 2016 r. Odwołanie od w/w decyzji pełnomocnik skarżącej złożył dopiero w dniu 14 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), czyli z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 129 § 2 k.p.a..
W świetle powyższego organ odwoławczy zasadnie, na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził uchybienie przez stronę terminu do wniesienia odwołania.
Zauważyć należy, że skarżąca nie kwestionuje w istocie, że odwołanie nie zostało złożone w terminie: "może dlatego (...) nie były dochowane terminy". W przypadku nie złożenia odwołania od decyzji w terminie przewidzianym przepisami prawa organ odwoławczy nie może dokonać merytorycznej oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Tym bardziej nie jest do tego uprawniony Sąd, który kontroluje jedynie zgodność z prawem orzeczenia organu odwoławczego. Sąd może dokonać kontroli decyzji organu pierwszej instancji tylko wówczas, gdy wyczerpane zostały środki zaskarżenia. Tak więc nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy decyzja organu pierwszej instancji jest, czy też nie jest zgodna z prawem oraz czy zasadne są zarzuty merytoryczne, kierowane przez skarżącą w stosunku do decyzji organu pierwszej instancji.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.