Postanowienie WSA w Gdańsku z 26 kwietnia 2018 r., III SA/Gd 252/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

Rozpoznanie

w dniu 26 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi J. Ł. na akt Wójta Gminy z dnia 7 maja 2013 r. w przedmiocie lokalizacji lądowiska postanawia

Skład

Sędzia WSA Alina Dominiak przewodniczący

Sentencja

1. odrzucić skargę;
2. zwrócić skarżącemu J. Ł. uiszczony wpis od skargi w kwocie 200,00 (dwieście) złotych.

Uzasadnienie

Skarżący J. Ł. w skardze, datowanej na dzień 16 marca 2018 r., która wpłynęła do organu w dniu 19 marca 2018 r., wniósł o uchylenie aktu Wójta Gminy (bez numeru i daty) w przedmiocie lokalizacji lądowiska, jako aktu, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, bowiem nie została ona poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący w nawiązaniu do powyższego stanowiska organu dołączył do pisma z dnia 17 kwietnia 2018 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do organu w dniu 16 kwietnia 2018 r., wraz z dowodem jego nadania (k.33-34).

Jak wynika z pisma organu z dnia 17 kwietnia 2018 r., przedmiotowy akt - opinia - został wydany w dniu 7 maja 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z obecnym brzmieniem art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (...) (§ 1).

Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (§ 3).

Zauważyć jednak należy, że ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz.935) stanowi w art. 17 ust. 2, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia w życie.

Ustawa powyższa weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. (art. 18).

W tej sytuacji, skoro zaskarżony akt został wydany przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, w niniejszej sprawie zastosowanie będzie mieć przepis art. 52 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed zmiany.

Przepis ten ma treść następującą:

art. 52. § 1. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

§ 2. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

§ 3. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

§ 4. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania.

Jak wynika z treści przywołanego wyżej art. 52 § 3 p.p.s.a., skarga na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., musi być poprzedzona wezwaniem właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący odnosząc się do tej kwestii przedłożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skierowane do organu w dniu 16 kwietnia 2018 r., czyli po wniesieniu skargi.

W tej sytuacji uznać należy, że skarga nie została poprzedzona wymaganym przepisami prawa wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa - i z tego punktu widzenia jest przedwczesna, a co za tym idzie - niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne, skargę odrzucił (pkt 1 postanowienia).

O zwrocie wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego (pkt 2 postanowienia).