Uzasadnienie
Skarżący w skardze wniesionej w dniu 21 kwietnia 2004 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o nałożenie na "A" S.A. świadczenia pieniężnego na cel społeczny w związku z niezałatwieniem jego reklamacji dotyczącej zainstalowania stacji telefonicznej w jego mieszkaniu.
Sąd wezwał skarżącego do usunięcia braków skargi poprzez wskazanie jaki organ administracyjny wydał zaskarżoną decyzję oraz podanie przedmiotu zaskarżenia. W odpowiedzi na powyższe skarżący oświadczył, iż "B" S.A. nie wydała żadnej decyzji. Wobec tego Sąd uznał pismo skarżącego z dnia 21 kwietnia 2004 r. za skargę na bezczynność "C" S.A.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał, iż jest ona niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta stosownie do brzmienia § 2 pkt. 8 powołanego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracyjnych w przypadkach określonych w pkt 1-4 § 2. Przypadki te to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach (§ 3).
W niniejszej sprawie w świetle zaistniałego stanu faktycznego i prawnego stwierdzić należy, iż niedopuszczalna jest droga postępowania sądowo -administracyjnego do rozstrzygnięcia żądania skarżącego. Charakter jego żądania wynika bowiem ze stosunku cywilnoprawnego, którego skarżący może dochodzić na drodze postępowania przed sądem powszechnym. Przemawia za tym treść art. 2 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z którego wynika domniemanie właściwości sądu powszechnego. Nadto wskazać należy, iż "D" S.A. nie jest organem administracji publicznej lecz spółką prawa handlowego i z podmiotowego punktu widzenia nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
W konsekwencji stwierdzić należy, iż sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania skargi skarżącego.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 pkt 1 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.