Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 października 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...]. Uczestnik postępowania, J. W. – R. wniosła skargę kasacyjną od tego orzeczenia, zaś wnioskiem z dnia 9 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) złożonym na urzędowym formularzu PPF, zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Na podstawie złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów źródłowych nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 19 grudnia 2011 r. (m.in. odpisów: zeznań podatkowych małżonków za 2010 r., decyzji Prezesa KRUS w przedmiocie wysokości renty, zawiadomienia komornika sądowego o wszczęciu egzekucji, informacji o należnościach z tytułu podatku rolnego, wezwań do zapłaty, faktury za energię elektryczną oraz dowodu uiszczenia opłat za wywóz odpadów, kopii dowodu rejestracyjnego, wyciągu z rachunku bankowego oraz dodatkowego oświadczenia z dnia 7 stycznia 2012 r.) ustalono, że wnioskodawczyni ma syna, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem, z którym zamieszkuje w skromnym lokalu, zaadaptowanym z pomieszczeń gospodarczych, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Jedynym źródłem dochodu wnioskodawczyni jest renta rolnicza z tytułu niezdolności do pracy w miesięcznej wysokości 360,30 zł (od 1 marca 2011 r.); 270,72 zł (od 1 czerwca 2011 r.) oraz 378,14 zł (od 1 lipca 2011 r.).
W zeznaniu podatkowym za 2010 r. nie zadeklarowała ona dochodu do opodatkowania, zaś jej małżonek wykazał dochód w wysokości 8 092 zł. Według złożonych oświadczeń, małżonek wnioskodawczyni nie uzyskuje obecnie dochodów, zaś 2011 r. wykonywał prace zlecone, za które otrzymał wynagrodzenie w kwocie 200 zł.
Przeciwko wnioskodawczyni toczy się postępowanie egzekucyjne. Ponadto ma ona zadłużenie wobec Agencji Nieruchomości Rolnych z tytułu umowy dzierżawy majątku rolnego oraz bezumownego użytkowania. Z przedłożonych dokumentów źródłowych wynika, że jego stan na dzień 4 marca 2011 r. wynosił ogółem 59 765,85 zł.
Suma uznań zaksięgowanych na rachunku bankowym wnioskodawczyni w okresie od 1 października 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wyniosła 1 370,37 zł. W tym samym okresie konto zostało obciążone kwotą 1 621,86 zł.
Deklarowane przez wnioskodawczynię koszty utrzymania (energia elektryczna, gaz, wywóz odpadów, żywność, leki, środki, utrzymanie samochodu [...] - rok produkcji 1997) wynoszą średnio miesięcznie około 400 zł. Ze względu na trudną sytuację majątkową, korzysta ona z pomocy rodziców, zaś jej wysokość w ubiegłym roku wyniosła 1000 zł.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności wysokość i źródło dochodów wnioskodawczyni, przeznaczonych na potrzeby gospodarstwa domowego małżonków, deklarowaną wysokość zadłużenia oraz niezbędnych wydatków, a także brak oszczędności, uznano, iż wykazała ona dostatecznie, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie bez uszczerbku koniecznego utrzymania dla siebie i rodziny.
W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.