Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchylił decyzję Starosty z dnia 25 listopada 2011r. nr [...] odmawiającą wprowadzenia w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany, polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku garażowego na mieszkalny, położony na działce nr 6/10 w obrębie Z. gmina S. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Starosta domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i utrzymania w mocy swojej decyzji z dnia 25 listopada 2011 r., nr [...].
W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie wszelkie zmiany powstałe po zakończonej modernizacji ewidencji budynków winny być traktowane zgodnie z art. 24 a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.) Prawo Geodezyjne i Kartograficzne tj. zarzuty zgłaszane po terminie określonym w art. 24 a ust. 9 cyt. ustawy traktuje się jako wnioski o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że zarzuty zawarte w skardze są niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta co do zasady sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Warunkiem dopuszczalności skargi jest jej wniesienie przez podmiot, któremu w myśl art. 50 § 1 lub 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zwanej dalej p.p.s.a.). przyznano legitymację do jej wniesienia.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 25 listopada 2011 r. wniósł Starosta tj. organ który wydał decyzję w pierwszej instancji. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że organ administracji publicznej, który wydał w pierwszej instancji decyzję administracyjną w sprawie, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma bowiem interesu we wniesieniu skargi, zaś skarga wniesiona przez ten organ, niemający z zasady legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2005r., sygn. akt FSK 2631/04 – Lex nr 236287, wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008r., sygn. akt II OSK 804/07 – Lex nr 542010, postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt II GSK 342/07 – Lex nr 453873).
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W myśl unormowania art. 5 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ilekroć w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego mowa jest o organach administracji publicznej rozumie się przez to m. in. organy jednostek samorządu terytorialnego. Wynika stąd, iż treść art. 50 § 1 p.p.s.a., ma zastosowanie również do decyzji organów samorządu terytorialnego.
Analiza treści art. 50 § 1 p.p.s.a. wskazuje, iż o statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego. Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Tak więc istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, która można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. A ponieważ brzmienie odpowiednika art. 50 p.p.s.a., czyli art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 roku o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), było podobne, orzecznictwo, jak i poglądy doktryny wyrażone w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, zachowały swoją aktualność.
Jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 roku, OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115) powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, jak i sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji zachodzi bowiem brak legitymacji skargowej skutkujący odrzuceniem skargi z powodu jej niedopuszczalności.
Powyższe stanowisko potwierdził również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 października 2009 r., K 32/08, (OTK-A 2009, nr 9, poz. 139), uznając, że przepisy art. 33 i 50 § 1 p.p.s.a. są zgodne z art. 165 Konstytucji RP (A. Kabat w Komentarzu do art. 50 p.p.s.a. (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz – Lex 2011).
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że skoro Staroście powierzono rolę organu pierwszej instancji do orzekania w sprawie odmowy (z wniosków T. D.) wprowadzenia w części opisowej i kartograficznej operatu ewidencji gruntów i budynków zmiany, polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku garażowego na mieszkalny, położonego na działce nr 6/10 w obrębie Z. gmina S., to organ ten nie mógł zostać wyposażony w legitymację do złożenia skargi w indywidualnej sprawie na decyzję wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. W tej sytuacji powierzenie Staroście na podstawie powołanych wyżej przepisów właściwości do orzekania w indywidualnej sprawie w formie decyzji administracyjnej, wyłącza możliwość dochodzenia interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego.
Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.