Uzasadnienie
E. M. (zwany także "stroną" lub "wnioskodawcą") wystąpił z wnioskiem do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami na rok 2018 (zwaną - "płatnością ONW") w strefie nizinnej II o powierzchni 1, 00 ha.
Decyzją z dnia 14 marca 2019 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR [...], działając na podstawie art. 26 ust. 1 i 2 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., poz. 627 ze zm., zwana również - "ustawą PROW 2014-2020".), a także § 2 oraz § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm., w skrócie - "rozporządzenie ONW PROW 2014-2020") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), odmówił stronie płatności ONW na rok 2018 oraz nałożył sankcję w wysokości 264 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z § 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020 płatność ONW przysługuje rolnikowi, jeżeli:
* spełnia on warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 487, ze zm., dalej również jako - "rozporządzenie (UE) nr 1305/2013"), czyli zobowiązał się do kontynuowania działalności rolniczej na obszarach ONW,
* łączna powierzchnia użytków rolnych, położonych na obszarach ONW, na których jest prowadzona działalność rolnicza, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha,
* został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Płatność ONW, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, przysługuje do powierzchni użytków rolnych, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2018 roku 5-letnie zobowiązanie, do powierzchni użytków rolnych, wynoszącej nie więcej niż 300 ha.
We wniosku o przyznanie płatności ONW strona zadeklarowała do strefy nizinnej II powierzchnię 1,00 ha. W wyniku wystąpienia konfliktu kontroli krzyżowej dotyczącego zadeklarowanych działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...] (województwo [...], powiat [...], gmina [...], Obręb [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K. wezwał strony sporu do złożenia wyjaśnień. W dniu 28 lutego 2019 r. wyjaśnienia złożył W. R., który oświadczył, że jest posiadaczem działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...] położonych w K. Przedłożył również oświadczenie o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego poświadczone przez Wójta Gminy [...]. Do organu wpłynęło również oświadczenie K. T. z dnia 25 lutego 2019 r., że w dniu 10 maja 2018 r. na zlecenie W. R. na wyżej wymienionych działkach położonych w K. zasiał łubin.
Z kolei wnioskodawca wyjaśnił, że zadeklarowane działki ewidencyjne posiadają pełną swoją powierzchnie działki ewidencyjnej, a nawet ją przekraczają. W świetle zebranego materiału dowodowego organ uznał, że zadeklarowane działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] na dzień 31 maja 2018 r. nie były w posiadaniu strony.
Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania ustalono, że powierzchnia deklarowana kwalifikowana we wniosku o przyznanie płatności ONW w strefie nizinnej II wynosiła 1,00 ha. Powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW strefa nizinna II wynosi 0,00 ha. Powierzchnia ta została ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. L 347 z 20.12.2013 r, s. 549 ze zm. - zwanego w skrócie "rozporządzeniem (UE) nr 1306/2013").
Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, płatność ONW przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L 181 z 20.06.2014 r., str. 48 ze zm. - zwanego w dalej "rozporządzeniem (UE) nr 640/2014"), określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Zgodnie z art. 19a ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną (kwalifikowaną) we wniosku a powierzchnią stwierdzoną przekracza 3% lub 2 ha, wówczas pomoc oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o 1,5-krotność stwierdzonej różnicy. Dodatkowo kara administracyjna nie może przekroczyć 100% kwot wyliczanych w oparciu o obszar zgłoszony. Mając na uwadze powyższe, po wyznaczeniu wartości przedeklarowania zgodnie z art. 19a ust. 1 stwierdzono, że zmniejszenie wyliczone jako 1,5-krotność stwierdzonej różnicy przekracza powierzchnię stwierdzoną do płatności, w związku z powyższym płatność została odmówiona i wyznaczona została kara administracyjna. Wyliczona kwota kary administracyjnej wynosi 264 zł, zgodnie z art. 19a ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że przed Sądem Rejonowym w K. toczy się od 2016 r. postępowanie o zasiedzenie działki nr [...] w K. pod sygn. akt [...]. Dotychczas nie odbyła się ani jedna rozprawa. Wbrew ustaleniom faktycznym skarżący złożył wyjaśnienia dotyczące posiadania działek. Wyjaśnienia te zostały przez organ zignorowane, co w ocenie strony stanowi rażące naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu. Przez cały 2018r. był użytkownikiem przedmiotowych działek. Rzekome ustalenia organu, co do innego podmiotu użytkującego te działki są arbitralne, nie poparte żadnym uzasadnieniem faktycznym ani nie oparte dowodami, stoją również w sprzeczności ze stanowiskiem strony.
Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 20 września 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy:
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013 r., str. 608 ze zm.), rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014, rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. L 227 z 31.07.2014 r., str. 69, ze zm.).
Następnie organ odwoławczy przytoczył szereg przepisów wyżej wymienionych aktów prawnych oraz ustawę PROW 2014-2020. W ocenie organu odwoławczego niezasadny jest zarzut skarżącego, jakoby jego wyjaśnienia zostały zignorowane przez organ pierwszej instancji. W sprawie spór dotyczył tego, czy wnioskodawca na dzień 31 maja 2018 r. był użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...]. W trakcie kontroli administracyjnej organ pierwszej instancji ustalił, że te same działki zostały zadeklarowane przez innego producenta rolnego – W. R. Strona w tym zakresie złożyła jedynie oświadczenie, w którym wyjaśniła, że działki posiadają pełną swoją powierzchnię działki ewidencyjnej, a nawet ją przekraczają. Strona nie przedłożyła innych dowodów na okoliczność użytkowania powyższych gruntów. W związku z powyższym organ pierwszej instancji nie musiał kontynuować poszukiwania dowodów.
Zdaniem organu odwoławczego, zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione, a organ pierwszej instancji miał prawo dojść do odmiennych stwierdzeń niż strona i taki fakt nie stanowi samodzielnej podstawy do podważenia rozstrzygnięcia. Decyzja organu niższej instancji posiadała uzasadnienie faktyczne, gdyż z treści decyzji wprost wynika, którym dowodom organ dał wiarę, a którym nie, oraz jakie okoliczności faktyczne organ uznał za udowodnione, co stanowi istotę uzasadnienia faktycznego.
Dalej organ odwoławczy podkreślił, że W. R., przedłożył własne oświadczenie, dotyczące użytkowania powyższych gruntów; oświadczenie K. T., który wskazał, iż na polecenie W. R. dokonał zasiewu na wskazanej działce łubinu, oraz oświadczenie o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego, potwierdzone przez Zastępcę Wójta Gminy [...]. Zatem był użytkownikiem spornych gruntów. Zarówno w roku 2018, jak i na dzień wydania decyzji, właścicielem gruntów spornych jest W. R., co wynika z treści księgi wieczystej nr [...].
E. M. zaskarżył decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej uchylenie lub zmianę na pozytywną, przyznanie płatności ONW za 2018 r. oraz umorzenie sankcji.
W uzasadnieniu strona wskazała, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, gdyż jest nieprecyzyjna, a przez to stronnicza. Działki nr [...],[...] i [...] mają łączny obszar 1 ha i są położone na obszarze uprawniającym do ustalenia szczególnych ograniczeń ONW. Działki te skarżący uprawiał w 2018 r. Brak płatności ONW za 2018 r., sankcja w jednolitej płatności obszarowej nie znajdują uzasadnienia ani podstaw faktycznych i prawnych. Powtórzył, że od 26 listopada 2016 r. pod sygn. akt [...] przed Sądem Rejonowym w K. toczy się postępowanie o zasiedzenie działki [...] w K. Dotychczas nie odbyła się ani jedna rozprawa.
Wbrew błędnym ustaleniom faktycznym organów skarżący złożył wyjaśnienia w sprawie, jednak zostały one zignorowane przez organ pierwszej instancji bez żadnej usprawiedliwionej przyczyny. Rzekome ustalenia organu, co do innego podmiotu użytkującego działki są arbitralne, nie poparte żadnym uzasadnieniem faktycznym ani nie dowodami. W tej sytuacji dalsza argumentacja wydaje się zbędna a luki w ustaleniach faktycznych organów obu instancji są na tyle istotne, że zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. strona skarżąca podkreśliła, że użytkuje przedmiotowe działki od 60 lat. Wyjaśniła, że inna decyzja w stosunku do niej została wydana. Ponadto, wskazała, że od 2016 r. toczy się przed Sądem Rejonowym w K. postępowanie o naruszenie posiadania ([...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast - stosownie do art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie E. M. (dalej jako - "skarżący") uczynił decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 20 września 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia 14 marca 2019 r. o odmowie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi i innymi szczególnymi ograniczeniami (tzw. "płatność ONW") na rok 2018 i nałożeniu sankcji w wysokości 264 zł.
Na wstępie należy wskazać, że zasadniczą podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm., zwanej w skrócie - "ustawą PROW 2014-2020") oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 364 ze zm., zwane dalej "rozporządzeniem ONW PROW 2014-2020").
Stosownie do § 2 rozporządzenie ONW PROW 2014-2020:
- 1. płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, str. 608, ze zm., w skrócie jako - "rozporządzenie (UE) nr 1307/2013"), którego gospodarstwo rolne jest położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli:
- 1) spełnia warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, ze zm.);
- 2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, położonych na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha;
- 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystany do ubiegania się o tę płatność.
Zgodnie § 2 ust. 2 rozporządzenia ONW PRPW 2014-2020 płatność ONW jest przyznawana do użytków rolnych:
na których jest:
położona działka rolna w rozumieniu art. 67 ust. 4 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347 z 20.12.2013, str. 549, ze zm.), o powierzchni co najmniej 0,1 ha;
prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013;
położonych na obszarach ONW.
3. Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2014 r. 5 - letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010 r., Dz. U. Nr 39, poz. 219), do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha.
Natomiast stosownie do § 3 ust. 1-3 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020:
Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha użytków rolnych i powierzchni użytków rolnych, do których przysługuje płatność ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności.
Przy ustalaniu wysokości płatności ONW uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Płatność ONW jest przyznawana rolnikowi w m.in. wysokości: 264 zł na 1 ha - na obszarze ONW typu nizinnego strefy nizinnej II.
Stosownie do § 3 ust. 7 rozporządzenia ONW PROW 2014-2020, wykaz obszarów ONW zaliczonych do poszczególnych typów oraz wykaz obszarów ONW zaliczonych do typu specyficznego strefy II (...) jest określony w załączniku do rozporządzenia.
Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, użytek rolny oznacza każdy obszar zajęty przez grunty orne, trwałe użytki zielone, pastwiska trwałe lub uprawy trwałe określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. Natomiast na podstawie art. 4 ust. 1 lit. c tego rozporządzenia, przez działalność rolniczą rozumie się:
produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;
utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub (iii) prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy.
Zgodnie z art. 5 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 r.:
System identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w art. 70 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 stosuje się na poziomie działek referencyjnych. Działka referencyjna obejmuje jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych zgodnie z definicją w art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013. W stosownych przypadkach, działka referencyjna obejmuje również obszary, o których mowa w art. 32 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) r 1307/2013, oraz grunty rolne, o których mowa w art. 28 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013.
Państwa członkowskie wytyczają działkę referencyjną w sposób gwarantujący, że działka referencyjna jest mierzalna, umożliwia niepowtarzalną i jednoznaczną lokalizację każdej zgłaszanej corocznie działki rolnej i co do zasady jest stabilna w czasie.
Państwa członkowskie dopilnowują ponadto, aby zgłaszane działki rolne były identyfikowane w sposób pewny. W szczególności państwa członkowskie wymagają, aby wnioski o przyznanie pomocy i wnioski o płatność były składane wraz z określonymi informacjami lub aby towarzyszyły im dokumenty określone przez właściwy organ, które umożliwią lokalizację i pomiar każdej działki rolnej. W odniesieniu do każdej działki referencyjnej państwa członkowskie:
określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów systemów wsparcia wymienionych w załączniku I do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
określają maksymalny kwalifikowalny obszar do celów środków obszarowych, o których mowa w art. 28 - 31 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013;
lokalizują i ustalają wielkość tych obszarów proekologicznych, wymienionych w art. 46 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, w odniesieniu do których dane państwo członkowskie podjęło decyzję, że uznaje je za obszar proekologiczny. W tym celu państwa członkowskie stosują, w stosownych przypadkach, współczynniki przekształcenia lub współczynniki ważenia określone w załączniku X do rozporządzenia (UE) nr 1307/2013;
ustalają, czy mają zastosowanie przepisy dotyczące obszarów górskich, obszarów charakteryzujących się znacznymi ograniczeniami naturalnymi i innych obszarów charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami, o których mowa w art. 32 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, obszarów Natura 2000, obszarów objętych dyrektywą 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, gruntów rolnych zatwierdzonych do produkcji bawełny zgodnie z art. 57 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, użytków rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, o których mowa w art. 4 ust. 1 lit. c) ppkt (iii) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów wyznaczonych przez państwa członkowskie do wdrażania na poziomie regionalnym lub wspólnego wdrażania obszarów proekologicznych zgodnie z art. 46 ust. 5 i 6 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów zgłoszonych Komisji zgodnie z art. 20 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, obszarów pokrytych trwałymi użytkami zielonymi, które są wrażliwe pod względem środowiskowym, na obszarach objętych dyrektywą Rady 92/43/EWG (2) lub dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE (3), jak i dalszych obszarów wrażliwych, o których mowa w art. 45 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, lub obszarów wyznaczonych przez państwa członkowskie zgodnie z art. 48 tego rozporządzenia.
Państwa członkowskie dopilnowują, aby maksymalny kwalifikowalny obszar na działkę referencyjną, o którym mowa w ust. 2 lit. a), był właściwie określony ilościowo w granicach maksymalnie 2 %, biorąc przy tym pod uwagę obwód i stan działki referencyjnej.
W odniesieniu do środków, o których mowa w art. 21 ust. 1 lit. a) oraz w art. 30 i 34 rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, państwa członkowskie mogą ustanowić odpowiednie alternatywne systemy, aby jednoznacznie identyfikować grunty objęte wsparciem, w przypadku gdy grunty te są pokryte lasem.
GIS funkcjonuje na podstawie krajowego systemu odniesienia za pomocą współrzędnych zdefiniowanego w dyrektywie 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, który pozwala na wykonanie znormalizowanych pomiarów oraz jednoznaczną identyfikację działek rolnych w zainteresowanych państwach członkowskich. W przypadku gdy stosuje się różne systemy współrzędnych, systemy te wzajemnie się wykluczają, a każdy z nich zapewnia spójność pomiędzy elementami informacji odnoszącymi się do tego samego położenia.
Stosownie do treści art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. system identyfikacji działek rolnych ustanawia się w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki.
Należy to określić zgodnie z istniejącymi normami unijnymi. Niezależnie od akapitu pierwszego państwa członkowskie mogą nadal korzystać z takich technik, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000 w przypadku gdy zostały one nabyte na podstawie umów długoterminowych stwierdzonych przed listopadem 2012 r.
Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. Celem kontroli, zgodnie z art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. jest skuteczne zweryfikowanie zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest płatność.
Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r.. kontrole administracyjne, o których mowa w art. 74 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, łącznie z kontrolami krzyżowymi, pozwalają na wykrycie niezgodności, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te obejmują wszystkie elementy, których kontrola jest możliwa i stosowna za pomocą kontroli administracyjnych. Kontrole te gwarantują, że: a) spełnione są kryteria kwalifikowalności, zobowiązania i inne obowiązki w odniesieniu do systemu pomocy lub środka wsparcia, b) występuje brak podwójnego finansowania z innych systemów unijnych, c)wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest kompletny i został złożony w odpowiednim terminie oraz, w stosownych przypadkach, złożone zostały dokumenty uzupełniające i świadczą o kwalifikowalności, d) w stosownych przypadkach, istnieje zgodność ze zobowiązaniami długoterminowymi.
Stosownie do art. 19 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, jeśli różnica o której mowa w art. 17 przekracza 50 %, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej ani wsparcia obszarowego. Ponadto beneficjent podlega dodatkowej karze równej kwocie pomocy lub wsparcia odpowiadającej różnicy między obszarem zgłoszonym a obszarem zatwierdzonym zgodnie z art. 18.
Niniejsze postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 15 czerwca 2018 r. o przyznanie płatności (ONW) na rok 2018.
Jak wynika z przywołanych powyżej przepisów płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2 rozporządzenia, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do ustalenia czy skarżący był w posiadaniu gruntów rolnych użytkowanych przez niego rolniczo zadeklarowanych w złożonym wniosku.
Przed przystąpieniem do dalszych rozważań należy zauważyć, że pojęcie posiadania nie zostało uregulowane w przepisach dotyczących przyznawania płatności do gruntów rolnych, w tym w powyżej powołanym rozporządzeniu. Przedmiotowe rozporządzenie jest niewątpliwie częścią systemu prawa obowiązującego w Rzeczypospolitej, która powinna spełniać kryteria obowiązywania systemowego, a mianowicie być systemem niesprzecznym i zupełnym, w tym sensie jest systemem monistycznym, nie zaś sumą czy zespołem autonomicznych porządków prawnych czy autonomicznych gałęzi prawa. W tym wypadku należy przyjąć, uwzględniając postulat pewności prawa i pewności obrotu prawnego, że użyte w przepisie rozporządzenia pojęcie posiadania należy rozumieć zgodnie z definicją tego pojęcia zawartą w Kodeksie cywilnym, a także przy uwzględnieniu celu przyznawania płatności, jakim jest wspieranie użytkowników gruntów - działek, prowadzących na nich działalność rolniczą.
Pojęcie posiadania określa przepis art. 336 Kodeksu cywilnego, obejmując przy tym jego istotę i elementy, równocześnie wskazuje rodzaje posiadania. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Zatem posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. W potocznym ujęciu posiadanie kojarzy się z wykonywaniem władztwa nad rzeczą, jednakże w ściślejszym, techniczno-prawnym znaczeniu, zdefiniowanym w art. 336 K.c., niezbędne jest władanie rzeczą jak właściciel lub jak mający inne prawo do władania cudzą rzeczą, z wykluczeniem dzierżenia wykonywanego za kogo innego (art. 338 K.c.).
Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych pojęcie posiadania gruntów rolnych na tle regulacji pomocowych należy rozumieć jako - faktyczne użytkowanie - gruntów rolnych. Pojęcie posiadania należy interpretować w drodze wykładni celowościowej, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych (vide: wyrok NSA z 13 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 734/11; wyrok NSA z 16 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 537/11; wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 87/11; wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 932/11, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1177/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2010 r. sygn. akt I SA/Gd 335/10, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 lipca 2007 r. I SA/Gd 335/10). Poglądy te należy w pełni podzielić.
Należy przy tym podzielić poglądy wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 227/07 i 11 stycznia 2011r., sygn. akt II GSK 12/10, na tle płatności obszarowej. Wystąpienie o przyznanie płatności jest okolicznością faktyczną, dla oceny której nie ma znaczenia, w jakiej formie osoba ubiegająca się o płatność wykonuje władztwo nad gruntami rolnymi (prawo własności, dzierżawa). "Posiadanie gruntów" w ujęciu cywilistycznym jest niedostateczne. Na gruncie przepisów regulujących płatności z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych pojęcie "posiadania gruntów rolnych" należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych. Za takim jego rozumieniem przemawia cel płatności, którym jest dofinansowanie produkcji rolnej i pomoc rolnikom, którzy faktycznie użytkują będące w ich posiadaniu grunty rolne, a nie tylko są formalnymi posiadaczami gruntów, co do których wnioskują o dopłaty.
W niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły w oparciu o materiał zgromadzony w sprawie, że skarżący nie wykazał, że był posiadaczem i użytkownikiem gruntów, działek objętych wnioskiem o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (płatność ONW) w 2018 r., a także aby prawidłowo zadeklarował powierzchnie działek. Ustalenia dokonane w tym zakresie przez organy należy podzielić, gdyż znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy.
Jak wynika z przedstawionych Sądowi akt sprawy, skarżący w złożonym wniosku domagał się przyznania płatności ONW w strefie nizinnej II, deklarując do tej strefy działki ewidencyjne nr [...], [...], [...]o powierzchni 1,00 ha (województwo [...], powiat [...], gmina [...], Obręb [...]), które zostały zgłoszone również przez W. R. (co potwierdził wynik przeprowadzonej kontroli krzyżowej). W toku postępowania strony sporu zostały zobowiązane do złożenia wyjaśnień i stosownych dokumentów. I tak, w wyniku otrzymanego w dniu 21 lutego 2019 r. wezwania, w piśmie z dnia 26 lutego 2019 r. skarżący ograniczył się do stwierdzenia, że "zadeklarowane działki ewidencyjne [...], [...], [...]posiadają pełną swoją powierzchnie działki ewidencyjnej, a nawet ją przekraczają" (vide: - k. 12, 14 akt admin.). Wyjaśnienia te wpłynęły do organu w dniu 28 lutego 2019 r. Należy podkreślić, że skarżący złożył tylko powyższe oświadczenie, nie powołując żadnych dowodów i dokumentów (jak też nie wskazał innych okoliczności).
Również w tym samym dniu, tj. 28 lutego 2019 r. wyjaśnienia złożył W. R., który oświadczył, że działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...] położone w obrębie K. są jego własnością i są użytkowane przez niego. Przedłożył również "oświadczenie o osobistym prowadzeniu gospodarstwa rolnego", położonego w K., gmina [...] o ogólnej powierzchni 2,99 ha, poświadczone przez Wójta Gminy [...]. Do organu wpłynęło również oświadczenie K. T. z dnia 25 lutego 2019 r., w którym wskazał, że w dniu 10 maja 2018 r. na zlecenie W. R. na działkach ewidencyjnych nr [...], [...] i [...] położonych w K. zasiał łubin oraz potwierdził, że W. R. uprawia w/w działki samodzielnie (vide: - k. 18, 19, 20 akt admin.). Zebrany w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że posiadaczem i użytkownikiem spornych działek nie jest skarżący lecz ich właściciel. Jak podniósł organ odwoławczy w 2018 r. oraz w dniu wydania zaskarżonej decyzji właścicielem spornych działek nr [...], [...] i [...] pozostawał W. R. Potwierdza to treść księgi wieczystej nr [...]. Trzeba przy tym pamiętać, że prawo własności wiąże się ściśle z uprawnieniem do korzystania z rzeczy czy pobierania z niej pożytków (art. 140 Kodeksu cywilnego).
Zdaniem Sądu, dokonana i przedstawiona przez organy ocena materiału dowodowego nie nasuwa wątpliwości i nie nosi cech dowolności.
Nie można zgodzić się z poglądem skarżącego, że zaskarżona decyzja jest nieprecyzyjna i stronnicza. Trudno też uznać w realiach sprawy, aby organy zignorowały wyjaśnienia skarżącego. Skarżący poza przywołanym oświadczeniem nie przedstawił, żadnych dowodów czy też dokumentów na okoliczność, że jest posiadaczem i użytkownikiem wskazanych działek. Nie uczynił tego również wnosząc odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji. W odwołaniu natomiast wskazał jedynie na trwające od 2016 r. postępowanie sądowe w przedmiocie zasiedzenia działki [...] przed Sądem Rejonowym w K. ([...]), zaznaczając przy tym, że nie odbyła się jeszcze ani jedna rozprawa. Jednak sama li tylko okoliczność zawiśnięcia sporu sądowego dotyczącego prawa własności nieruchomości nie jest rozstrzygająca i nie mogła wpłynąć na ustalenia i ocenę dokonaną przez organ odwoławczy. Istnienie sporu dotyczącego własności zadeklarowanych do płatności ONW działek nie przesądza o tym, kto faktycznie jest ich posiadaczem i użytkownikiem.
Na rozprawie w dniu 23 lipca 2020 r. skarżący wskazał, że od 2016 r. toczy się również postępowanie o ochronę posiadania ([...]), która to okoliczność nie była jednak podnoszona w toku postępowania administracyjnego. Można jednak zaznaczyć, że stosownie do przepisu art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego administracyjnego - tylko orzeczenie prawomocne - wiąże strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca prawomocnego orzeczenia charakteryzuje się w istocie rzeczy dwoma aspektami: pierwszy z nich odnosi się do faktu istnienia prawomocnego orzeczenia, drugi zaś przejawia się w mocy wiążącej jako określonym walorze rozstrzygnięcia (osądzenia) zawartego w treści orzeczenia.
Należy podkreślić, że w przypadku ubiegania się o przyznanie płatności ciężar wykazania przesłanek powalających na przyznanie płatności spoczywa na rolniku. W okolicznościach niniejszej sprawy - ciężar ten spoczywał na skarżącym.
Stosownie bowiem unormowania art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Reguła dowodzenia oznacza, iż w postępowaniu w przedmiocie przyznania płatności na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia faktów uzasadniających kierowane względem organu roszczenie pomocowe, a na organie ewentualne udowodnienie wystąpienia przesłanek podważających twierdzenia strony i pozwalających na wydanie decyzji odmownej.
Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2020 r., sygn. akt I GSK 1263/19 że zgodnie z art. 27 ust. 2 ustawy PROW 2014-2020 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazane wyżej regulacje nakładają na organy administracyjne wyłącznie obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, wprowadzając tym samym odstępstwo od określonej w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. zasady podejmowania z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego.
Porównanie regulacji dotyczących postępowania w sprawie przyznania pomocy z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw uczynił pewien wyjątek od zasady inkwizycyjności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przypadku pomocy przyznawanej w postaci płatności obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.
Ponadto, zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie:
- 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
- 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
- 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Nie można również przyjąć, aby w niniejszym postępowaniu zasady te zostały naruszone w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji (w całości lub w części). Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c p.p.s.a. - stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie.
Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak już podniesiono, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał.
W świetle poczynionych rozważań nie można przyjąć, że ocena stanu faktycznego sprawy oraz zgromadzonego materiału dowodowego przeprowadzona przez organy naruszyła art. 7, jak też aby zostały naruszone w niniejszym postępowaniu ogólne zasady postępowania administracyjnego, w tym art. 77 § 1 k.p.a. czy art. 80 k.p.a. Organ administracji publicznej podejmuje niezbędne czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w sposób wyczerpujący zbiera i rozpatruje cały materiał dowodowy oraz ocenia na podstawie całego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasady te statuują m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów, a zatem nie wyznaczają one organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności.
Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższe reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie.
Konstatując, w okolicznościach przedmiotowej sprawy organy zasadnie uznały, że skarżący nie wykazał, iż na dzień 31 maja 2018 r. był posiadaczem i użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...] i [...], do czego był zobligowany, Konsekwencją czego było nałożenie sankcji (art. 19 ust. 1 i nast. rozporządzenia (UE) nr 640/2014). Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, jak i utrzymanie tej decyzji przez organ odwoławczy było prawidłowe i nie nosi ono, wbrew stanowisku skarżącego, cech arbitralności.
Wobec tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie znalazł podstaw do uwzględnienia okoliczności, które winien wziąć pod uwagę z urzędu rozstrzygając w granicach danej sprawy, wniesiona skarga podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).