Uzasadnienie
Z. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 stycznia 2018 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 listopada 2017 r. o nałożeniu na wyżej wymienionego kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za naruszenia przepisów o transporcie drogowym.
W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lakonicznie wskazując, że nałożona na niego kara w znacznym stopniu obciąży jego budżet.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma regulacja wynikająca z art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm. -zwanej dalej "ustawą"). Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6. Stosownie zaś do art. 93 ust. 2 ustawy decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą:
- 1) odrzucenia skargi,
- 2) cofnięcia skargi, lub
- 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
W świetle cytowanego przepisu, do czasu wydania ww. rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podlega wykonaniu. W orzecznictwie wyrażany jest pogląd, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnego bowiem przepisy szczególne mogą wprowadzać odmienne uregulowania tej kwestii (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 281/14, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu szczególne uregulowanie wynikające z art. 93 ust. 2 ustawy wyłącza w niniejszej sprawie konieczność badania przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy orzekł jak w sentencji.