Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 14 marca 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. uchylił w całości decyzję Starosty G. z dnia 16 października 2018 r. w sprawie aktualizacji operatu ewidencyjnego oraz przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Decyzją z dnia 16 października 2018 r. (nr [...]) Starosta G. - na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz.1257 ze zm. - dalej powoływanej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm. - dalej powoływanej jako: "p.g.k.") - orzekł o odmowie aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie zmiany użytku gruntowego działki nr [...] obr. P., gm. T. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że właścicielka działki nr [...] obr. P., gm. T., zwróciła się do Starosty G. o zmianę zapisu użytku gruntowego działki poprzez wykreślenie użytku "dr" i wpisanie "BR Grunty rolne zabudowane ewentualnie R" wskazując, że do gruntów rolnych zabudowanych zalicza się grunty objęte zabudową zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej.
Organ stwierdził, że analiza zapisów operatu ewidencyjnego w zakresie działki nr [...] obr. P. wskazuje, iż działka ta od momentu założenia ewidencji gruntów dla tego terenu do dnia wydania niniejszej decyzji niezmiennie posiadała zapis użytku gruntowego "dr". Tereny przyległe do tej działki sklasyfikowane są jako użytki rolne "Br-PsVI", "PsV", i "RVI". Teren działki nr 171 na dzień wydania decyzji stanowi część nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW [...] jest samodzielną działką w rozumieniu przepisów § 9 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dlatego nie zachodzi przesłanka do uznania użytku drogowego, jako części terenu w ramach istniejącej działki siedliskowej.
Organ wyjaśnił, że dopuszczalność wykreślenia użytku "dr" - droga i wprowadzenie w to miejsce użytków rolnych, którego domaga się wnioskodawczyni, winno zostać określone w postępowaniu ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, przeprowadzonej zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1246). Postępowanie takie kończy się wydaniem decyzji o ustaleniu klasyfikacji gleboznawczej, która staje się podstawą do wprowadzenia z urzędu zmiany w operacie ewidencyjnym. Starosta nie posiada żadnych dokumentów wskazujących na to, by teren działki objętej wnioskiem objęto klasyfikacją gleboznawczą. Sam wniosek właściciela o wykreślenie użytku "dr" nie poparty żadnymi dokumentami, nie może stanowić podstawy zmiany.
Po rozpatrzeniu odwołania strony [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w G. decyzją z dnia 14 marca 2019 r. (nr [...]) - na podstawie art. 138 § 2 oraz art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 24 ust. 2b oraz ust. 2c p.g.k., § 45 ust. 1, § 68 ust. 1 pkt 1, § 68 ust. 3 pkt 7 lit. a/ rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 393 – dalej jako: "r.e.g.b.") - uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Organ odwoławczy zauważył, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji dwukrotnie wzywał stronę do uzupełnienia braku formalnego wniosku poprzez doprecyzowanie treści żądania, tj. wskazanie jaki użytek gruntowy ma być wpisany w miejsce użytku "dr" - droga na działce nr [...]. Analizując oba wezwania do uzupełnienia braków formalnych organ odwoławczy uznał, że Starosta G. w obydwu przypadkach nie w pełni zastosował art. 64 § 2 k.p.a. w efekcie czego nie ustalił prawidłowo żądania strony postępowania i tym samym nie rozpoznał właściwie jej podania z dnia 12 lipca 2018 r., które zawiera prośbę o zmianę użytku gruntowego "dr" - drogi na działce ewidencyjnej nr [...]. W zaskarżonej decyzji organ I instancji odmówił bowiem dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego w tym zakresie m.in. z uwagi na fakt, że wykreślenie użytku "dr" i wpisanie użytku rolnego należałoby określić w drodze postępowania w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w jego ocenie postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków nie można utożsamiać z procedurą ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów. W obu przypadkach, co prawda organ ewidencyjny wydaje decyzję administracyjną, jednakże ich przedmiot jest zupełnie odmienny. Odmienne są także przepisy będące podstawą wydania tychże decyzji, dlatego błędem jest mieszanie tych dwóch trybów w jednym postępowaniu.
W tej sytuacji nieprecyzyjne ustalenie treści żądania strony w omawianym postępowaniu wynikające m.in. z braku jednoznacznego poinformowania strony o procedurach jakie obowiązują w przypadku postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków oraz postępowania w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów – w ocenie organu odwoławczego - wpłynęło negatywnie na tok postępowania administracyjnego i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skoro bowiem strona żądała ujawnienia w operacie ewidencyjnym użytku gruntowego "R" - grunty orne bądź użytku "Br" - grunty rolne zabudowane, to Starosta G. winien wyjaśnić stronie zasady aktualizacji ewidencji grantów i budynków wynikające z przepisów ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak też zasady przeprowadzenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 12 września 2012 r. w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów (Dz. U. z 2012 r., poz. 1246). Dopiero po uzyskaniu takich informacji bowiem strona będzie mogła świadomie dokonać wyboru, czego w rzeczywistości oczekuje od organu i w jakim trybie żąda przeprowadzenia przez ten organ czynności.
Organ odwoławczy zalecił zatem, by organ I instancji ponownie przeprowadzając postępowanie przede wszystkim jednoznacznie ustalił żądanie strony, a następnie według jej wskazań przeprowadził postępowanie administracyjne we właściwej procedurze.
Jednocześnie organ odwoławczy - odnosząc się do oceny przeprowadzenia procedury aktualizacji ewidencji gruntów i budynków zakończonej zaskarżoną decyzją – zauważył także, że organ I instancji w swojej decyzji z dnia 16 października 2018 r. nie odwołał się do odpowiednich przepisów prawnych (tj. § 67, § 68 ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 7 r.e.g.b., a także do lp.1, lp. 5 i lp. 18 załącznika nr 6 do wymienionego rozporządzenia), a jedynie powołał ogólne regulacje prawne dotyczące aktualizacji operatu ewidencyjnego oraz wskazał rozporządzenie w sprawie gleboznawczej klasyfikacji gruntów. Stan faktyczny w decyzji właściwe pozostał nieopisany, dlatego nieznane są dla organu odwoławczego i strony fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których organ się oparł podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie, co stanowi naruszenie art. 7 k.p.a. Nadto w decyzji organu I instancji nie wykazano powiązania stanu prawnego z określonymi dowodami oraz faktami, które w sposób wyczerpujący uzasadniałyby odmowę dokonania aktualizacji operatu ewidencyjnego. Wyjaśnienia bowiem zawarte w zaskarżonej decyzji nie wyczerpują zagadnienia.
Organ odwoławczy wskazał zatem, że w celu prawidłowego rozpoznania sprawy należy dokonać analizy posiadanych przez organ informacji pod kątem możliwości zastosowania procedur opisanych w załączniku nr 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, pozwalających na włączenie gruntów w granicach pasów drogowych dróg wewnętrznych do przyległego użytku rolnego, jeżeli grunty te wchodzą w skład gospodarstwa rolnego.
W kontekście aktualizacji operatu ewidencyjnego zgodnie z treścią wniosku strony organ odwoławczy wskazał także na potrzebę dokonania analizy dokumentów będących w posiadaniu Starosty G., jako organu prowadzącego operat ewidencyjny w świetle stwierdzonego na etapie postępowania odwoławczego istnienia dokumentów dotyczących działki nr [...] obręb P., tj. m.in. pierworysu mapy ewidencji gruntów i budynków wsi P., gmina T. wykonanego w 1960 r. (operat techniczny nr [...]), czy zapisów archiwalnego rejestru gruntów gminy T. wsi P. (wpisanego do ewidencji w dniu 25 lutego 1963 r. nr [...]), które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nie zostały przeanalizowane przez organ I instancji. Ponownie przeprowadzając postępowanie organ winien zatem odnieść się do tej dokumentacji i opisać ten proces w decyzji, tak by strona miała wiedzę, co do wywodzonych przez organ stwierdzeń.
Z uwagi na okoliczność, że strona postępowania żąda wykazania m.in. użytku "Br" - grunty rolne zabudowane na działce nr [...], to organ I instancji powinien wziąć pod uwagę fakt, że na działce znajdują się budynki i zweryfikować czy spełniają one wymagania wskazane w lp. 5 załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska organu I instancji, że zmiana oznaczenia użytku gruntowego na działce na użytek gruntowy "Br" - grunty rolne zabudowane lub "R" - grunty orne obecnie nie może nastąpić w drodze aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, gdyż organ nie jest w posiadaniu niezbędnej dokumentacji do dokonania takiej zmiany. Takie stwierdzenie jest przedwczesne wobec braku przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego. Z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika bowiem, by organ zweryfikował wszelkie okoliczności i dokumenty mające wpływ na jej merytoryczne rozpatrzenie, czym naruszył art. 77 § 1 k.p.a. Decyzja ta zawiera ponadto istotne uchybienia w zakresie braku precyzyjnie sformułowanego uzasadnienia prawnego oraz faktycznego, co stanowi istotne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji administracyjnej, a także spowodowanie przekonania strony o jego prawidłowości.
A. K. wniosła sprzeciw na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu wskazała, że na działce nr [...] nigdy nie powinna powstać droga, gdyż zawsze droga przebiegała przez działkę nr 159. Nadto decyzja rozgraniczeniowa i częściowa sprzedaż działki nr [...] powinna również zabezpieczać drogę, co było także obowiązkiem sprzedającego. Na decyzji rozgraniczeniowej z dnia 24 sierpnia 2007 r. został sfałszowany podpis skarżącej i nie miała ona wiedzy o jej wydaniu. W związku z tym nie mogła się od nie odwołać.
W 1963 r. przekazano jej gospodarstwo wraz z działką nr [...] i nie wiedziała ona nic o drodze przechodzącej przez stodołę, w szczególności w księdze wieczystej nie było informacji o tym. Zarzuciła, że urzędnicy od 2007 r. bezprawnie chcą zagarnąć jej grunt. W sprawie zasiedzenia przedmiotowej działki toczyło się postępowanie w Sądzie Rejonowym w G. pod sygn. akt [...]. Na koniec podkreśliła, że w Starostwie są różne mapy działki nr [...] - z drogą i bez drogi.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a."), od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw.
Zgodnie z art. 64e p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tak więc należy przyjąć, że ustawodawca wyłączył w ramach prowadzonej w tym zakresie kontroli sądowej możliwość oceny przez sąd problematyki prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego.
Stosownie do art. 151a § 1 zd. 1 p.p.s.a. uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. W przypadku zaś nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Z przyjętym rozwiązaniem koresponduje zasada, że w przypadku uwzględnienia przez sąd sprzeciwu od decyzji jego wyrok nie jest zaskarżalny (art. 151a § 3 p.p.s.a.). Od wyroku zatem oddalającego sprzeciw służy skarga kasacyjna.
Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza w świetle powyższych regulacji konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji (organ odwoławczy) w sposób uzasadniony skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty w ramach przysługującej mu kompetencji. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od takiej decyzji jest zatem ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., tj. do odstąpienia od ogólnej zasady ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej albo zakończenia jej w inny sposób przez organ odwoławczy. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji organ ten ponownie staje się właściwy do rozpoznania danej sprawy w jej całokształcie, a więc także do jej merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15).
Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter procesowy i nie kreuje żadnych skutków, gdy chodzi o zakres praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym rozstrzygnięciem.
Stosownie do brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy jest również zobligowany do określenia wytycznych w zakresie wykładni przepisów, których błędnej wykładni dokonał organ I instancji w zaskarżonej decyzji (art. 138 § 2a k.p.a.).
W świetle tej regulacji organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2017 r.; sygn. akt II OSK 1386/15). Należy przy tym podkreślić, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania rozstrzygnięcia kasacyjnego, jeśli organ I instancji nieprawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy (zob. w tej materii m.in.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2007 r.; sygn. akt II SA/GI 439/06).
Jednocześnie należy zasygnalizować, że konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2016 r.; sygn. akt II OSK 1427/16).
W świetle powyższych rozważań należy przyjąć, że w sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasacyjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja jest dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak też w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji jest dotknięte brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 k.p.a. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą te same, co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.).
Dokonując w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że organ odwoławczy nie naruszył art. 138 § 2 k.p.a.
Sąd zwraca uwagę, że organ odwoławczy zaznaczył, że w sprawie rozpoznania podania skarżącej z dnia 12 lipca 2018 r., zawierającego prośbę o zmianę użytku gruntowego "dr" - drogi na działce ewidencyjnej nr [...] będącego podstawą zainicjowanego przez Starostę G. postępowania administracyjnego i wydania przez Starostę G. pierwszoinstancyjnej decyzji z dnia 16 października 2018 r., konieczne jest dokonanie istotnych dla prawidłowego rozpoznania tego podania ustaleń ukierunkowanych przede wszystkim na ustalenie rzeczywistej treści żądania strony, z koniecznością poinformowania strony o procedurach jakie obowiązują w przypadku postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, a jakie w postępowaniu w sprawie ustalenia gleboznawczej klasyfikacji gruntów, skoro strona – w miejsce użytku gruntowego "dr"-droga na działce nr[...]– wnioskowała o ujawnienie w operacie ewidencyjnym użytku gruntowego "R" - grunty orne bądź użytku "Br" - grunty rolne zabudowane.
W następstwie udzielenia bowiem przez organ stronie takich informacji będzie można bezsprzecznie ustalić, co stanowi w istocie przedmiot żądania strony (tj. czego strona oczekuje w rzeczywistości od organu i w jakim trybie żąda przeprowadzenia przez ten organ czynności procesowych).
Ponadto, organ odwoławczy - w kontekście i na bazie przeprowadzonej przez organ I instancji procedury aktualizacji ewidencji gruntów i budynków - wskazał na konieczność i zalecił wzięcie pod uwagę, w przypadku ponownego rozpoznawania wniosku strony w tym zakresie, wskazanych uregulowań prawnych i skonfrontowanie ich z istniejącymi danymi i dokumentami (pierworys mapy ewidencji gruntów i budynków wsi P., gmina T., operat techniczny nr [...] zapisy archiwalnego rejestru gruntów gminy T.), znajdującymi się w zasobie geodezyjnym.
Jednocześnie organ odwoławczy wskazał na przepisy postępowania, które zostały naruszone przez organ niższej instancji, tj. art. 7, art. 64 § 2, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., które m.in. nakładają na organ administracji publicznej obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz należytego wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia ze wskazaniem okoliczności faktycznych i prawnych istotnych dla wpływu na wydane w sprawie rozstrzygnięcie (art. 107 § 3 k.p.a.).
W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego zasługuje na aprobatę. Wobec bowiem niewyjaśnienia wskazanych okoliczności istotnych dla pełnego rozpoznania wniosku (podania z dnia 12 lipca 2018 r.), a w konsekwencji prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, jak też i konieczności zgromadzenia w materiale dowodowym wskazanych dokumentów oraz dokonania ich wszechstronnej oceny przez pryzmat wniesionego przez stronę żądania, uznać należy, że organ odwoławczy miał dostatecznie uzasadnione podstawy do wydania decyzji kasacyjnej z przekazaniem do ponownego rozpatrzenia sprawy organowi I instancji.
Jednocześnie - w ocenie Sądu – istniejące i sygnalizowane w sprawie niedostatki postępowania wyjaśniającego (dowodowego) przeprowadzonego przez organ I instancji w niniejszej sprawie nie dawały podstawy do możliwości jego "konwalidacji" na etapie postępowania odwoławczego, ponieważ zakres koniecznego w tym zakresie postępowania wykraczał poza jego dopuszczalne ramy, określone art. 136 k.p.a.
W ocenie Sądu organ odwoławczy wypełnił zatem dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a. i wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W tym kontekście wydanie decyzji kasatoryjnej było uzasadnione i nie naruszało art. 138 § 2 k.p.a. Uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w zakresie niepełnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla wszechstronnego i wnikliwego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy skutkowały koniecznością doprowadzenia do ponownego podjęcia czynności procesowych przez ten organ stosownie do art. 138 § 2 k.p.a. Natomiast zarówno argumentacja sprzeciwu, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do uchylenia kwestionowanej decyzji.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., oddalił sprzeciw.
Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl.