Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 marca 2019 r., nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 14 lutego 2019 r., nr [...] odmawiającą S. K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
S. K. został zarejestrowany jako bezrobotny w Powiatowym Urzędzie Pracy 1 lutego 2019 r.
Poprzednio był zarejestrowany jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku w okresach:
- - od 03.07.2017 r. do 15.09.2017 r.
- - od 16.01.2018 r. do 04.03.2018 r.
- - od 04.05.2018 r. do 31.05.2018 r.
- - od 20.06.2018 r. do 12.09.2018 r.
Status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku S. K. tracił każdorazowo na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej. Status osoby bezrobotnej nabyty w dniu 20 czerwca 2018 r. i prawo do zasiłku skarżący utracił 13 września 2018 r. z powodu podjęcia innej pracy zarobkowej w firmie A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. S. K. ponownie został zarejestrowany 1 lutego 2019 r. jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji skarżący przedłożył zaświadczenie z 22 stycznia 2019r. wystawione przez zleceniodawcę, z którego wynikało, że wykonywał inną pracę zarobkową w ramach umowy zlecenia w okresie od 13 września 2018 r. do 17 stycznia 2019 r.
Dodatkowo 7 lutego 2019 r. S. K. przedłożył wypowiedzenie umowy zlecenia z którego wynikało, że umowa zawarta była na okres od 13 września 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. i uległa rozwiązaniu 17 stycznia 2019 r. Ponowna rejestracja jako osoby bezrobotnej nastąpiła 1 lutego 2019 r.
Starosta decyzją z 14 lutego 2019 r. odmówił S. K. prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu organ wskazał, że S. K. zarejestrował się ponownie jako bezrobotny po upływie 14 dni od dnia zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej (umowy zlecenia). W ocenie organu nie spełnił zatem przesłanek wynikających z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do nabycia prawa do zasiłku.
Organ ponadto wskazał, że brak jest również podstaw do przyznania prawa do zasiłku na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy gdyż S. K. w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania czyli w przedziale czasowym od 31 lipca 2017 r. do 31 stycznia 2019 r. udokumentował okres uprawniający do zasiłku wynoszący łącznie 306 dni wobec wymaganych ustawowo 365 dni, a zatem nie spełnia warunków art. 71 ustawy.
Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się S. K. i wniósł do Wojewody odwołanie.
W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji błędnie ustalił, że umowa zlecenia uległa rozwiązaniu 17 stycznia 2019 r., bowiem termin wypowiedzenia biegnie od dnia następnego od odebrania przesyłki zawierającej wypowiedzenie umowy. Odwołujący wskazał, że wypowiedzenie umowy zostało sporządzone 16 stycznia 2019r., termin rozwiązania umowy wskazano na 17 stycznia 2019r., zaś odwołujący się przesyłkę zawierającą wypowiedzenie odebrał dopiero 6 lutego 2019r.
Wskazał, że nie wiedział, iż umowa będzie rozwiązana za wypowiedzeniem, gdyż zgodnie z zapisami w niej zawartymi miała trwać do 31 stycznia 2019 r. S. K. podniósł zatem, że termin rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy został przez niego zachowany.
Wojewoda, decyzją z dnia 14 marca 2019r. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z akt sprawy wynika iż S. K. posiada okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych jedynie w wymiarze 306 dni. W ocenie organu odwołujący się nie spełnia wymogów określonych w art. 71 ust. 1 pkt. 2 lit. c ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z uwagi na niewylegitymowanie się łącznie co najmniej 365 dniowym, okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych, a przypadającym w przedziale czasowym 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w Urzędzie Pracy.
Organ II instancji wyjaśnił, że mimo zaistnienia określonej w art. 73 ust. 5 ustawy przyczyny i okresu utraty statusu bezrobotnego krótszego niż 365 dni, nie można wobec S. K. zastosować art. 73 ust. 5 ustawy, z uwagi na nie spełnienie pozostałych przesłanek jego stosowania. Prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bowiem na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku, czyli tylko na okres uzupełniający do niewykorzystanego podczas poprzedniej rejestracji w Urzędzie Pracy, jednakże warunkiem koniecznym jego przysługiwania jest uzyskanie statusu bezrobotnego w ciągu 14 dni od zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej. Zdaniem organu S.K. przesłanki tej nie spełnił.
Wojewoda podkreślił, że przepisy dotyczące przysługiwania prawa do zasiłku dla bezrobotnych mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że muszą one być interpretowane i stosowane w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygnięcia w zakresie przedmiotowego świadczenia.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku S. K. zarzucił organom, podobnie jak w odwołaniu, błędne ustalenia co do przyjętej przez nie daty ustania jego zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 poz. 1302, dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę wydanych w niniejszej sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. 2018 r., poz. 1265 ze zm.), dalej zwanej ustawą.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organy zakwestionowały prawo skarżącego do przyznania zasiłku, gdyż nie spełnił on warunku zachowania 14-dniowego terminu do zarejestrowania się w urzędzie pracy od dnia ustania zatrudnienia, o którym mowa w art. 73 ust. 5 powołanej ustawy. W świetle tego przepisu bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej (...) i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej (...) posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.
Skarżący został zatrudniony na umowę zlecenie przez A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w D. na okres od 13 września 2018 r. do 31 stycznia 2019 r. W wypowiedzeniu umowy datowanym dnia 16 stycznia 2019 r. spółka wskazała, że umowa ulega rozwiązaniu z dniem 17 stycznia 2019 r. – z zachowaniem umownego terminu wypowiedzenia. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wypowiedzenie umowy odebrał 6 lutego 2019r.
Z § 2 ust. 2 lit. a umowy zlecenia wynika, że strony obowiązuje (w formie pisemnej) 3 dniowy okres wypowiedzenia. Wypowiedzenie umowy zlecenia zostało S. K. doręczone 6 lutego 2019 r. Umowa w § 2 ust. 1 określa, że została zawarta na czas określony, kończący się dnia 31 stycznia 2019r.
Wypowiedzenie umowy stanowi oświadczenie woli złożone drugiej stronie. Oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 § 1 zd. 1 Kodeksu cywilnego). Skoro skarżący dowiedział się o wypowiedzeniu mu umowy dopiero po jej wygaśnięciu z powodu upływu okresu na jaki została zawarta, to wypowiedzenie to nie mogło być skuteczne. Zatem jako datę ustania wykonywania pracy zarobkowej na podstawie analizowanej umowy należało uznać dzień 31 stycznia 2019r.
S. K. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 1 lutego 2019 r., a zatem zachował ustawowy 14 dniowy terminu od dnia ustania zatrudnienia do dokonania rejestracji, wynikający z art. 73 ust. 5 ustawy. Odmowa przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych z powołaniem się na wymieniony przepis nastąpiła zatem z jego naruszeniem.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty.
Wskazania co do dalszego postępowania wynikają z dokonanej przez sąd oceny prawnej i wiążą organy zgodnie z art. 153 p.p.s.a.