Uzasadnienie
Skarżący w odwołaniu od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia 21 października 2011 r., wydanej w sprawie nałożenia na Z. M. kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków zezwolenia, zawarł wniosek o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego tej decyzji.
Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. Komendant Morskiego Oddziału Straży Granicznej, w oparciu o art. 135 k.p.a., odmówił wstrzymania natychmiastowej wykonalności wskazanej wyżej decyzji.
W postanowieniu znajdowało się pouczenie, że nie przysługuje od niego zażalenie.
Z. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Komendanta Morskiego Oddziału Straży z dnia 18 listopada 2011 r. nr [...], domagając się jego uchylenia.
Skarżący wywodził, że składa skargę w trybie art. 227 k.p.a., ponieważ został pozbawiony trybu odwoławczego od wydanego postanowienia. Zarzucił organowi naruszenie szeregu przepisów k.p.a. oraz to, że postanowienie zostało wydane przedwcześnie - przed rozpatrzeniem odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zaskarżone postanowienie nie podlega kognicji sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Na wstępie należy zwrócić uwagę, że postępowanie sądowoadministracyjne toczy się, co do zasady, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tymczasem skarżący myli skargę do sądu administracyjnego z instytucją skargi ujętą w Dziale VIII Rozdziale 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Są to całkowicie różne instytucje prawne. Pierwszą z wymienionych skarg rozpatruje sąd administracyjny, zaś drugą - właściwy organ administracji publicznej.
Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia przez sąd administracyjny, wobec czego jego skarga musi być oceniona na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z powyższego, na zaskarżone postanowienie przysługiwałaby skarga, gdyby służyło nań zażalenie.
Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, jeżeli kodeks tak stanowi.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w trybie art. 135 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy może w uzasadnionych przypadkach wstrzymać natychmiastowe wykonanie decyzji.
Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje ani w tym, ani w żadnym innym przepisie możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art.135 k.p.a., wobec czego na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego.
W myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wobec powyższego Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.