Uzasadnienie
Skarżącemu J. K. zostało przyznane postanowieniem referendarza sądowego z dnia 14 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 289/17, prawo pomocy przez ustanowienia radcy prawnego. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła tym radcą prawnym – A. Ż. W dniu 29 sierpnia 2017 r. wyznaczony radca prawny wniósł skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 289/17, wnosząc jednocześnie o przyznanie niepokrytych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik stawił się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 6 grudnia 2017 r. i przedstawił swoje stanowisko w sprawie. W dniu 19 grudnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu wniósł o uwzględnienie kosztów przejazdu na rozprawę z S. do W. samochodem osobowym o pojemności silnika 1995 cm3, zużywającego 8l paliwa na 100 km, w wysokości 407,10 zł, w tym 347,30 zł – koszt paliwa, 59,80 zł – koszt opłat autostradowych.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W odniesieniu do radców prawnych powyższe zasady od dnia 2 listopada 2016 r. określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).
W myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. W § 4 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia określono okoliczności, których wystąpienie uzasadnia ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4.
Opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w której przedmiotem sporu nie jest należność pieniężna oraz która nie należy do właściwości Urzędu Patentowego, wynosi w pierwszej instancji - w myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia - 240 zł.
Zgodnie zaś z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. c rozporządzenia opłata w sprawie przed sądem administracyjnym, w drugiej instancji, za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie opłata wynosi, w postępowaniu prowadzonym w ramach drugiej instancji 50 % kwoty określonej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia – czyli 120 zł, gdyż skarżącego reprezentuje pełnomocnik wyznaczony przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie w pierwszej instancji.
W ocenie referendarza sądowego kwota 120 zł za udział radcy prawnego w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu po wzięciu pod uwagę niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika, a także charakteru przedmiotowej sprawy, której stopień zawiłości nie jest znaczny.
Wskazaną powyżej opłatę, zgodnie z § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia, należało podwyższyć o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (obecnie 23 %).
W konsekwencji finalne wynagrodzenie należne pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynosi 147,60 zł.
Wydatki dotyczące kosztów przejazdu pełnomocnika własnym pojazdem, ustalono, zgodnie z jego wnioskiem w wysokości 347,30 zł za zakup paliwa, to jest w wysokości nieprzekraczającej maksymalnej wysokości stawek ustalonych w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 271 ze zm.) oraz 59,80 zł za opłaty autostradowe, co łącznie daje kwotę 407,10 zł. W ocenie referendarza sądowego sposób dokumentowania wydatków związanych z dojazdem do sądu własnym samochodem nie może przejawiać nadmiernego rygoryzmu. Wystarczające jest w związku z tym nadesłanie przez wnioskodawcę rzetelnego wyliczenia odległości z wykorzystaniem wariantu trasy najkrótszej skoro chodzi o wydatki niezbędne. W rozpatrywanej sprawie takie wyliczenie pełnomocnik skarżącego przedstawił.
Z powyższych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.