Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił jako spóźnioną skargę E. B. na orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej [...] z dnia 1 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie ukarania karą dyscyplinarną nagany. W uzasadnieniu podniesiono m.in., iż zaskarżone orzeczenie zawierało pouczenie, według którego "orzeczenie niniejsze jest ostateczne, w drodze nadzoru judykacyjnego ukaranemu i wyższemu przełożonemu służy na nie skarga, którą wnosi się bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia". Pouczenie to nie odpowiadało treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 123, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Z uwagi na to, iż błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia, skarżąca ma możliwość wraz z wniesieniem do sądu skargi za pośrednictwem właściwego organu, złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi i powołania się na powyższą okoliczność, jako stanowiącą o braku jej winy w uchybieniu terminu. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 24 czerwca 2009 r.
W dniu 29 czerwca 2009 r. za pośrednictwem organu, skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi podnosząc m.in., iż problemy związane z nadaniem dalszego biegu wniesionej przez nią skardze są spowodowane błędnym pouczeniem zawartym w treści zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na zarządzenie z dnia 26 sierpnia 2009 r. w przedmiocie wezwania do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, skarżąca, dotrzymując siedmiodniowego terminu nadesłała skargę do sądu administracyjnego wraz z jej odpisem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Dokonywanie czynności przez stronę w postępowaniu sądowoadministracyjnym ograniczone jest w przeważającej części terminami procesowymi. Mają one służyć m.in. zdyscyplinowaniu, zdynamizowaniu postępowania, jak również potrzebie rozstrzygnięcia sprawy w rozsądnym czasie i stabilizacji już podjętego rozstrzygnięcia. Uchybienie terminu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, prowadząc do bezskuteczności podjętej czynności, o czym wyraźnie mówi art. 85 P.p.s.a.
Od negatywnych skutków uchybienia terminowi strona może bronić się wyłącznie poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Na podstawie dyspozycji przepisu art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Z przytoczonego przepisu wynika, że sąd postanawia o przywróceniu terminu, jeżeli strona wykaże, że w okresie, w którym powinna dokonać czynności w postępowaniu sądowym, nie dokonała jej bez swojej winy.
Przesłanki przywrócenia terminu, wynikające z art. 87 ustawy to: uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia takiego wniosku i dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. Przywrócenie terminu uwarunkowane jest wystąpieniem łącznie wymienionych przesłanek.
Podkreślić należy, iż brak winy w uchybieniu terminowi można przyjąć tylko wtedy gdy strona nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W razie, gdy ustalone przez sąd okoliczności uchybienia terminu świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy - w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania staranności przy dokonywaniu czynności procesowych i można mówić o niej tylko wówczas, gdy dopełnienie czynności w terminie stało się niemożliwe z powodu trudnej do przezwyciężenia przeszkody niezależnej od strony.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, iż nie ulega wątpliwości, że w zaskarżonym orzeczeniu Sądu Dyscyplinarnego przy Okręgowym Inspektoracie Służby Więziennej [...] skarżąca została błędnie pouczona co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Okoliczność ta, w świetle art. 112 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm.) nie może zaś szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W ocenie Sądu powyższe uzasadnia przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W tym stanie rzeczy postanowiono, na podstawie powołanych przepisów, jak w sentencji.