Uzasadnienie
U. i W.R. (zwani dalej także "skarżącymi") pismem z dnia 5 lutego 2020 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2019 r. (nr...) orzekające – po rozpoznaniu wniesionego ponaglenia – że Burmistrz nie dopuścił się bezczynności w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka o nr (...) a działkami o nr (...), (...) i (...), położonymi w miejscowości D., gm. R..
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, że przedmiotowe postanowienia nie jest zaskarżalne.
W związku z dostrzeżonymi brakami formalnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku pismami z dnia 12 marca 2020 r. wezwał skarżących (każdego z osobna) – w terminie 7 dni od dnia doręczenia tego pisma - do uzupełnienia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL, nadesłanie 2 egzemplarzy odpisu skargi oraz złożenia w 3 egzemplarzach pisma procesowego zawierającego określenie naruszenia lub interesu prawnego (uzasadnienie skargi). W wezwaniach pouczono skarżących, że nieusunięcie wskazanych braków formalnych skargi w zakreślonym terminie spowoduje jej odrzucenie.
Przedmiotowe wezwania zostały doręczone skarżącym w dniu 2 kwietnia 2020 r. (potwierdzenia doręczeń: k. – 15 i 16 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Do pisma strony – w myśl art. 47 § 1 p.p.s.a - należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Stosownie zaś do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.
Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeśli chodzi o skargę to w przypadku braku uzupełnienia braków formalnych Sąd skargę odrzuca, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z uwagi na powyższe regulacje Sąd wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych złożonej przez nich skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2019 r. (nr (...)), w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania o uzupełnienie braków formalnych skargi każdemu ze skarżących z osobna, skarżący w zakreślonym terminie – tj. do dnia 1 czerwca 2020 r. w związku z uwzględnieniem regulacji szczególnych wynikających z art. 15 zss ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875 ze zm.) – nie uzupełnili wskazanych braków formalnych skargi, co stanowi podstawę do jej odrzucenia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jedynie na marginesie Sąd pragnie dodatkowo zaznaczyć, że – jak słusznie wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę – podstawę do odrzucenia niniejszej skargi, jako niedopuszczalnej, stanowić może także art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 3 § 2 p.p.s.a. sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). A contrario przyjąć należy, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne, nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga istoty sprawy. W wypadku niezałatwienia sprawy w terminie bądź przewlekłości postępowania stronie postępowania administracyjnego służy środek prawny w postaci ponaglenia, stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej powoływanej jako "k.p.a."), który wnosi się – co do zasady – do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 k.p.a.).
Organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie (art. 37 § 6 k.p.a.). W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Przepis art. 37 § 6 k.p.a., w oparciu o który w istocie zostało wydane zaskarżone postanowienie, przewiduje wydanie postanowienia rozpatrującego ponaglenie, a unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu danej sprawy, przy czym – co istotne - przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia.
Ponadto - jak wskazuje się w orzecznictwie - postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie administracyjne, a jedynie - jak już Sąd wskazał - postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia.
Zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a., w szczególności z żadnego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1139/18, LEX nr 2614772 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 716/19, LEX nr 2748975).
Nadmienić należy, że podobne stanowisko artykułowano przed zmianą treści art. 37 k.p.a., który do dnia 1 czerwca 2017 r. przewidywał środek prawny pod nazwą zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a także na gruncie wcześniej obowiązujących przepisów o postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W niniejszej sprawie skarżący uczynili przedmiotem skargi do tut. Sądu postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 grudnia 2019 r. (nr (...)), którym organ ten rozpatrzył ponaglenia U. i W. R. dotyczące bezczynności Burmistrza w sprawie rozgraniczenia nieruchomości oznaczonej jako działka o nr (...) a działkami o nr (...), (...) i (...), położonymi w miejscowości D., gm. R., stwierdzając brak bezczynności organu w tej sprawie. Na postanowienie to, stosownie do powyższych wyjaśnień, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ani też na podstawie żadnego innego przepisu, co wskazuje na niedopuszczalność zaskarżenia tego postanowienia do sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.