Uzasadnienie
Działający w imieniu skarżącego K. K. pełnomocnik wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 29 września 2006 r. Nr [...], domagając się w niej między innymi zasądzenia kosztów postępowania obejmujących także koszty zastępstwa procesowego.
Pismem z dnia 17 stycznia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej poinformował Sąd, iż uwzględnił wywiedzioną przez skarżącego skargę w trybie autokontroli – art. 54 § 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), wydając w dniu 13 grudnia 2006 r. decyzję nr [...] uchylającą zaskarżoną decyzję oraz decyzje organu I instancji i umarzającą postępowanie w sprawie. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 grudnia 2006r. i nie skorzystał on z możliwości wniesienia na nią skargi do sądu administracyjnego.
Pełnomocnik skarżącego wniósł o przekazanie sprawy sądowi administracyjnemu w celu rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stosownie do art.201§1 i 54§3 przywołanej ustawy. Skarga wpłynęła do tutejszego sądu w dniu 18 stycznia 2007r.
W sytuacji, gdy przedmiot zaskarżenia przestał istnieć, to postępowanie wszczęte wskutek złożenia przez skarżącego skargi na decyzję z dnia 29 września 2006 r. uznać należało za bezprzedmiotowe i podlegające umorzeniu na podstawie art.161 §1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Podnieść należy w tym miejscu, że zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie zachodziła potrzeba pobrania wpisu sądowego od skargi. W tym zakresie Sąd nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku NSA z dnia 16 września 2005r. sygn. akt FSK 2174/04 (niepublikowany).
Przepis art. 220§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem wprawdzie, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma od którego nie zostanie uiszczona należna opłata, lecz podnieść należy, że systemowa analiza przepisów ustawy wskazuje na to, że intencją ustawodawcy było przyjęcie, że wpis sądowy nie jest należny Skarbowi Państwa w przypadkach, w których nie dochodzi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Wynika to z przepisu art. 222 cytowanej ustawy, zgodnie z którym nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, a także z przepisu art. 232§ 1 ustawy, w myśl którego sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego, jeżeli odrzucenie lub cofnięcie nastąpiło przed wysłaniem odpisu skargi organowi, którego działanie lub bezczynność zaskarżono. Nie budzi przy tym obecnie wątpliwości w orzecznictwie to, że w związku z tym, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nie dochodzi do czynności doręczenia skargi organowi, sąd zawsze zobligowany jest do zwrotu wpisu sądowego od skargi w przypadku cofnięcia lub odrzucenia skargi.
Oczywiste wydaje się zatem, że bezzasadne byłoby pobieranie wpisu sądowego od skargi w sytuacji, w której jej cofnięcie nastąpiłoby jeszcze przed przekazaniem przez organ administracji do sądu. Jedynym skutkiem pobrania wpisu sądowego w tym przypadku byłby bowiem obowiązek jego zwrotu – po umorzeniu postępowania.
Skoro tak to trudno znaleźć racjonalne uzasadnienie dla pobierania wpisu sądowego także i w innym przypadku, w którym już w dacie wpłynięcia akt sprawy do sądu oczywiste jest to, że postępowanie zostanie umorzone, a mianowicie w sytuacji, gdy w sprawie wydana została decyzja uwzględniająca skargę w trybie art. 54§3 ustawy i upłynął już termin do wniesienia na tę decyzję skargi do sądu administracyjnego, a strony postępowania z tego uprawnienia nie skorzystały.
Zatem uzasadniona jest interpretacja przepisu art. 220§1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ten sposób, że obowiązek pobrania wpisu sądowego od skargi nie obejmuje sytuacji, w których już w dacie wpłynięcia skargi do sądu oczywiste jest, że postępowanie przed sądem administracyjnym wszczęte wskutek jej wniesienia do organu administracji zostanie umorzone.
Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił umorzyć postępowanie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1 w zw. z art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).