Uzasadnienie
Powiat [...] - Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt [...] wskazujące Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinny w [...] jako organ właściwy w sprawie dotyczącej skierowania G. B. do domu pomocy społecznej.
Skarżący powiat domagał się uchylenia tego postanowienia i przekazania sprawy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił wydanemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 w związku z art. 149 ust. 1 i ust. 3, art. 155 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1, art. 77 § 1 i § 2, art. 80 i art. 81 k.p.a.
W uzasadnieniu m.in. wskazano, że skarżący Powiatowe Centrum Pomocy w Rodzinie w [...] na podstawie art. 65 k.p.a. przekazało wniosek o umieszczenie G. B. w domu pomocy społecznej złożony przez J. O. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jako rzeczowo i miejscowo właściwego. Wniosek został złożony przez J. O. będącego pełnomocnikiem, a zarazem opiekunem prawnym G. B. Następnie Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o rozstrzygnięcie sporu zaistniałego pomiędzy nim - a Dyrektorem Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie o wydanie decyzji w przedmiocie skierowania G. B. osoby bezdomnej (w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej) do domu pomocy społecznej. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało zaskarżone postanowienie w oparciu o art. 123 i art. 22 § 1 pkt. 1 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi twierdząc, że zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012, poz. 270) na takie postanowienie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, gdyż nie stanowi ono żadnego z aktów wymienionych w tym przepisie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przedmiotem zaskarżenia było postanowienie o wskazaniu organu właściwego w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej.
W myśl art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Z cytowanych przepisów wynika, że właściwość sądów administracyjnych nie została określona za pomocą klauzuli generalnej.
Jak wynika z akt sprawy wnioskiem z dnia 3 listopada 2011 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej [...] zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość na podstawie art. 22 § 3 k.p.a. (vide: - k.1).
Zaskarżone postanowienia zostało wydane m.in. na podstawie art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a. który stanowi, że spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, z wyjątkiem przypadków określonych w pkt 2-4 - wspólny dla nich organ wyższego stopnia, a w razie braku takiego organu - sąd administracyjny.
W literaturze prawa i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że akt administracyjny w wydany w tym trybie nie jest decyzją, ani nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie (por. szerzej Czesław Marzysz, Komentarz do art. 22 Kodeksu postępowania administracyjnego - baza Lex).
Sąd w sprawie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 marca 1991 r. sygn. akt SA/Lu 218/91 (publ. ONSA 1991/1/30), że rozstrzygnięcie sporu o właściwość między organami na podstawie art. 22 § 1 k.p.a. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a. Na takie rozstrzygnięcie nie przysługują środki odwoławcze ani skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
W niniejszej sprawie rozstrzygnięcie sporu o właściwość nastąpiło przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, tj. wspólny organ wyższego stopnia, przy czym nie zachodzą sytuacje określone w art. 22 § 1 pkt 2-4 k.p.a.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucił skargę.