Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 lutego 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając m.in. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust. 1-2, ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 26 października 2016 r., przyznającą Z. S. dodatek mieszkaniowy w wysokości 29,32 zł miesięcznie na okres od 1 listopada 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r.
Organ odwoławczy, odnosząc się do dotychczasowego przebiegu postępowania oraz powołując przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych podał, że wnioskodawczyni prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie pracuje, jej źródłem utrzymania jest renta rodzinna. We wrześniu 2016 r. wnioskodawczyni otrzymała rentę rodzinną w wysokości 1.256,51 zł, w sierpniu 2016 r. - 1.646,75 zł, w lipcu 2016 r. - 1.158,95 zł, wobec czego średni miesięczny dochód wyniósł 1.354.07 zł. Powierzchnia użytkowa jej lokalu wynosi 37.80 m 2.
Organ wyjaśnił, że za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania i po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenie chorobowe. Należy brać pod uwagę jedynie 3 miesiące poprzedzające datę złożenia wniosku. Nie bierze się pod uwagę kwot netto, czyli po odliczeniu podatku, ani takich kosztów utrzymania jak zakup leków, opłaty za radio i telewizję. Dokonując obliczeń należy uwzględnić wszelkie korzyści majątkowe jakie uzyskuje osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy. Taką korzyścią majątkową było także wyrównanie świadczeń, które stronie wypłacono z ZUS.
Kwota najniższej emerytury w chwili złożenia wniosku wynosiła 882.56 zł, natomiast średni miesięczny dochód w rodzinie wyniósł 1.354.07 zł. Stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochód własny gospodarstwa domowego wyniósł 270,81 zł - zgodnie z wyliczeniem 1.354,07zł x 20%= 270.81 zł.
Organ odwoławczy podał, że wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego (300,13 zł), a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą (w tym wypadku 270,81 zł).
W związku z tym wysokość dodatku wyniosła 29,32 zł i dodatek przysługuje zgodnie z wyliczeniem: 300,13zł - 270,81 zł = 29,32 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Z. S. kwestionowała prawidłowość wyliczenia jej dochodu. Twierdziła, że organ zawyżył jej dochód ustalając go na kwotę 1.354,07 zł, a jej dochód nigdy tyle nie wynosił.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie jest zasadna.
W niniejszej sprawie sporne było ustalenie wysokości dochodów skarżącej, przyjętych za podstawę obliczeń należnego jej dodatku mieszkaniowego.
Kwestia dodatków mieszkaniowych unormowana jest przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz.180), zwanej dalej "ustawą".
Przepis art. 3 ust. 1 ustawy stanowi, że dodatek mieszkaniowy przysługuje (...), jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.
Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy, za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się świadczeń pomocy materialnej dla uczniów, dodatków dla sierot zupełnych, jednorazowych zapomóg z tytułu urodzenia się dziecka, dodatku z tytułu urodzenia dziecka, pomocy w zakresie dożywiania, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej, dodatku mieszkaniowego, dodatku energetycznego, zapomogi pieniężnej, o której mowa w przepisach o zapomodze pieniężnej dla niektórych emerytów, rencistów i osób pobierających świadczenie przedemerytalne albo zasiłek przedemerytalny w 2007 r., świadczenia pieniężnego i pomocy pieniężnej, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz. U. poz. 693 i 1220), świadczenia wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), oraz dodatku wychowawczego, o którym mowa w ustawie z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (Dz. U. z 2016 r. poz. 575, 1583 i 1860 oraz z 2017 r. poz. 60).
Zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego.
Art. 6 ust. 4 ustawy stanowi, że wydatkami, o których mowa w ust. 3, są:
- 1) czynsz;
- 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej;
- 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną;
- 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego;
- 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego;
- 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych;
- 7) wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału.
Z kolei, w myśl art. 6 ust. 4a ustawy, nie stanowią wydatków, o których mowa w ust. 4, wydatki poniesione z tytułu:
- 1) ubezpieczeń, podatku od nieruchomości, opłat za wieczyste użytkowanie gruntów;
- 2) opłat za gaz przewodowy, energię elektryczną, dostarczane do lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) na cele bytowe.
Przepis art. 6 ust. 6 ustawy określa, jaki wydatki zalicza się do wydatków przyjmowanych dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego w sytuacji, gdy osoba ubiegająca się o dodatek mieszkaniowy zamieszkuje w lokalu mieszkalnym lub domu niewchodzącym w skład mieszkaniowego zasobu gminy.
Z powyższych przepisów wynika, że dla potrzeb ustalenia, czy dodatek mieszkaniowy wnioskodawcy przysługuje, należy brać pod uwagę nie dochody z dowolnego okresu, ale jedynie z trzech miesięcy poprzedzających złożenie przez niego wniosku. W niniejszej sprawie wniosek złożony został w październiku 2016 r., wobec czego organy prawidłowo miały na uwadze jedynie dochody skarżącej (pozostającej w gospodarstwie jednoosobowym) z lipca, sierpnia i września 2016 r.
Skarżąca zarzucała, że organy uznały, że jej dochód wyniósł 1354,07 zł, a jej dochód nigdy tyle nie wynosił. Wyjaśnienia wobec tego wymaga, że ustalony dochód jest średnią z dochodu skarżącej, uzyskanego w trzech miesiącach poprzedzających złożenie wniosku, przy czym na potrzeby obliczeń przyjęto nie kwoty faktycznie wypłacane skarżącej (netto), ale kwoty brutto. Działanie organów w tym zakresie było prawidłowe. Nie mogły one przyjąć dochodu w kwocie "netto", czyli po odliczeniu podatku, albowiem art. 3 ust. 3 ustawy takich odliczeń nie przewiduje.
Organy prawidłowo też uznały, że do dochodu skarżącej, uzyskanego w omawianym okresie, należy wliczyć kwotę uzyskaną przez skarżącą w sierpniu 2016 r. z tytułu wyrównania renty za okres od kwietnia 2016 r. do lipca 2016 r. Nie jest możliwe "odliczenie" tej kwoty od uzyskanego dochodu, jak tego chciałaby skarżąca. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy jest jasny i nie wymaga – poza wykładnią językową - wykładni celowościowej czy funkcjonalnej. Wynika z niego wprost, że do obliczenia średniego miesięcznego dochodu wnioskodawcy uwzględnia się każdy przychód uzyskany w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 242/11). Mimo że wyrównanie renty dotyczyło miesięcy wcześniejszych, przychód ten został przez skarżącą uzyskany w sierpniu 2016 r. i jako "wszelki przychód" w rozumieniu art. 3 ust. 3 ustawy uwzględniony prawidłowo w obliczeniach.
Tak więc organy prawidłowo ustaliły, że wysokość średniego miesięcznego dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej wynosi 1354,07 zł (1256,51 zł + 1646,75 zł + 1158,95 zł: 3 miesiące).
Ustawa ponadto - w art. 6 ust. 3, ust. 4 i ust. 4a stanowi, jakie wydatki są brane pod uwagę przy ustalaniu prawa do dodatku mieszkaniowego. Przepisy te nie uwzględniają takich wydatków jak wydatki na leki czy abonament radiowo- telewizyjny.
Organy prawidłowo ustaliły także, że wobec skarżącej ma zastosowanie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy, który normuje sposób obliczenia wysokości wydatków poniesionych przez wnioskodawcę. W przypadku skarżącej jest to kwota 270,81 zł, czyli 20% dochodów gospodarstwa domowego. Właściwie też obliczyły wysokość wydatków na powierzchnię normatywną (300,13 zł).
Nie budzi wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie organy właściwie zastosowały przepisy ustawy o dodatkach mieszkaniowych oraz dokonały prawidłowych obliczeń matematycznych.
Wysokość dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącej – 29,32 zł - ustalona została przez organy bez naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.
W tym stanie rzeczy Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.