Uzasadnienie
Skarżący J. K. wniósł o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym – przez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 12 września 2007 r. wydanym przez referendarza sądowego odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
W dniu 21 września 2007 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia.
Zgodnie z dyspozycją art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), postanowienie, od którego wniesiono sprzeciw utraciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy, zgodnie z art. 252 p.p.s.a., powinien być złożony na urzędowym formularzu oraz powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, dokładne dane o stanie rodzinnym.
Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy (wypełniając dwukrotnie druk wniosku PPF k. 14 – 15, 21- 22) skarżący wyraźnie wskazał, że jest osobą samotną, z nikim nie pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym. Po odmowie przyznania prawa pomocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 września 2007 r. w sprzeciwie skarżący oświadczył, że sąd błędnie uznał, że jego emerytura jest przeznaczana jedynie na jego utrzymanie, bowiem mieszka z synem i wnukiem, których utrzymuje. Dołączył na żądanie sądu dokumenty dotyczące stanu majątkowego syna i wnuka.
Nie rozstrzygając kwestii, czy skarżący mieszka czy nie mieszka z synem i wnukiem, bowiem w istocie byłoby to rozstrzyganie o prawidłowości zaskarżonej decyzji (sprawa dotyczy kwestii wymeldowania skarżącego z pobytu stałego z adresu zamieszkania jego syna i wnuka), Sąd stoi na stanowisku, że skarżący nie spełnia przesłanek do przyznania prawa pomocy. Składając wniosek o przyznanie prawa pomocy i wypełniając dwukrotnie formularz PPF skarżący nie mógł bowiem zapomnieć, że nie jest osobą samotną i że ma na stałym utrzymaniu syna i wnuka, czyli że stale pozostaje z nimi we wspólnym gospodarstwie domowym. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, zawarte w piśmie z dnia 7 listopada 2007 r. (sprzeciwie) oświadczenie skarżącego, iż jego stan finansowy i rodzinny jest inny, niż deklarowany we wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest niewiarygodne i złożone na potrzeby uzyskania prawa pomocy.
Być może skarżący partycypuje okazjonalnie w kosztach utrzymania syna i wnuka, ale w istocie rzeczy wysokości tej pomocy nie wykazał. Możliwe jest ponadto, że syn skarżącego korzysta z pomocy innych członków rodziny, choćby siostry przebywającej w N. Ponadto skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym we wrześniu 2007 r. zadeklarował, że wysokość jego emerytury wynosi 2400 zł, gdy z wyciągu z jego rachunku bankowego wynika, że z ZUS otrzymał we wrześniu 2007 r. kwotę 2708,70 zł, w sierpniu 2007 r. – kwotę 2.953,32 zł (244,50 + 2.708,70), w lutym 2007 r. – 2.883,20 zł (174,50 + 2.708,70). Są to kwoty znacznie wyższe niż deklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Z oświadczeń skarżącego wynika też, że skarżący jest właścicielem obrazów (twierdzenia ze skargi), samochodu osobowego Audi 80, rok produkcji 1990 r.
Skarżący nie przedłożył, mimo wezwania, żadnych dokumentów dotyczących wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych przez niego, a związanych z kosztami utrzymania (opłaty za czynsz, wodę, energię elektryczną, leki), mimo że we wniosku PPF wskazał, że z powodu ponoszenia m.in. takich właśnie kosztów stara się o przyznanie mu prawa pomocy. Faktura VAT z dnia 6 sierpnia 2007 r. za energię elektryczną jest wystawiona nie na niego, a syna, i brak dowodu, by skarżący uiścił należność z niej wynikającą oraz by był zobowiązany do jej uiszczenia.
W odwołaniu z dnia 28 marca 2007 r. od decyzji z dnia 19 marca 2007 r. (w aktach administracyjnych) skarżący podał, że korzysta z nieruchomości córki i zięcia, na stałe przebywających w N. – z posesji, sadu, garażu oraz mediów. Wobec nieprzedłożenia dokumentów dowodzących wysokości miesięcznych wydatków, związanych z kosztami utrzymania, jak też z uwagi na powyższe twierdzenie skarżącego, w ocenie Sądu koszt utrzymania skarżącego takimi wydatkami nie jest uszczuplany.
Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Wskazany przepis stanowi odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy, jako zainteresowanego, jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach.
Z przytoczonych wyżej okoliczności wynika, że skarżący nie przedstawia swojej sytuacji finansowej i rodzinnej w sposób rzetelny. Zdaniem Sądu sytuacja materialna skarżącego, który otrzymuje stałe, stosunkowo wysokie dochody i który nie wykazał wysokości ponoszonych kosztów utrzymania nie pozwala na przyjęcie, by zaistniały przesłanki do przyznania prawa pomocy. Skarżący nie wykazał bowiem, by nie był w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, lub by nie był w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Z tych względów Sąd na mocy art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.