Uzasadnienie
W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 lutego 2018 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z powodu nieuprawdopobnienia przez skarżącego braku przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej, ale z tego powodu, że w tym konkretnym przypadku ochrona taka istnieje z mocy prawa.
Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.), decyzja ostateczna o nałożeniu kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 tej ustawy - staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: odrzucenia skargi, cofnięcia skargi, lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi.
Powyższe oznacza, że jeśli decyzja nakładająca karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ustawy o transporcie drogowym, zostanie zaskarżona do sądu administracyjnego z zachowaniem terminu trzydziestodniowego, to do momentu odrzucenia skargi, cofnięcia skargi lub wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności.
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego na decyzję nakładającą karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Skoro zatem skarga nie została odrzucona ani cofnięta, jak też nie zostało jeszcze wydane jakiekolwiek merytorycznie orzeczenie, decyzja nakładająca tę karę nie posiada przymiotu wykonalności (vide np. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., II GZ 898/14, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przepis art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym jest zatem lex specialis wobec regulacji art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Oznacza to, że sąd administracyjny nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., bowiem jej wykonalność jest wstrzymana z mocy prawa na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym.
W tej sytuacji Sąd orzekł jak w sentencji, mając na uwadze treść przywołanego przepisu ustawy o transporcie drogowym.