Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 kwietnia 2010 r. nr [...] Prezydent Miasta działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a) i b), art. 71, art. 72, art. 73 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 ze zm.) uznał z dniem 16 kwietnia 2010 r. G. M. (będącego w okresie 25 listopada 2003 r. – 31 marca 2010 r. funkcjonariuszem Policji i zwolnionego ze służby decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 23 marca 2010 r.) za osobę bezrobotną oraz przyznał w/w prawo do zasiłku dla bezrobotnych na okres 6 miesięcy (24 kwietnia 2010 r. – 23 października 2010 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 grudnia 2010 r. wydanym w sprawie o sygnaturze II SA/Wa 1313/10 uchylił w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 23 marca 2010 r. oraz decyzję organu wyższego stopnia wydaną w sprawie, tj. decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia 21 maja 2010 r.
W związku z uprawomocnieniem się w/w orzeczenia sądu administracyjnego Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 15 lutego 2012 r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania w/w za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku.
Następnie decyzją z tej samej daty znak [...] wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a), b) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Prezydent Miasta orzekł o uchyleniu w/w decyzji z dnia 19 kwietnia 2010 r., o odmowie uznania G. M. za bezrobotnego od dnia 16 kwietnia 2010 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 24 kwietnia 2010 r.
W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta wskazał, że wydane rozstrzygnięcie stanowi konsekwencję wyeliminowania mocą orzeczenia sądowego decyzji stanowiącej podstawę do wydania aktu w przedmiocie uznania G. M. za osobę bezrobotną i przyznania w/w prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W odwołaniu od w/w decyzji G. M. wniósł o jej uchylenie wskazując m.in., że zasiłek pobrał zgodnie z prawem jako osoba bezrobotna.
W okresie, w którym odwołujący się dokonał rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. pozostawał bez zatrudnienia i nie wiedział jaki wyrok zapadnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Ponadto odwołujący się nie miał świadomości co do konieczności zwrotu pobranych świadczeń w przypadku gdy nastąpi przywrócenie go do służby w Policji lub wypłata na jego rzecz odszkodowania.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia 16 marca 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy odnosząc się do stanu faktycznego sprawy, w tym wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 3 grudnia 2010 r. wskazał, że decyzja wznowieniowa miała swe źródło w art. 145 § 1 pkt 8 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego.
W istocie bowiem w/w wyrokiem uchylono decyzję stanowiącą podstawę do wydania decyzji o uznaniu odwołującego za bezrobotnego i przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W ocenie Wojewody pozostawanie w stosunku służbowym (reaktywowanym w następstwie w/w wyroku sądowego) stanowi – na tle art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - negatywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Jest to bowiem przesłanka natury obiektywnej, której zaistnienie (bez względu na fakt świadomości strony w tym zakresie) skutkuje niemożliwością uzyskania statusu osoby bezrobotnej i w dalszej kolejności prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skoro odwołujący w dniu rejestracji nie spełniał warunków ustawowych do uzyskania statusu bezrobotnego należało – w następstwie wznowienia postępowania administracyjnego – odmówić przyznania tegoż statusu. Jednocześnie organ zobligowany był odmówić prawa do zasiłku dla bezrobotnych, co łącznie uczyniono wydając prawidłową decyzję z dnia 15 lutego 2012 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na w/w decyzję G. M. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć.
W uzasadnieniu skargi wskazano m.in., że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zawierał pouczenia o konieczności zgłoszenia gotowości podjęcia służby w Policji oraz terminu jego dokonania.
Co istotne, skarżący do pracy w Policji nigdy nie wrócił. Nadto, od dnia 1 kwietnia 2010 r. do 30 września 2010 r. skarżący faktycznie nie pełnił służby.
Z kolei zasiłek dla bezrobotnych skarżący pobierał zgodnie z prawem jako osoba bezrobotna. Skarżący nie miał również świadomości co do konieczności zwrotu pobranych świadczeń w przypadku gdy nastąpi przywrócenie go do służby w Policji lub wypłata na jego rzecz określonego odszkodowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego dotychczasowego stanowiska. W odpowiedzi podniesiono również, że w świetle art. 42 ust.1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43 poz. 277 ze zm.) uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd orzekł w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Organ pierwszej instancji rozstrzygnął w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, po wznowieniu postępowania z mocy art.145 § 1 pkt 8 tej ustawy.
Stosownie do unormowania zawartego w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć jest w ustawie mowa o bezrobotnym oznacza to osobę o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej [...].
Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał, że z powyższego przepisu wynika, iż pozostawanie w stosunku służbowym stanowi negatywną przesłankę do uzyskania i posiadania statusu osoby bezrobotnej. Tylko legitymowanie się takim statusem wiąże się z prawem do zasiłku, które to prawo stosownie do unormowań art. 71 ust.1 ustawy przysługuje tylko osobom bezrobotnym. Skoro, co jest bezsporne, doszło do uchylenia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji o zwolnieniu skarżącego ze służby, a ta właśnie decyzja była podstawą do przyznania mu statusu osoby bezrobotnej i zasiłku, to w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 8 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Z kolei zgodnie z art. 42 ust.1 ustawy o Policji (Dz. U. z 2007r., Nr 43 poz. 277 ze zm.) uchylenie bądź stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Podkreślenia wymaga, że na mocy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 roku w sprawie o sygn. II SA/Wa 1313/10 decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby została uchylona, tym samym jego stosunek służbowy został reaktywowany i za okres 6 miesięcy skarżący otrzymał wynagrodzenie a okres ten stosownie do unormowania art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wliczony został do okresu jego służby. Nie jest również sporne, że za okres ten otrzymał skorygowane świadectwo pracy.
Te wszystkie okoliczności stanowią, że w okresie, który został mu wliczony do służby i za który otrzymał wynagrodzenie - nie był bezrobotnym w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tych względów zapadłe wobec niego decyzje dotyczące utraty statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych nie naruszają obowiązującego prawa.
Natomiast kontroli Sądu w tej sprawie nie jest poddane postępowanie o przywrócenie skarżącego do służby dlatego do zarzutów skargi w tym przedmiocie Sąd nie może się odnieść.
Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest również nałożenie na skarżącego obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, gdyż decyzja w tym przedmiocie nie wchodzi w zakres tej sprawy a zatem także te zarzuty pozostają poza kognicją Sądu.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.