Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargi A. S. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 lutego 2015 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2015 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata.
W świetle złożonego oświadczenia o stanie rodzinnym wnioskodawczyni prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe.
Na podstawie złożonych oświadczeń oraz na podstawie znajdujących się w aktach dokumentów ustalono, że źródłem utrzymania wnioskodawczyni jest renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy (w kwocie 1.266,10 zł miesięcznie) oraz zasiłek pielęgnacyjny (w kwocie 153 zł miesięcznie). Wnioskodawczyni w świetle znajdujących się w aktach dokumentów objęta jest pomocą ze strony Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. Ponadto - zgodnie ze złożonym oświadczeniem - nie posiada jakichkolwiek oszczędności ani przedmiotów wartościowych.
W tym stanie faktycznym uznano, co następuje.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W świetle powołanej regulacji normatywnej to na podmiocie wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej do skorzystania z prawa pomocy. Z oczywistych względów rozstrzygnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy zależy wyłącznie od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Dając wiarę oświadczeniom wnioskodawczyni składanym pod groźbą odpowiedzialności karnej (vide: rubryka nr 13 formularza PPF) oraz biorąc pod uwagę ww. okoliczności faktyczne, w tym wysokość generowanych dochodów uznano, że wnioskodawczyni wykazała dostatecznie, iż w obecnych realiach nie ma możliwości poniesienia kosztów związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika z wyboru.
W reasumpcji powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia przyznając wnioskodawczyni prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata.