Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 18 listopada 2010 r. uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 10 grudnia 2010 r. (data złożenia pisma w administracji zakładu karnego), skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w niniejszej sprawie.
Zgodnie z oświadczeniem o stanie rodzinnym, majątku i dochodach złożonym przez wnioskodawcę i nadesłanym zaświadczeniem Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia 12 listopada 2010 r., skarżący prowadzi samodzielne gospodarstwo, nie posiada nieruchomości ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wnioskodawca przebywa w zakładzie karnym, nie jest zatrudniony i nie uzyskuje jakichkolwiek dochodów. Stan konta depozytowego osadzonego wynosi 6,67 zł, przy czym nie posiada on środków pozostających do własnej dyspozycji.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, postanowieniem referendarza sądowego z dnia 9 sierpnia 2010 r. skarżącemu przyznano prawo pomocy przez ustanowienie adwokata, zaś Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w dniu 30 sierpnia 2010 r. wyznaczyła dla niego pełnomocnika z urzędu. Ponowne rozpoznawanie wniosku w zakresie przyznania pełnomocnika w tej samej sprawie jest zatem bezprzedmiotowe, bowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy z zakresie ustanowienia dla wnioskodawcy adwokata z urzędu został już rozpoznany pozytywnie dla strony.
Mając na względzie powyższe okoliczności, należało dokonać oceny zasadności złożonego wniosku jedynie w części dotyczącej żądania zwolnienia od kosztów sądowych, w oparciu o przesłankę określoną w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a.
Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Przywołane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a.. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.
Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności faktyczne, w tym w szczególności brak dochodów oraz oszczędności, uznać należało, iż wnioskodawca wykazał dostatecznie, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, jakie mogą powstać w niniejszej sprawie.
Z tych względów, w punkcie 1 sentencji orzeczono na podstawie na podstawie art. 258 § 1 w związku z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. zaś rozstrzygnięcie w punkcie 2 sentencji podjęto na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.