Uzasadnienie
W dniu 5 grudnia 2011 r. J. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na niego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa.
Skarżący wniósł jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wskazał, że zaskarżoną decyzję otrzymał w dniu 25 października 2011 r. Sam sporządzał skargę i sprawiało mu to trudności. W trakcie jej sporządzania zachorował na zapalenie zatok. Towarzyszący chorobie ból głowy i wysoka temperatura uniemożliwiły mu złożenie skargi w terminie. Na zwolnieniu lekarskim przebywał od 17 listopada 2011 r. do 1 grudnia 2011 r. (do skargi załączono zwolnienie lekarskie skarżącego za wskazany okres).
W odpowiedzi na skargę organ odniósł się do powyższego wniosku twierdząc, że skarżący nie uprawdopodobnił braku możliwości wniesienia skargi przez pełnomocnika lub członka rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie skarga została złożona po terminie.
W myśl art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.).
Kryterium braku winy, jako przesłanki do przywrócenia uchybionego terminu wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności. Należy zgodzić się z poglądem, że o braku winy w uchybieniu terminu można mówić tylko wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r. V SA 793/02, publ. Mon. Praw. 2002/23/1059).
W niniejszej sprawie skarżący nie był w stanie dochować ustawowego terminu do wniesienia skargi na skutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub im zapobiec. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 25 października 2011 r., a zatem termin wniesienia skargi upływał w dniu 24 listopada 2011 r. Skarżący wskazywał, że zwracał się do profesjonalnych pełnomocników o sporządzenie skargi, którzy odmówili z uwagi na brak czasu. Skargę wobec tego sporządzał osobiście, co uniemożliwiła mu choroba. Zwolnienie lekarskie przedłożone przez skarżącego potwierdza, że skarżący zachorował i w okresie od 17 listopada 2011 r. do 1 grudnia 2011 r. był niezdolny do pracy. Zwolnienie lekarskie zawiera także wskazania "chory powinien leżeć". Okoliczności te niewątpliwie mogły uniemożliwić skarżącemu ukończenie skargi w terminie, zwłaszcza, że skargę sporządzał osobiście.
Trudno wymagać, by w niniejszej sprawie, która dotyczy prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej i zapadł w niej już wcześniej wyrok sądu administracyjnego, w sporządzeniu skargi zastąpił skarżącego np. członek rodziny.
Przywołane przez organ orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego- postanowienie z dnia 10 grudnia 2010 r. I FZ 426/10 (baza LEX nr 740868) - dotyczyło przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu. W ocenie Sądu uiszczenie wpisu jest prostą czynnością, którą rzeczywiście może dokonać członek rodziny, domownik lub nawet znajomy. Inaczej może być - w zależności od złożoności sprawy - ze sporządzeniem skargi. W niniejszej sprawie sporządzenie skargi wymagało znajomości sprawy i pewnych umiejętności.
Wobec powyższego Sąd uznając, że skarżący nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.