Uzasadnienie
Inspektor Pracy w dniu 22 kwietnia 2005 r. wydał nakaz zawierający dwie następujące decyzje nakazowe;
- 1) o wypłaceniu L. C. kwoty 294,00 zł. tytułem ekwiwalentu za 7 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego w okresie zatrudnienia,
- 2) o wypłaceniu D. R. kwoty 6,00 zł. będącej różnicą między wypłaconym ekwiwalentem za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, a kwotą należną z tego tytułu, Decyzje adresowane były do "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w U. i został nadany im rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że w wyniku kontroli przeprowadzonej u pracodawcy ustalono, że pracodawca nie udzielił L. C. urlopu wypoczynkowego w przysługującym mu wymiarze i nie wypłacił ekwiwalentu za niewykorzystany urlop w związku z rozwiązaniem umowy o pracę. Kwotę należną pracownikowi ustalono na podstawie wyliczenia dokonanego przez pracodawcę, zawartego w protokole kontroli, do którego nie wniesiono uwag. Natomiast w przypadku D. R. pracodawca zaniżył wypłacony ekwiwalent za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.
W odwołaniu od decyzji nakazowej nr 1 pracodawca stwierdził, iż już po zakończeniu kontroli, na podstawie analizy dokumentów ustalono, że L. C. otrzymał ekwiwalent za niewykorzystany urlop w dniu 7 maja 2004 r. tj. w dniu w którym otrzymał świadectwo pracy.
Po rozpatrzeniu sprawy Okręgowy Inspektor Pracy decyzją z dnia 7 czerwca 2005 r. postanowił umorzyć postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że należność ekwiwalentów za urlop wypoczynkowy stwierdzona w decyzji organu I instancji była oczywista. W dniu kontroli w zakładzie pracy przedmiotowa należność była bezsporna i wymagalna. Wypełnienie przez odwołującego się obowiązku wynikającego z decyzji I instancji nie może prowadzić do stwierdzenia bezprzedmiotowości. Bezprzedmiotowość nastąpiła dopiero w trakcie postępowania odwoławczego. Organ II instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 1997 r. I SA/Ka 401/97, zgodnie z którym jeżeli w dacie wydawania decyzji zobowiązanie podatkowe wygasło prze zapłatę podatku, wydanie merytorycznej decyzji o rozłożeniu na raty podatku stało się zbędne. Podobnie w wyroku z dnia 16 lipca 1998 r. I SA/Wr 528/96 NSA stwierdził, iż dokonując zapłaty zaległości przed wniesieniem odwołania, strona postępowania nie może spodziewać się merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "B"
Sp. z o.o. w likwidacji wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji. Skarżąca wskazała, iż w zaskarżonej decyzji jest wymieniona data 7 maja 2005 r. jako data wykonania przez nią obowiązku objętego przedmiotowym nakazem inspektora pracy, natomiast w odwołaniu podała, że wypłata ekwiwalentu za urlop nastąpiła 7 maja 2004 r. Ta druga data występuje również na liście płac będącej załącznikiem do odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ stwierdził, iż wydając decyzję przyjął faktyczną datę wypłaty ekwiwalentu ustaloną w postępowaniu wyjaśniającym. Zgodnie z tymi ustaleniami wypłata nastąpiła po wydaniu decyzji przez organ I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, co następuje
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z treści protokołu przesłuchania osoby uprawnionej wynika jednoznacznie, że L. C. przedmiotowy ekwiwalent otrzymał w pierwszych dniach maja 2005 r. Podpisał listę bez należytej uwagi. Przy czym nie jest istotne czy pracownik otrzymał pieniądze w maju, kwietniu czy też w innym miesiącu, ważne natomiast jest, że nie otrzymał ich do dnia wydania nakazu przez organ I instancji. Z akt sprawy wynika, iż podpis pracownika został złożony w innej dacie niż wynikająca z listy płac. Potwierdzają to złożone przez pracownika zeznania, które nie budzą wątpliwości.
Zwrócić należy uwagę na to, że obawy skarżącej, iż umorzenie postępowania odwoławczego spowoduje wypłatę podwójnego ekwiwalentu za urlop są niezasadne ponieważ z treści przesłuchania L. C. wynika, że ekwiwalent otrzymał, a zatem egzekucja stała się bezprzedmiotowa. Umorzenie postępowania kończy sprawę i nie naraża skarżącej spółki na wypłatę podwójnego ekwiwalentu.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.