Uzasadnienie
M. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "działanie prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. (...), który wykorzystując swoje stanowisko służbowe – skutecznie zastosował przepis nieznany ustawie". W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w dniu 16 października 2014 r. prokurator wystąpił do dyrektora Aresztu Śledczego w G. o zastosowanie wobec skarżącego oraz innego osadzonego środka zapobiegawczego nieznanego ustawie w postaci: "izolacji wspólniczej". Wskutek tego pisma procesowego skarżący został zwolniony z zatrudnienia w bibliotece Aresztu Śledczego w G. Dalej skarżący opisał przebieg korespondencji związanej z zaistniałą sytuacją oraz wydane przez Prokuratora zarządzenia i postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika ze skargi i załączników (kopi pism i rozstrzygnięć) przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest czynność Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w G. polegająca na wystąpieniu do Dyrektora Aresztu Śledczego w G. o odizolowanie J. W. od M. S. W związku z tym należy w pierwszej kolejności przesądzić czy zaskarżone działanie Prokuratora można zakwalifikować jako przejaw działalności administracji publicznej określony w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a w konsekwencji czy sprawa ta podlega kontroli (kognicji) sądu administracyjnego.
Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (t.j.: Dz. U. z 2011 r. Nr 270, poz. 1599 ze zm.) prokuratura jest organem ochrony prawnej. Prokuraturę stanowią Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (art. 1 ust. 1 ww. ustawy).
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prokurator nie jest organem administracji publicznej, który wydaje decyzje, postanowienia bądź inne akty z zakresu administracji publicznej. Jego działalność nie podlega kontroli sądów administracyjnych (por. postanowienie Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 46/15 oraz postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Wa 24/15; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd podziela ten pogląd i w konsekwencji przyjmuje, że niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę.