Uzasadnienie
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 10 maja 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania D. J. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 5 kwietnia 2005 r. Nr [...] orzekającej o odmowie wymeldowania J. J. z pobytu stałego w lokalu nr [...] na Osiedlu D. w S. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdzono, że z wnioskiem o wymeldowanie J. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] na Osiedlu D. w S. wystąpiła D. J.. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż były mąż nie przebywa w spornym lokalu.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego organ I instancji ustalił, iż J. J. nie zamieszkuje w miejscu stałego zameldowania od dnia, kiedy to został aresztowany przez Policję i osadzony w Areszcie Śledczym.
Potwierdziła to wnioskodawczyni składając zeznania do protokołu w dniu 2 marca 2005 r. Również J. J. skierował do organu I instancji pismo, w którym poinformował, że w przedmiotowym lokalu zamieszkiwał do chwili aresztowania tj. do 23 grudnia 2003 r.
Mając na uwadze powyższe okoliczności organy administracyjne uznały, iż w sprawie nie spełniono przesłanki wymeldowania zawartej w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, ponieważ J. J. nie opuścił dobrowolnie i na stałe spornego lokalu i orzekły o odmowie wymeldowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W rozpatrywanej sprawie przedmiot sądowej kontroli stanowiła decyzja orzekająca o odmowie wymeldowania. Dla oceny jej prawidłowości niezbędne staje się przytoczenie postanowień art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który w dacie orzekania przez organy administracji określał, że wymeldowaniu podlega osoba, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oczywiście o opuszczeniu można mówić dopiero wówczas gdy miało ono charakter dobrowolny.
W przedmiotowej sprawie faktem bezspornym pomiędzy stanami postępowania jest to, że J. J. do dnia 23 grudnia 2003 r. przebywał w lokalu, w którym był zameldowany, a jego opuszczenie związane było tylko i wyłącznie z odbywaniem kary pozbawienia wolności.
W związku z tym nie można przyjąć aby opuszczenie to miało charakter dobrowolny. Nie miało ono również charakteru trwałego, gdyż w świetle postanowień art. 8 ust. 1 pkt 4 cytowanej ustawy pobyt w zakładzie karnym traktowany jest tak jak pobyt czasowy.
Dlatego też postępowanie organów administracji było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, w związku z czym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.