Uzasadnienie
E. P. pismem z dnia 14 maja 2009 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo -Technicznej KWP z dnia 20 lutego 2009r. oznaczone [...], w którym poinformowano go, że równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie przysługuje osobom uprawnionym do zaopatrzenia emerytalnego Policji.
Skarżący zarzucił zaskarżonemu pismu - nazwanemu przez siebie decyzją - naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 104 § 1 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nadto zarzucono naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.) w związku z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również art. 2 i 32 Konstytucji RP.
Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz zawierającej wady powodujące jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a.) albo o jej uchylenie w całości.
Stanowisko skarżącego w sprawie przedstawiono w obszernym uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o odrzucenie skargi. Organ powtórzył tezy zawarte w zaskarżonym piśmie wyjaśniając, że ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji nie gwarantuje emerytom i rencistom policyjnym prawa do równoważnika pieniężnego na remont lokalu mieszkalnego. W szczególności, nie istnieje żaden przepis, który pozwala w zakresie prawa do przedmiotowego równoważnika traktować emerytów i rencistów policyjnych w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej.
Wskazano, że po 1 stycznia 2006 r. ustalenie prawa do równoważnika pieniężnego dla emerytów i rencistów policyjnych nie ma charakteru sprawy administracyjnej i jako takie nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwana dalej p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Pismo z dnia 20 lutego 2009 r. oznaczone [...] zostało podpisane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP i nie zawiera oznaczenia, że jest wydawane w imieniu [...] Komendanta Policji. Podobnie pieczęć Zastępcy Naczelnika nie wskazuje, że działał on z upoważnienia organu administracji publicznej.
Mając na uwadze charakter i formę skarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie i Sąd na mocy powyższego przepisu jest zobligowany do odrzucenia skargi.