Uzasadnienie
Skarżący A. W.-P. i I. B. "A" s.c. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 21 listopada 2007r. nr [...] orzekającą o utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] nr [...] z dnia 2 lipca 2007 r. w przedmiocie długu celnego Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że kwota wynikająca z długu celnego w wysokości [...] zł, determinowanych obowiązkiem zapłaty cła podatku od towarów i usług, akcyzy – w wysokości [...] zł łącznię, odsetek za zwłokę i kosztów egzekucji przekracza możliwości finansowe skarżących, którzy obecnie nie prowadzą działalności gospodarczej, bowiem towary zatrzymane na mocy zastawu i objęte w całości egzekucją sądową stanowiły jej jedyny majątek. Sprzedaż tego majątku w ramach egzekucji oznacza wprowadzenie ich na wspólnotowy obszar celny z obowiązkiem obciążenia ich cłem, VAT i akcyzą. Spowodowałoby to dla skarżącej, w razie pozytywnych rozstrzygnięć, trudne do odwrócenia skutki oraz powstanie szkody znacznych rozmiarów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podkreślić należy, że przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).
Strona powinna we wniosku wskazać okoliczności uprawdopodobniające niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku winna być przy tym poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 uznał, że wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.
Sąd ocenił, że w niniejszej sprawie wnioskodawcy nie wykazali, by wykonanie decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w przytoczonym przepisie. Przede wszystkim wskazać należy, że wnioskodawcy poprzestali jedynie na oświadczeniu, że nie prowadzą działalności gospodarczej, bowiem towary zatrzymane na mocy zastawu i objęte w całości egzekucją sądową stanowiły ich jedyny majątek. Sprzedaż tego majątku w ramach egzekucji oznacza wprowadzenie ich na wspólnotowy obszar celny z obowiązkiem obciążenia ich cłem, VAT i akcyzą, co może spowodować trudne do odwrócenie skutki i szkodę znacznych rozmiarów. Twierdzeń swoich wnioskodawcy w żaden sposób nie uprawdopodobnili, w szczególności nie przedłożyli jakichkolwiek aktualnych tj. pochodzących z dnia złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dokumentów pozwalających na zweryfikowanie obecnego stanu majątkowego wnioskodawców i możliwości wywiązania się przez nich ze zobowiązań.
Informacji niezbędnych dla oceny zasadności wniosku nie można było też ustalić w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach administracyjnych, bowiem nie odnoszą się one do obecnej sytuacji finansowej wnioskodawców.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. a contario, orzekł jak w sentencji postanowienia.